Rozmowa · Jean Vicquemare

„Tak?” – poprawia krawat. „Czy dosłownie nie rozpoznałeś mojej twarzy? Od jak dawna jesteśmy partnerami, Harry? Nie odpowiadaj – przecież nie pamiętasz”.

„Nie lubię, kiedy ktoś mnie okłamuje!”

„Nie okłamałem cię. Nikt cię nie okłamuje. Byłeś tak najebany wódą, że nie rozpoznałeś własnego partnera”.

„Ten zasraniec to niby kto?”

„Ty. Zasraniec – to właśnie ty”.

Mimo wszystkiego, co zrobiłeś? A dezerter, straszyk, śledztwo?!

„Mimo wszystkiego, co zrobiłem?”

„Nie, właśnie przez wszystko, co zrobiłeś”.

Lepiej go nie wkurzaj dyskusjami.

Mądry pomysł. Nie wygląda na to, żebyś jego zdaniem był w sytuacji pozwalającej ci na poprawianie go w sprawie zasraństwa.

Może sobie na to zasłużyłeś?

„Moja kurtka... Nikomu innemu nie wydaje się przeszkadzać...”

„Harry, jesteś gliną z hasłem »Obszczyp***ły«. na plecach! Masz pojęcie, jak bardzo liberałowie nas za to rozjebią?”

Nie, nie, nie! Przeprowadziłeś testy, czy to właściwe!

„No dobrze, rozumiem. Tak”.

„Harry, na pewno są zdjęcia...” – dociera do niego, jak poważna jest sytuacja.

„Rozjebią nas doszczętnie”.

„Tak” – zabiera głos Trant Heidelstam. „Mogły tam być aparaty. Trzeba teraz się skupić na minimalizowaniu strat”.

„Nie było żadnych aparatów” – stwierdza ze wzrokiem wbitym w swoje buty. „Nikt tu nie ma aparatów...”

„Cuno lubi to napięte gówno”.

„Spokojnie. Widziało mnie tak wiele osób. I nikt nic nie powiedział”.

„Obszczyp***ł. Liczba pojedyncza”.

„Co to jest, FALN AC? Co to za wdzianko koncertowe? Cofnąłeś się do liceum?”

„Co tam masz napisane na plecach...” – mruży oczy. „»Obszczyp**ły«... Co jest z tobą, kurwa*?!”

„Co ty masz na plecach? »W Chuj Z Tym«? Teraz jesteś jakimś... nihilistycznym rockandrollowym apokaliptą?”

„Wyglądasz jak jebany klaun, Harry. Ale nie jak zabawny milicjant, tylko jak autentyczny, pełnoetatowy pracownik cyrku na jednokołowym rowerku i z ciastem rozsmarowanym na twarzy”.

„Harry... krwawisz jak po masakrze. Jesteś na wpół żywy”.