Rozmowa · Jean Vicquemare

„Detektywie, proszę. Nie zaczynaj znowu mówić o swoich feromonach. To poważna sprawa. Jeśli nie przestaniesz...” – nie kończy zdania.

Zostaniesz zwolniony. To jest przesłuchanie. Weź się w garść.

„Przykro mi, że brzydko pachnę. To był trudny tydzień”.

„Trudny tydzień?” – mruży oczy. „Jesteś pijany. I pozwoliłeś zbiec podejrzanej – jakiejś Klaasje. Bo byłeś zbyt pijany, żeby realnie ocenić ryzyko jej ucieczki”.

„Czytaliśmy raporty, Harry. Porucznika Kitsuragiego. Wiemy”.

„Trudny tydzień?” – mruży oczy. „Pozwoliłeś zbiec podejrzanej – jakiejś Ruby. Uciekła ci, bo byłeś zbyt pijany, żeby ją przyskrzynić”.

„Czytaliśmy raporty, Harry. Porucznika Kitsuragiego. Wiemy”.

„Trudny tydzień?” – mruży oczy. „Jesteś pijany. Pozwoliłeś, żeby podejrzana palnęła sobie w łeb. Wkroczyłeś napruty i zastraszyłeś ją”.

„Czytaliśmy raporty, Harry. Porucznika Kitsuragiego. Wiemy”.

„Zaraz, o jakim zapachu mowa? Nie podchodziłem nawet do tego cholernego trupa, a mimo to rozwiązałem sprawę. Taki jestem w tym dobry”.

Patrząc, jak zakrywa nos, stwierdzasz, że funkcjonariusz satelicki jest pod zdecydowanie większym wrażeniem zapachu niż twojego wybitnego osiągnięcia.

„Chwila, po prostu nie umyłem się po sekcji zwłok...”

Zamiast odpowiedzieć, funkcjonariusz satelicki zakrywa nos.

„Miałem do czynienia z prawdziwymi zwłokami”.

„Nie wierzę ci” – mruży oczy. „Jesteś pijany. Pozwoliłeś zbiec podejrzanej – jakiejś Klaasje. Bo byłeś zbyt pijany, żeby realnie ocenić ryzyko jej ucieczki”.

„Czytaliśmy raporty, Harry. Porucznika Kitsuragiego. Wiemy”.

„Nie wierzę ci” – mruży oczy. „Jesteś pijany. Pozwoliłeś zbiec podejrzanej – jakiejś Ruby. Bo byłeś zbyt pijany, żeby ją przyskrzynić”.

„Czytaliśmy raporty, Harry. Porucznika Kitsuragiego. Wiemy”.

„Nie wierzę ci” – mruży oczy. „Jesteś pijany. Przez ciebie podejrzana palnęła sobie w łeb. Wkroczyłeś napruty i zastraszyłeś ją”.

„Czytaliśmy raporty, Harry. Porucznika Kitsuragiego. Wiemy”.

„Jest ranny” – stwierdza, spoglądając na ciebie. „To był długi tydzień – i miał do czynienia z prawdziwymi zwłokami”.

„Nie no, już tak na niego nie nasiadaj. Świnia ciężko pracowała. Grzebał we flakach trupa i takie tam. Oberwał kulkę i takie tam”.

„No i? Wypiłem sobie trochę”.

„Trochę?! Cuchniesz jak zwłoki. Stoję po nawietrznej, a ledwie mogę oddychać” – zakrywa nos. „Śmierdzisz jak łajno”.

„Pozwoliłeś zbiec podejrzanej, Harry – Klaasje jakiejś tam. Bo byłeś zbyt pijany, żeby realnie ocenić ryzyko jej ucieczki”.

„Czytaliśmy raporty. Porucznika Kitsuragiego. Wiemy”.

„To dlatego pozwoliłeś podejrzanej uciec? Ruby jakiejś tam? Bo byłeś zbyt najebany, żeby ją przyskrzynić?”

„Czytaliśmy raporty. Porucznika Kitsuragiego. Wiemy”.

„To dlatego podejrzana palnęła sobie w łeb? Ruby jakaś tam? Pod promenadą? Wkroczyłeś napruty i zastraszyłeś ją?”

