Rozmowa · Jean Vicquemare

„Nie jestem pijany. Nie wróciłem znowu do picia!”

„Czyli... zapomniałeś się napić? Nie kupuję tego. Czemu w takim razie cuchniesz jak zwłoki?”

„Jest ranny” – stwierdza, spoglądając na ciebie. „To był długi tydzień”.

„Nie mam pojęcia, co takiego czujesz. Zmyłem z siebie smród śmierci”.

Mężczyzna nie odpowiada, ale wyraz jego twarzy wysyła wyraźny komunikat.

„Trzeba było się bardziej postarać” – oto, co mówi.

„To wszystko bez znaczenia. Mój aromat? Jest nieistotny, biorąc pod uwagę, co odkryłem”.

„Co odkryłeś? Pozwoliłeś zbiec podejrzanej – jakiejś Klaasje. Bo byłeś zbyt pijany, żeby realnie ocenić ryzyko jej ucieczki”.

„Czytaliśmy raporty, Harry. Porucznika Kitsuragiego. Wiemy”.

„To tylko drobny detal w dużym śledztwie, o którym nic nie wiesz”.

„Jasne, skoro to element twojego genialnego planu...” – pociera twarz w wyrazie frustracji. „Nie podejmujmy nawet tematu drugiej podejrzanej, która również uciekła. To tylko kolejny detal”.

„Nie wspominając już o tym, że jesteś teraz małym peonem Evrarta Claire'a. Robiącym dla niego nie wiem nawet co. Ale to fraszka. Detale. Zabawna anegdotka...”

„...w zestawieniu z ośmioma ofiarami! Ulice dosłownie spływają krwią, Harry. To było, kurwa, masowe morderstwo”.

„...w zestawieniu z dziewięcioma ofiarami! Ulice dosłownie spływają krwią, Harry. To było, kurwa, masowe morderstwo”.

„...w zestawieniu z siedmioma ofiarami! Ulice dosłownie spływają krwią, Harry. To było, kurwa, masowe morderstwo”.

„...w zestawieniu z sześcioma ofiarami! Ulice dosłownie spływają krwią, Harry. To było, kurwa, masowe morderstwo”.

„...w zestawieniu z ośmioma ofiarami! Ulice dosłownie spływają krwią. Porucznik Kitsuragi walczy o życie w szpitalu. Harry, to było, kurwa, masowe morderstwo”.

„...w zestawieniu z dziewięcioma ofiarami! Ulice dosłownie spływają krwią. Porucznik Kitsuragi walczy o życie w szpitalu. Harry, to było, kurwa, masowe morderstwo”.

„...w zestawieniu z siedmioma ofiarami! Ulice dosłownie spływają krwią. Porucznik Kitsuragi walczy o życie w szpitalu. Harry, to było, kurwa, masowe morderstwo”.

„...w zestawieniu z sześcioma ofiarami! Ulice dosłownie spływają krwią. Porucznik Kitsuragi walczy o życie w szpitalu. Harry, to było, kurwa, masowe morderstwo”.

„Nie wspominając już o tym, że uprowadziłeś jakiegoś dzieciaka i zabrałeś go gdzieś na wyspę. Ale to fraszka. Detale. Zabawna anegdotka...”

„Nie wspominając już o tym, że najprawdopodobniej przehandlowałeś broń za wódkę. Ale to małe miki. Detale. Zabawna anegdotka...”

„Jasne, skoro to element twojego genialnego planu...” – pociera twarz w wyrazie frustracji. „Nie podejmujmy nawet tematu drugiej podejrzanej, która się zabiła. Strzałem w głowę. To tylko kolejny detal”.

„Jasne, skoro to element twojego genialnego planu...” – pociera twarz w wyrazie frustracji. „Nie podejmujmy nawet tematu tego, co to oznacza dla komisji etyki”.

„Niezamykanie jej było słuszną decyzją. Dostarczyła kluczowy trop, który doprowadził mnie na wyspę”.

„No skoro była tak miła...” – pociera twarz w wyrazie frustracji. „Nawet nie będę się rozwijał na temat drugiej podejrzanej, która również uciekła. Tak. Ruby jakaś tam?”

„No skoro była tak miła...” – pociera twarz w wyrazie frustracji. „Nawet nie będę się rozwijał na temat drugiej podejrzanej – tej, która się zabiła. Strzałem w głowę”.

„Tak, pozwoliłem jej odejść. Z litości”.

„No skoro pozwoliłeś jej odejść...” – pociera twarz w wyrazie frustracji. „Nawet nie będę się rozwijał na temat drugiej podejrzanej, która uciekła – kolejny akt litości?”

„No skoro pozwoliłeś jej odejść...” – pociera twarz w wyrazie frustracji. „Nawet nie będę się rozwijał na temat drugiej podejrzanej, która popełniła samobójstwo. Strzelając sobie w głowę”.

