Rozmowa · Kim Kitsuragi

„Wiem o tym stworzeniu co nieco. Myślę, że rozmnaża się przez partenogenezę”.

„Nie jest to właściwy dowód. To teoria. Ale jest interesująca”.

„Jebany cieciu... To więcej niż interesujące. Świnia Cuno wykłada tutaj naukę. To gówno jest prawdziwe”.

„Dobra. Jedno pytanie – skąd to wiesz?”

„Dzięki intuicji. Okazuje się, że mam tu solidne fundamenty intelektualne”. (Wskaż swoją głowę).

„Nie dajesz nam tu żadnych faktów. To nie jest dowód. Ani obserwacja. To kryptozoologiczny faktoid. Znajdziesz takie w »Paradoksie B«, »Aquariusie« i w przystanku tajemnica. Ja mam taką teorię”.

„Podszedłem i porozmawialiśmy. Odbyliśmy rozmowę”.

„Rozmowę? Dobra. Nie dajesz nam tu żadnych faktów. To nie jest dowód. Ani obserwacja. To kryptozoologiczny faktoid. Znajdziesz takie w »Paradoksie B«, »Aquariusie« i w przystanku tajemnica. Ja mam taką teorię”.

„Przyjrzałem się owadowi. Z bliska”.

W żadnym razie nie rozmawiałeś ze straszykiem.

„A ty skąd to wiesz?”

„Wydziela związek chemiczny jeszcze upodabniający go do trzcin”.

„Układ nerwowy stworzenia może być rozlokowany w jego kończynach”.

„Co więcej, rozwiązałem też problem strajku”.

„Jak? Chyba wciąż trwa. Widzę czerwone sztandary na bramie”.

„Nie zakończył strajku – był jedynie pośrednikiem przekazującym informacje między przedstawicielką firmy i Evrartem. Do chwili, gdy przedstawicielka zrozumiała, że Związek pragnie wojny. Wtedy pani Messier postanowiła...” – wzrusza ramionami.

„Co? Przekazać Claire'owi terminal?”

„To był przypadek”.

„No pewnie, że tak. Moim zdaniem ktoś cię ograł, bo tak odleciałeś na Al Gulu, że można było z tobą zrobić wszystko”.

„Może...”

„Może? Z całą pewnością. Jesteś teraz na zawołanie Evrarta Claire'a. Wiedziałeś, że to boss mafijny?”

„To dlatego chcesz, żebyśmy przyjrzeli się zabójstwu poprzedniego szefa Związku? Żeby wyplątać się z sideł Evrarta?”

„Nie. Nie o to chodziło. Postąpił nierozważnie z posiadanymi informacjami, ale etycznie. Nie jesteśmy nikomu niczego winni. Dzięki temu ustabilizowaliśmy sytuację w Martinaise”.

„Boże... Uspokój się, Jean”.

Milczenie. Dobrze. Facet nie wie, co powiedzieć.

„Kurwa, znowu przekręcasz jego słowa! Moja świnia nie jest przekupiona. To jest paladyńskie gówno. On tak nie pogrywa. No powiedz im!” – woła, nakłaniając gestem do mówienia.

„Kurwa, znowu przekręcasz jego słowa! Moja świnia nie dała się wystrychnąć. Ta świnia to pierdolony geniusz. On tak nie pogrywa. On nie daje się dymać. No powiedz im!” – woła, nakłaniając gestem do mówienia.

„Jean, przestań na niego naskakiwać... On się stara”.

„To nie do końca tak... Ten ruch umożliwił nam ustabilizowanie sytuacji. To nie było złe dla Martinaise. Poza tym nie jesteśmy nikomu niczego winni”.

„No dobrze...” – kiwa powoli głową.

„Ej, skąd ty wiesz o Al Gulu?”

„Nieważne, skąd wiem o Al Gulu. Ważne tylko to, że jesteś teraz gońcem Evrarta Claire'a. Człowiekiem Związku, jak to nazywa. Wiedziałeś, że to boss mafijny?”

„Opracowałem rozwiązanie problemu, którego rozwiązać się nie dało”.

„Chyba ktoś cię ograł, Harry. Bo tak odleciałeś na Al Gulu, że można było z tobą zrobić wszystko”.

„Po prostu powiedziałem kilku ludziom kilka rzeczy. To nic takiego. Zrobiło się spokojniej”.

„Zrobiłem to dla światowej rewolucji”.

„...”

„Precz ze świniami!”

„Pierdol się. Dałeś się ograć Evrartowi Claire'owi. Po raz setny ktoś cię zrobił na szaro”.

„Wrrr... Viva la Revolución!”

„Spoko. Jak dla mnie dałeś się ograć Evrartowi Claire'owi. Po raz setny ktoś cię zrobił na szaro”.

„Tak. Ale dla tej konserwatywnej rewolucji”.

„Tak – właściwie zostałem w to po prostu wmanipulowany”.

„Myślisz? Claire ograł cię jak szuler zakonnicę. Dałeś się zrobić na szaro – po raz setny”.

„Przekazywałem informacje między przedstawicielką firmy i Evrartem. Dopóki przedstawicielka nie zrozumiała, że Związek chce wojny. Wtedy pani Messier postanowiła opuścić okolicę”.

„Opuścić? I przekazać terminal braciom Claire?”

„Fakt... Może jednak nie”.

„Myślisz?”

„Skonfiskowałem narkotyki ojcu Cuna”.

„Taa – nieźle wyruchał na tym Cuno” – stwierdza chłopak, rzucając ci spojrzenie pełne szacunku. „Ale to stare dzieje. Cuno żyje tu i teraz. Świnia jest po prostu dobrą świnią. Dla Cuno to fajne”.

„Świetnie. Dzięki”. Odwraca się do ciebie: „Wciągnąłeś te prochy. Wiem, że tak. Jebać to. Nieistotne. