Rozmowa · Kim Kitsuragi

Milczenie. Wieje wiatr.

„Widzisz – nikogo to nie obchodzi”.

„Nie wiem nawet, o której kurtce mówi. On znalazł... wiele różnych rzeczy. Jest bardzo drobiazgowy. Ale to nie szkodzi”.

„Zgłębiłem też tajemnicę Zgubionej Strefy Handlowej”.

Wzrusza ramionami. „Nie wiem, co to jest »Zgubiona Strefa Handlowa«”.

„Klątwa okazała się prawdopodobnie entroponetyczna. To element mojego szerzej zakrojonego śledztwa dotyczącego samego Martinaise”.

„Nie, nic nie okazało się znowu entroponetyczne. Dość już tekstów o isolarno-szarotowej dwumilimetrowej dziurze w świecie – nie pracujemy w redakcji »Paradoksu B«, tylko w milicji”.

„Paradoks B” to paranaukowe czasopismo publikowane w Graadzie. Za cel obrało sobie ono wyjaśnianie teorii takich rzeczy jak telekineza czy wewnątrzisolarna szarota – co robić, żeby nie wymknęła się spod kontroli.

Wygląda na to, że porucznik nie chce, abyś kontynuował ten wątek.

„Przestań” – tak, właśnie to myśli.

„Co ty w ogóle robiłeś w jakiejś strefie handlowej? Miałeś rozwiązać sprawę morderstwa, a nie Martinaise”.

Cholera, wyszło tak, jakbyś tylko marnował czas.

„Ta świnia pomaga ludziom, jasne? Jest pieprzonym pomocnym pomocnikiem, tak już ma. Znajduje owady i rozwiązuje poboczne gówna. Taki jego styl. Poboczny styl”.

„Jean – to jest jego styl”.

Zdecydowanie w twoim stylu jest rozwiązywanie pobocznych gówien.

„Jean – to jest jego styl. On rozwiązuje poboczne sprawy. Jestem pewna, że to było wystarczająco ważne. Można to nazwać wyciąganiem ręki do społeczności”.

„Nie takie było jego zadanie. Miał tu rozwiązać sprawę morderstwa, a nie robić inspekcję lokali handlowo-usługowych”.

Cholera, wyszło tak, jakbyś tylko marnował czas.

„Jestem w 100% pewien, że nic takiego się nie okazało. Rozumiesz, skończ z tym pieprzeniem fascynata entroponetyki o dwumilimetrowych dziurach – nie pracujemy w redakcji »Paradoksu B«, tylko w milicji”.

„Nie, nic nie okazało się znowu entroponetyczne. Dość już dwumilimetrowych dziur i wielkich robali – nie pracujemy w redakcji »Paradoksu B«, tylko w milicji”.

„Tak, nie będę tracił więcej czasu na te bzdury. Cokolwiek to było, wyjaśnienie nie jest entroponetyczne ani entomologiczne. Skończ z takim pieprzeniem, bo nie pracujemy w redakcji »Paradoksu B«, tylko w milicji”.

„Nieważne. To nic istotnego”.

„No właśnie, tak też mi się zdawało. Bo nie ma związku z tą sprawą. Ani z ogromnym organizmem żywym”.

„Nie po to cię tu wysłaliśmy”.

„Rue de Saint-Ghislaine 10. Budynek handlowy, w którym wszystkie firmy zbankrutowały. Przyjrzałem się tej sprawie”.

„Po co? Nie tym miałeś się tu zajmować”.

„Była tam lodówka, której potrzebowaliśmy. Oraz możliwy świadek. Po prostu podążał tropem i przy okazji pomógł miejscowej przedsiębiorczyni. Nic się nie stało”.

„Oczywiście” – stwierdza i zwraca się do Vicquemare'a: „Nazwijmy to wyciąganiem ręki do społeczności, w porządku?”

O mały włos. Przez moment wyglądało to, jakbyś tylko marnował czas.

„Podejrzewaliśmy, że w środku znajduje się świadek. Do tego budynek znajduje się w pobliżu miejsca zbrodni. Po prostu podążał tropem i przy okazji pomógł miejscowej przedsiębiorczyni. Nic się nie stało”.

„Khm... Ponadto otworzyłem klub nocny. W kościele”.

„Właściwie nie otworzyłeś”.

„Jak to?”

„Powiedziałem im, że za dwa dni policja zrobi nalot na ten kościół. I tak się stanie. Jeśli mają jeszcze jakieś szare komórki, to nie będą prowadzić tam produkcji”.

„Zaraz. Kiedy to zrobiłeś?”

„Kiedy byłeś nieprzytomny”.

„Hm. No dobrze”.

„Tak – bardzo w porządku”.

„Czekaj, próbował uruchomić produkcję narkotyków?”

„Nie. Pozwolił tylko młodzieży założyć w kościele klub. Myśleli, że mogą uruchomić tam produkcję. Nie uruchomią. Budynek był opuszczony. To był dobry pomysł – lepszy niż zostawienie ich na lodzie”.

Naprawdę pomija dużo z tego, co zrobiłeś.

„Czemu?”

„Ponieważ jestem policyjnym detektywem, a produkcja narkotyków jest nielegalna”.

„Co?” – zakrywa ucho dłonią, odgradzając się od wiatru. „Czy ja słyszałem, że uruchomiłeś produkcję narkotyków?!”

„Tak, a klub nazywa się Disco Elysium”.

„W dupie mam, jak się nazywa twoja wytwórnia prochów...” – uspokaja się. „Jebać to. Jako glina jesteś skończony. Jak dla mnie możesz sobie dilować choćby i polonem”.

„Przestań kwiczeć na samego siebie. Cuno musi się wygrzebać z tego szamba” – stwierdza, po czym zwraca się do Vicquemare'a. „Świnia wygaduje głupoty, żeby zrobić wrażenie. To nie było tak. Zrobił dobrze. No powiedz im!”

Wiesz, mówienie mu tego mogło być złym pomysłem. Chyba że chcesz zostać narkotykowym baronem, a nie gliną, rzecz jasna.

Hmm...

„Tak. I jeszcze klub nocny. W kościele. Zorganizowanie tego było nie lada operacją”.

„Jebać to. Dobra. Wszystko jedno. To koniec twojej kariery gliniarza. Jak dla mnie możesz sobie dilować choćby i polonem”.

„Nic podobnego. To wiatr. Przesłyszałeś się”.

„Żaden jebany wiatr! Przyznałeś się do produkcji narkotyków” – przerywa na chwilę, żeby zapanować nad nerwami. „Dobra. Mam to gdzieś. Jako glina jesteś skończony. Jak dla mnie możesz sobie dilować choćby i polonem”.

„Co, co?” – zakrywa ucho dłonią, odgradzając się od wiatru. „Czy ja słyszałem, że uruchomiłeś klub nocny w kościele?!”

„Tak, rozbudziłem na nowo nocne życie w okolicy”.

„Czworo dzieciaków mieszkało w namiocie rozbitym na lodzie. Utonęłyby podczas odwilży. To rozwiązanie nie jest optymalne, ale budynek był opuszczony. Więc je w nim umieścił. Wszystko jest w porządku”.

Nie aż tak w porządku. Zmień temat. Już.

„Tak! Odkryłem tam też nieznany dotąd fenomen entroponetyczny. Dwumilimetrową dziurę w świecie”.

„Weź się w garść. Nikogo teraz nie obchodzą twoje entroponetyczne przygody”.

„No i cudnie! Entroponauta to doskonały nowy zawód dla byłego już milicjanta. Mam to gdzieś. Żyj sobie w szarocie”.