„Klaasje? Była jakąś szpieg z Okcydentu. Specjalnie wyszkoloną”.

„No skoro specjalnie wyszkoloną...” – pociera twarz w wyrazie frustracji. „Nawet nie będę się rozwijał na temat drugiej podejrzanej, która również uciekła. Tak. Ruby jakaś tam?”

„No skoro specjalnie wyszkoloną...” – pociera twarz w wyrazie frustracji. „Nawet nie będę się rozwijał na temat drugiej podejrzanej – tej, która się zabiła. Strzałem w głowę”.

„To bez znaczenia. Wszystko. Nie masz nawet pojęcia, co właśnie odkryłem”.

„No nic – skoro naprawdę mocno przyćpałeś, to chyba nie ma problemu” – pociera twarz w wyrazie frustracji. „Nie podejmujmy nawet tematu drugiej podejrzanej, która również uciekła”.

„No nic – skoro naprawdę mocno przyćpałeś, to chyba nie ma problemu” – pociera twarz w wyrazie frustracji. „Było warto. Nie podejmujmy nawet tematu drugiej podejrzanej, która się zabiła. Strzałem w głowę”.

„No nic – skoro naprawdę mocno przyćpałeś, to chyba nie ma problemu” – pociera twarz w wyrazie frustracji. „Nie podejmujmy nawet tematu tego, co to oznacza dla komisji etyki”.

„No dobra, tu się dałem zrobić. Wykręciła mi numer”.

„Znów się dałeś zrobić! Przechytrzyć komuś, kto nie był pijany” – pociera twarz w wyrazie frustracji. „Nawet nie będę się rozwijał na temat drugiej podejrzanej, która również uciekła. Ruby jakiejś tam?”

„Znów się dałeś zrobić! Przechytrzyć komuś, kto nie był pijany” – pociera twarz. „Nawet nie będę się rozwijał na temat drugiej podejrzanej – tej która się zabiła. Strzałem w głowę”.

„Co odkryłeś? Pozwoliłeś zbiec podejrzanej – jakiejś Ruby. Bo byłeś zbyt pijany, żeby ją przyskrzynić. Poszedłeś do niej napruty”.

„Czytaliśmy raporty, Harry. Porucznika Kitsuragiego. Wiemy”.

„Zamknęła nas w kompresorze szerokości szaroty. Masz pojęcie, jak to boli?”

„No skoro taka niesympatyczna była...” – pociera twarz w wyrazie frustracji. „Nawet nie będę się rozwijał na temat osiemdziesięciu innych podejrzanych, których nie aresztowałeś”.

„Niczego nie wiedziała. Nie była to duża strata dla śledztwa”.

„No skoro twoim zdaniem nic nie wiedziała...” – pociera twarz w wyrazie frustracji. „Nawet nie będę się rozwijał na temat osiemdziesięciu innych podejrzanych, których nie aresztowałeś”.

„Pozwoliłem jej odejść. Zrobiłem to z litości. W innym wypadku by się zastrzeliła”.

„No skoro pozwoliłeś jej odejść...” – pociera twarz w wyrazie frustracji. „Nawet nie będę się rozwijał na temat osiemdziesięciu innych podejrzanych, których nie zgarnąłeś, bo to przecież trudne”.

„Pozwoliłem jej odejść. Zrobiłem to z litości”. (Skłam).

„To prawda. Zjebałem. Weszliśmy tam na ślepo i uciekła. To moja wina”.

„No skoro zrozumiałeś swój błąd...” – pociera twarz w wyrazie frustracji. „Nawet nie będę się rozwijał na temat osiemdziesięciu innych podejrzanych, których nie aresztowałeś”.

„Tak? To dlatego podejrzana palnęła sobie w łeb? Pod promenadą? Wkroczyłeś napruty i zastraszyłeś ją”.

„Czytaliśmy raporty, Harry. Porucznika Kitsuragiego. Wiemy”.

„To prawda. Zjebałem. Za mocno ją przycisnąłem, to moja wina”.

„No skoro czujesz się winny...” – pociera twarz w wyrazie frustracji. „Nawet nie będę się rozwijał na temat tego, co to oznacza dla komisji etyki”.

„To nieistotne. Nie odgrywała żadnej roli w śledztwie. Była ślepym zaułkiem”.

„No skoro była nieistotna...” – pociera twarz w wyrazie frustracji. „Nawet nie będę się rozwijał na temat tego, co to oznacza dla komisji etyki”.

„Nie zastraszyłem jej. To było nieporozumienie. Myślała, że przysłał mnie La Puta Madre”.

„No chyba że tak. Skoro myślała, że jesteś od La Puta Madre...” – pociera twarz w wyrazie frustracji. „Nawet nie będę się rozwijał na temat tego, co to oznacza dla komisji etyki”.

„Czekaj, to może być wina feromonu”.