Rozmowa · Jean Vicquemare

„Wiem, kim jest Jacob Irw. Chciałem dać ci szansę, żebyś przestał mnie robić w chuja. Naiwny byłem. Zaparkowałeś 45 000 milicyjnych reáli w oceanie – czego się spodziewałem?”

„Nie wiem. Nie wiem, co on tam robi”.

„Ale ja wiem. Wjechałeś nim do wody. Co widzieli wszyscy na tej ulicy. To będzie nowa atrakcja turystyczna w przewodnikach. Dzięki, że mamy przez ciebie przejebane, Harry”.

„Nadszedł czas. Tequila Sunset”.

„Ha, ha, ha, ho, ho, ho” – łapie się za brzuch w napadzie pozbawionego radości śmiechu. „Tequila Sunset – z butelką na dno. Ubaw po pachy, Harry. Dzięki, że przez ciebie mam przejebane”.

„Wjechałem nim do oceanu, jak byłem pijany”.

„Jakże miła odmiana. Zwyczajnie się przyznaje. Dziękuję ci za tę szczerość. Dzięki za zniszczenie milicyjnej własności wartej 45 000 reáli, którą to stratę pokryjemy z naszych wypłat wszyscy”.

„Chwila. W oceanie?” (Udawaj, że nic nie wiesz).

„Tak. W oceanie. Pod wodą. Nasz pojazd służbowy. Oblepiony rybami, małżami i innymi, kurwa, glonami”.

„Pierdolcie się wszyscy. Wcale nie chcę być w waszej jednostce”.

„Nie, Harry – to ty się pierdol! Nas już wydymałeś – dwa razy tłumaczyłem się z tego gówna przed Pryce'em. Przed Bierdiajewą – cztery razy. Jestem twoim partnerem. Odpowiadam za ciebie, kiedy cię nie ma”.

Jak zniknąłeś z roboty, mnie przypadła odpowiedzialność za twoje śledztwa. I twoją grupę specjalną.

„Jestem gotów znów dowodzić”.

„Nikt nawet o tym nie wspomniał” – spogląda na ciebie, a potem na Tranta. „Źle sformułowałem pytanie. Powinno brzmieć: Jest w stanie się ubrać i skorzystać z nocnika czy trzeba mu przyznać rentę inwalidzką?”

„Myli się. Zbyt nisko upadłem, żeby dalej pracować”.

„Zgadzam się, Harry” – kiwa głową. „Tylko nie oczekuj, że załatwimy ci rentę inwalidzką. W kolejce czekają gliniarze, którym autentycznie zależało. Nie wciśniesz się na ich miejsce”.

„Dobrze, Trant, dziękujemy. To... kompletnie pozbawione sensu. Jak dobrze, że cię mamy. Jest zdolny do pracy w jednostce czy nie jest? Można go uznać za kretyna? To chcę wiedzieć”.

„On wspominał już o takiej możliwości. Trudno mi było w to uwierzyć, oczywiście, ale wygląda na to, że on bardzo chce, aby to była prawda. I widziałem go przy pracy. Jego metody są... niekonwencjonalne”.

„Tak. Naprawdę niezwykle trudno w to uwierzyć. Bo to idiotyzm i bzdury. Nie można wymazać sobie pamięci. Nawet taką ilością Potężnego Pilsnera na godzinę, jaką w siebie wlewasz”.

„Zwyczajnie kłamiesz. Albo jesteś wariatem. Albo jedno i drugie”.

„Kto to jest Syn Lunga?”

„To miejska legenda – detektyw wykorzystujący wysoce eksperymentalne techniki śledcze. To takie odniesienie kulturowe, detektywie”.

„To wszystko bezcelowe. Jestem już teraz całkowicie PONAD to wszystko. Nie macie pojęcia, co właśnie widziałem!”

„Zamknij się! Nie wymazałeś sobie pamięci. W ogóle nie rozważamy takiego scenariusza. To nie jest możliwe. Nawet przy takiej ilości Potężnego Pilsnera na godzinę, jaką w siebie wlewasz”.

„Dokonałem rzeczy, jakich nigdy nie osiągnął żaden zwykły detektyw. Odkryłem...”

„Wszystko to zmyśliłem. To była zabawa, głupi żart. Wiem, kim jestem”.

„No słucham, kim?”

„Roboczym wołem o złamanym sercu”.

„Też tak myślałem – na początku. Że to wymysł. Ale... Widziałem go przy pracy. To nie jest wymysł. On naprawdę doświadcza czegoś, co nie mieści się w normie. On naprawdę stracił pamięć”.

„Proszę wybaczyć, poruczniku, ale dał się pan omotać zasrańcowi. Zdarza się. Wiem, że trudno to przyznać, ale to wszystko zmyślone – bo on po prostu jest psychopatą. Najprostsze wnioski są zwykle prawdziwe”.

„Detektywie Vicquemare... Zdarzało mu się tracić przytomność. Powinniśmy potraktować to poważnie”.

