Rozmowa · Kim Kitsuragi

„Tak, wyświadczyłem tym dzieciakom niezłą przysługę. Odmieniłem ich życie”.

„Co, co?” – zakrywa ucho dłonią, odgradzając się od wiatru. „Czy ja słyszałem, że uruchomiłeś klub nocny w kościele?”

„Tak, wyświadczyłem tym dzieciakom niezłą przysługę. Odmieniłem ich życie”.

„Zmieniłeś kościół w klub nocny? Te dzieci pewnie teraz wciągają tam towar... Co jeszcze zrobiłeś? Zbezcześciłeś ołtarz? Nasrałeś w prezbiterium?”

„Przestań pieprzyć o kościele. Wychodzisz przez to na wariata”.

W ten sposób nie przekonasz zbyt wielu osób, Harry.

„Tak! Odkryłem tam też nieznany dotąd fenomen entroponetyczny. Dwumilimetrową dziurę w świecie”.

„No i cudnie! Entroponauta to doskonały nowy zawód dla byłego już milicjanta. Mam to gdzieś. Żyj sobie w pierdolonej szarocie”.

„Tak! Rozbudziłem na nowo nocne życie w okolicy”.

„No i zarąbiście! Właściciel klubu nocnego to doskonała profesja dla byłego już teraz milicjanta”.

„Musicie mi uwierzyć. Na wyspie był wielki straszyk”.

„Nie, nie muszę wierzyć, że dokonałeś odkrycia zoologicznego. To nie jest mój obowiązek. A nawet gdybyś dokonał... jesteś gliną. Kogo to obchodzi?”

„Wiesz, Harry – jeśli mogę się wtrącić – pomocne byłyby tu jakieś dowody. Jakiekolwiek i ja bym to łyknął. Bo taki potencjał PR-owy dla MORU-u to byłoby coś”.

„Gajerku, mamy w chuj dowodów. Dajesz, świnio!”

Nie pochylą się nad więcej niż jednym dowodem. Wybieraj uważnie.

Przedstaw swój najlepszy dowód. Najtwardszy z tych, które masz.

„Istota była całkiem biała w środku, na zewnątrz zaś brązowo-beżowa. Jak trzciny”.

„Taa i miał te jakby... kłosy trzciny na sobie. Nawet po tym, jak się rozwinął. A rozwinął się jak sam chuj! To było, kurwa, piękne”.

„To nie dowód, tylko opis. Ale pasujący do jakiegoś patyczaka. Jeśli ma się upodabniać do trzcin, to musi być dość duży”.

„Duży?!” – chłopak uderza się w czoło z niedowierzaniem. „Cieciu, on był kurewsko gigantyczny!”

„Nie dajesz nam tu żadnych faktów. To nie jest dowód, ani nawet nie obserwacja. To kryptozoologiczny faktoid. Znajdziesz takie w »Paradoksie B«, »Aquariusie« i w przystanku tajemnica...” – robi pauzę. „Ja mam taką teorię”.

„Doświadczyłeś halucynacji w delirium. To typowe w przypadku zaburzeń kognitywnych. Wynikających z wielu lat chronicznego alkoholizmu. Uroiło ci się jakieś gówno w trzcinach i przekonałeś do tego jakiegoś biednego dzieciaka”.

„BIEDNEGO dzieciaka?! Pierdol się, p**le! Cuno jest dziany!” – chłopak zaciska pięści tak mocno, że aż zbielały mu knykcie. „Nie mogę uwierzyć*, że mi nie wierzysz...”

Może to prawda?

Nie. To nieprawda. To się stało. To się wydarzyło. Pamiętasz każdy szczegół – jego odgłosy, ruchy, obecność.

„Może za bardzo dałem się ponieść temu, co opowiadali mi kryptozoolodzy...”

„Wciągnąłeś w to autentycznych kryptozoologów? Dość. Koniec tematu straszyka. W delirium tremens nie ma nic korzystnego dla PR-u”.

„Rośliny zmieniające się w owady to jest typowa halucynacja. Archetypiczna wręcz, obecna już w licznych pradawnych społecznościach plemiennych”.