„Czytaliśmy raporty. Porucznika Kitsuragiego. Wiemy”.

„Próbowałem nie pić, ale nie pracuję tak dobrze bez alkoholu”.

„No więc? Pozwoliłeś zbiec podejrzanej! Klaasje jakiejś tam. Bo byłeś zbyt pijany, żeby realnie ocenić ryzyko jej ucieczki”.

„No więc? Harry, pozwoliłeś podejrzanej zbiec – Ruby jakiejś tam. Byłeś zbyt pijany, żeby ją przyskrzynić, zgadza się?”

„No więc?! Podejrzana palnęła sobie w łeb, Harry. Wiem, co zrobiłeś – wkroczyłeś pijany i zastraszyłeś ją, prawda?!”

„Nie jestem pijany. Nie wróciłem znowu do picia!” (Skłam).

„Czyli... zapomniałeś się napić? Nie kupuję tego. Czemu w takim razie cuchniesz jak zwłoki?”

„Nie zgubiłem swojej broni, mam ją!” (Pokaż mu ją).

„Nie gadamy już o twojej pierdolonej broni – mówimy o gęstej chmurze oparów etanolowych, która dobywa się z twojej gęby”.

Jakie to niesprawiedliwe. Wie, że masz swoją broń, a i tak wymierza ci karę.

„Tak, jestem pijany! Brałem też narkotyki”.

„Dla kogo to przedstawienie, hm? Podejrzana ci uciekła, Harry. Klaasje jakaś tam. Bo byłeś zbyt naćpany, żeby ocenić ryzyko jej ucieczki”.

„Dla kogo to przedstawienie, Harry? Pozwoliłeś podejrzanej zbiec – jakiejś Ruby. Byłeś, kurwa, zbyt naćpany, żeby ją przyskrzynić, zgadza się?”

„Kobieta się zabiła – strzałem w głowę. Bo ty się naćpałeś i ją zastraszyłeś, prawda?! Ruby jakaś tam? Praktycznie zabiłeś ją własnoręcznie”.

„Rzuciłem picie. Na zawsze. Teraz już siedzę w tym piekle samotnie”.

„Nie kupuję tego. Czemu w takim razie cuchniesz jak zwłoki, hm?”

„Broń. Broń...” (Powtarzaj tylko w kółko słowo „broń”).

„Tak – broń. To, co dostałeś do zabijania ludzi”.

„Broń? Proszę, oto wszystko, co mam. Tylko rąk mi brakuje!” (Pokaż mu swoje dwa pistolety i dwa karabiny).

„Mam gdzieś twoją kolekcję. Pieprzony kolekcjoner się znalazł” – macha dłonią na twój arsenał, nie zaszczyciwszy go spojrzeniem. „Jest wśród nich twoja broń służbowa? Bo obchodzi mnie tylko ona”.

„Co?! To są świetne spluwy. Lepsze w każdym calu od mojej służbowej broni”.

„Zamknij się! Pokaż mi swoją broń albo spierdalaj”.

„Tak, tak, mam ją”. (Pokaż mu swoją nudziarską broń z przydziału).

„No ufff. Ma ją. I nawet jej nie upuścił” – ociera czoło teatralnym gestem. „Jesteś nachlany jak menel, Harry. Odłóż to, zanim kogoś zabijesz”.

„No ufff. Ma ją. Myślałem, że spoczywa gdzieś w oceanie...” – ociera czoło teatralnym gestem. „Jesteś nachlany jak menel, Harry. Odłóż to, zanim kogoś zabijesz”.

„Tak, nie mam jej. Nie mam swojej służbowej broni”. (Skłam).

„Wiedziałem. Mówiłem wam, że jej nie ma”.

„To nie jest powód do radości. To... tragedia”.

„O tak, tragedia to właściwe słowo”. Odwraca się do ciebie: „Jesteś pijany jak menel, Harry. Proszę cię, odłóż tę kolekcję broni, zanim kogoś zabijesz”.

„Zgubiłem swoją broń. I jej nie znalazłem. Przepadła”.

„Sprawdziłeś w lokalnym lombardzie? Bo ja owszem. I nie uwierzysz, ale opchnąłeś tam swojego villiersa, żeby mieć kasę na wódę!”