Rozmowa · Kim Kitsuragi

„Zrobił wszystko, co w jego mocy” – przerywa mu porucznik. „Razem zrobiliśmy wszystko, co w naszej mocy. Firma wynajęła wojskowych najemników. Porucznik Du Bois stanął między nimi a miejscową ludnością”.

Oto nadciąga odsiecz.

„Zrobił to, ryzykując własnym życiem. Został postrzelony i przeżył tylko dzięki swojemu pancerzowi. Powstrzymaliśmy egzekucję, a nie negocjacje. Dzięki tej interwencji liczba ofiar była minimalna”.

„Rozwiązałem też sprawę. Jest rozwiązana. Calusieńka”.

„Detektywie, będzie lepiej, jeśli to ja się tym zajmę...” – stwierdza przyciszonym głosem.

Lepiej, żeby on się tym zajął. Milion razy lepiej.

„Dziękuję za pana punkt widzenia, poruczniku Kitsuragi. Nie chciałem bynajmniej sugerować, że nie poradził pan sobie z sytuacją...” – usuwa niepokorny kosmyk z oczu i kaszle.

Myśli, czy nie przeprosić, lecz postanawia tego nie robić.

„Spędził pan z nim tydzień podczas tego śledztwa. Co pan o tym wszystkim sądzi?”

„Co sadzę o tej sprawie?”

„O stanie porucznika gefrajtera Du Bois”.

„No cóż...” – zaczyna, stawiając kołnierz swojej kurtki. „Picie, zgubienie broni oraz odznaki – to wszystko prawda. Ale w tym tygodniu nie pił w godzinach pracy”.

„A nie mówiłam?”

„Przez jeden tydzień”.

„Jest też kwestia apokalipsy. Początkowo myślałem, że to żart – ale okazuje się, że się myliłem. On naprawdę wierzy, że zbliża się koniec świata. W postaci rozlewu krwi albo zmroku. Mamy też wszyscy wyparować...”

„To niepokojące. Zwłaszcza biorąc pod uwagę jego poglądy polityczne. Detektyw Du Bois jest – jak pewnie wiecie – mazowskim socjoekonomistą. Chce zlikwidować rządzącą klasę. Co – ponownie – jak na funkcjonariusza policji jest... odrobinę dziwne”.

Powinieneś coś krzyknąć.

To nie jest dobry pomysł.

Tak. Lepiej niech mówią duzi chłopcy.

„Co dziwniejsze – on jest także prawdziwym faszystą. Ultranacjonalistycznym facetem nienawidzącym kobiet i rasistą pełną gębą. Może to pasuje do mataczenia? Nie wiem – wiem za to, że bardzo aktywnie opowiada się za oboma punktami widzenia”.

„Jest też powóz motorowy w morzu – przy tym mnie nie było...” – robi głęboki wdech. „Ale – mimo wszystko – świetny z niego detektyw. Jeden z najlepszych, jakich dane mi było widzieć”.

„Potrafi nakłaniać ludzi do wyznawania mu wszystkiego. I nie ustaje. Przez cały czas, który z nim spędziłem, ani przez chwilę nie przestał pracować nad sprawą. Jest niestrudzony. I ma szaloną determinację”.

„Poza tym jednym razem, gdy zrobił sobie przerwę na karaoke. I muszę się z panem nie zgodzić, panie Vicquemare – to był solidny występ. Śpiewał z głębi serca”.

„No dobrze, coś zrobił...”

„Jeśli nie liczyć tego jednego razu, bez wytchnienia pracował nad sprawą. I rozwiązał ją. Mamy przyznanie się do winy, narzędzie zbrodni oraz sprawcę – w tej chwili jest zamknięty na wyspie i czeka na transport”.

„Schwytał rewolucyjnego brygadzistę, który ukrywał się przez ostatnie pięćdziesiąt lat – od czasów rewolucji. Zatrzymany prawdopodobnie popełnił przez te lata także inne morderstwa...” – stwierdza i na chwilę milknie. „Och! Odkrył też nowy gatunek”.

„Nowy... gatunek?”

„Ogromnego patyczaka. Znajdował się na wyspie, zakamuflowany jako trzcina. On... wyłonił się z trzcin. Zdaje się, że mamy do czynienia z insulindiańskim straszykiem”.

Wyjmuje fotografię i pokazuje ją funkcjonariuszom. Wokół ciebie opadają grube płatki śniegu, które przyklejają się do zdjęcia straszyka.

Ich pełne zaskoczenia stęknięcia ledwo da się usłyszeć wśród skowytu wiatru.

„Jak widzicie, ma około trzech metrów wysokości. Przypuszczamy, że może to być największy lądowy bezkręgowiec, jakiego kiedykolwiek odkryto”.

Nic nie mów.

„Co to, do chuja, jest...” – mężczyzna wyciąga szyję, cały czas wpatrując się w zdjęcie. „Czy to ma jakiś... związek ze sprawą?”

„Detektywie?” – pyta, spoglądając na ciebie.

„Bum, bum, bum”.

„Tak, ale także...”

„Khm... Tak. Podejrzewam, że emitowany przez stworzenie feromon może być odpowiedzialny za degradację funkcji poznawczych mordercy”.

„Zabójca nie był świadomy obecności straszyka. Gdy owad się ujawnił, mężczyzna zaczął przejawiać objawy dziwnej, atypowej demencji i popadł w stupor. Obecnie znajduje się w stanie bliskim katatonii”.

„Więc to ma jakiś związek...?”

„...”

„Muszę powiedzieć, że to” – pokazuje palcem zdjęcie – „jest absolutnie niezwykłe. Aż... nie mogę znaleźć słów, żeby to opisać”.

„Tak. To utrudnia zwolnienie tego pijaka...” – jego zmęczone oczy wodzą za zdjęciem, kiedy porucznik je chowa.

Oto bardzo, bardzo smutny człowiek, który właśnie zobaczył coś, co pozwoliło mu zapomnieć o smutku.

Teraz musisz przedstawić swoje argumenty. To ta chwila. Teraz albo nigdy.

„Było też ciało. Na promenadzie. Zaginiona osoba, którą znalazłem”.

„Tak, tak. Pijany wpadł w dziurę na promenadzie”.

„Skąd wiedzieliście, że go znalazłem?”

„Zwłoki zostały przewiezione na 41. komisariat. Do naszej kostnicy. Tillbrook i Mollins zajmą się szczegółami związanymi z pogrzebem i rodziną”.

„Nie jesteś jedynym gliniarzem na świecie, Harry. Wszystko i tak do nas trafia”.

„Mimo wszystko” – stwierdza cicho – „dobra robota z tą sprawą zaginionego, detektywie”.

Nadal to punkt dla ciebie. Nie da się ukryć.

„Znaleźliśmy wiarygodny motyw mordercy – Lilianowicza Drosa”.

„Lilianowicza?” – konsultant specjalny unosi brew. „Rewolucjonistyczny matronim...”

„Nie mam na to czasu. Przejdźmy, proszę, prosto do motywu”.

„Oczywiście. Przepraszam. Pomyślałem, że warto o tym wspomnieć”.

Nie był tak do końca pewien istnienia niedobitka, dopóki nie usłyszał tego szczegółu. Musiało go to przekonać.

„Cuno. Nie rozpraszaj się”.

„Dobra, jasne” – zagryza wargę. „Cuno się skupi”.

Rozumie, że musisz przez to pomyślnie przejść.

„Prawdę mówiąc, nie jestem tak zupełnie pewien, czy znam motyw. Ale wiem co innego...”