„Cholera... Cuno nie ma aparatu fotograficznego, bo Cuno jest kurewsko BIEDNY, jasne?! To jest w Cuno do dupy. Dlatego Cuno nie zrobił pieprzonego ZDJĘCIA. I Cuno nie namalował pieprzonego obrazu”.

Wskazuje na swoją głowę. „Ale to jest w mojej głowie. Tutaj. Oczy Cuno zrobiły zdjęcie. To jest TUTAJ, KURWA. Nie mogę UWIERZYĆ, że to do was nie dociera...” – zgrzyta zębami.

„Cuno, proszę. Jeśli ten owad jest na wyspie, to ktoś go znowu zobaczy. Uspokój się...”

„NIGDY już nikt go nie zobaczy! Nikt go nie widział od setek lat. Jebać Cuno – udawajmy, że nie było tego cudu. Nie potrzebujemy ogromnego owada, wszystko idzie tak dobrze bez niego w tym zapiździewie...” – rozgląda się.

Samo przekonanie, z jakim mówi, MUSI nieco chwiać ich niewiarą. Jakaś część ich umysłów musi myśleć...

...czy na pewno jest aż tak tego pewny. A oni nie. No już...

„Pieprzyć to – ja mu wierzę” – stwierdza, patrząc na Vicquemare'a, i wzrusza ramionami.

„Wiedziałem! Suka to widzi. Suki są kurewsko mądre. A wy, chuje, jesteście głupi jak cholera! On istnieje – mówię wam”.

Przejdź dalej. Nie chełp się.

To koniec. Dyskusja została przegrana.

Wiesz co? Może powinieneś zostać plażowym menelem? Tak tylko głośno myślę... Bo nie idzie to zbyt dobrze.

„Nie. Wiem, co widziałem. To się działo naprawdę”.

„Wszędzie robale. Rośliny zmieniające się w robale. To typowa halucynacja. Każdy pijak, który przekroczył czterdziestkę, widział coś takiego”.

„Muszę się z tym zgodzić...”

„Rzeczywiście wydawało mi się, że rozmawiam z krawatem...”

„Krawat znów gada. Dość. Koniec tematu straszyka. W delirium tremens nie ma nic korzystnego dla PR-u”.

„Rzeczywiście stoczyłem rozmowę z trupem...”

„Z trupem? Dość. Koniec tematu straszyka. W delirium tremens nie ma nic korzystnego dla PR-u”.

„Alkohol naprawdę wyrządził wielkie szkody w moim umyśle...”

„No nie gadaj”.

„Doświadczyłeś halucynacji w delirium. To typowe w przypadku zaburzeń kognitywnych. Wynikających z chronicznego alkoholizmu. I to właśnie ci dolega. A w rezultacie uroiło ci się jakieś gówno w trzcinach”.

„W swoim gnieździe straszyk miał różne przedmioty: hełm, lunetę i paszport”.

„To jakaś... jak je nazywają? Altanka? Tak. Rzeczy gromadzone na pokaz godowy. To by wskazywało na samca. Ale... nie słyszałem o owadach, których gody wyglądają w ten sposób”.

„Tam było to gówno – pokaż im to gówno, świnio. Gówno! To jest dowód!”

„Znalazłem tam to”. (Pokaż mu hełm).

„Hełm. Należał do ofiary. I w żaden sposób nie dowodzi istnienia wielkiego owada. Ja mam taką teorię, Harry”.

„To jest szczególnie dziwne”. (Pokaż mu paszport).

„Paszport. zamoczone papiery. Które w żaden sposób nie dowodzą istnienia wielkiego owada. Ja mam taką teorię, Harry”.

„Straszyk zabrał to zabójcy”. (Pokaż mu lunetę).

„Luneta. Z jakiejś broni. Która w żaden sposób nie dowodzi istnienia wielkiego owada. Ja mam taką teorię, Harry”.

„W swoim gnieździe straszyk miał różne przedmioty: hełm i lunetę”.

„W swoim gnieździe straszyk miał różne przedmioty: proszę bardzo, paszport”.