„Świnia kłamie. Przecież od razu widać, że coś mu się popierdoliło pod sufitem” – stwierdza, zataczając kręgi wskazującym palcem przy swojej skroni.

„I tu się nie mylisz, młody – to psychopata, który wymyślił tę całą historyjkę o amnezji, żeby sobie z nami, kurwa, pogrywać”.

„W to mogę uwierzyć. Zasraniec zmyślił to wszystko, żeby zrobić nas w chuja – psychopaci tak już mają. To typowe dla Harry'ego. Chory dowcip. Mówiłem ci, Jude”.

„Policyjnym detektywem”.

„Pijakiem i przegrańcem”.

„Przytrafiło mi się coś tak smutnego, że nie mogłem już być dłużej sobą. To był mechanizm obronny”.

„Amnezja psychourazowa? Trant?” – odwraca się do konsultanta specjalnego. „Ja to kupuję – zasraniec jest złamanym człowiekiem, zawsze nim był. Zresztą kto nie jest? Sam się za takiego uważam. Ale wiesz co?”

Odwraca się do ciebie: „Mnie nie odwala. Poza tym wiem, że nie można wyczyścić sobie umysłu, choćby kryły się tam niewyobrażalne traumy. To się po prostu nie zdarza. Kłamiesz. Albo jesteś wariatem. Albo jedno i drugie”.

„Ale detektywie Vicquemare” – wtrąca się – „On miewał już podobne epizody”.

„Wypiłem tak dużo, że straciłem pamięć. I teraz powoli ją odzyskuję”.

„To prawda – dochodzi do siebie. I mogę potwierdzić, że wypił dużą ilość alkoholu tuż przed utratą pamięci”.

„Wierzę, że pił” – odwraca się do ciebie. „Ludzie tak robią, zwłaszcza on. Nie zapominają natomiast w rezultacie całego swojego życia”.

„Wierzę, że piłeś. Ludzie tak robią, zwłaszcza ty. Nie zapominają natomiast w rezultacie całego swojego życia”.

„Kapitalizm. Kapitalizm rozjebał mnie tak, że jestem nie do poznania. Trant dobrze mówi”.

„Patrzcie tylko na mnie nieszczęsnego! Ofiarę rozbuchanego przemysłu alkoholowego. Co ty, inwakomunistą teraz jesteś? Myślisz, że to są żarty?”

Odwraca się do konsultanta specjalnego. „Pytanie go to był błąd – gość jest nastoletnim psycholem. Pytałem ciebie. Nie można wymazać sobie pamięci wyłącznie za pomocą alkoholu, prawda? Albo kłamie, albo jest wariatem”.

„Zaraz. Socjoekonomicznym? Myślisz, że jestem taki ubogi, że straciłem pamięć?”

„Niezupełnie w tym sensie. Ale myślę, że teorii krytycznej – tak, wiem, wszyscy mają to za wydumane rozważania, różowy uniwersytet, ale mimo wszystko – nie można jej tu odrzucać”.

„Co?! Stracił pamięć z powodu kapitalizmu?”

„Nie, nie w tym sensie, nie odnoszę się tu do szkoły vredefordzkiej. Ale Harry, spytałem cię, co twoim zdaniem się wydarzyło”.

„To może mieć coś wspólnego z anomalią w kościele. Dwumilimetrowej dziurze w świecie”.

„To część dwudziestocentymetrowej dziury w twoim mózgu? No jasne. Cała ta teoria składa się w logiczną całość. Wszystko zgrabnie się na siebie nakłada”.

Dokładnie, funkcjonariuszu satelicki Vicquemare. To Martinaise.

„Wiedziałem, że masz zbyt ciasny umysł, żeby zrozumieć anomalię”.

„To brzmi dziwnie, ale byłem przy tym. Kościół na wybrzeżu trząsł się z powodu dźwiękowo-przestrzennej anomalii. Mogła mieć źródła entroponetyczne lub być powiązana z falami radiowymi...”

„W każdym razie to było prawdziwe. Wspomniałem nawet o tym w swoim raporcie – powinniście go przeczytać. Nie sądzę jednak, aby miało to jakikolwiek związek z tym, że upił się do tego stopnia, że uszkodził sobie mózg”.

„Dziękuję, poruczniku Kitsuragi. Dla jasności: nie uważam, że entroponetyka isolarna to kit. Szarota generuje zjawiska w skali globalnej – tego już dowiedziono. Jednakże...”

„...nie dowiedziono jeszcze całkowitej utraty pamięci po wypiciu dużej ilości Czerwonego Komandosa. Szczerze uważam, że kłamie nam w żywe oczy”.

„Tak, tak. Anomalię. Słuchaj, czaję. W delirium wymyśliłeś sobie entroponetyczne wyjaśnienie tego, dlaczego jesteś niepoczytalnym pijakiem. I ja to naprawdę rozumiem”.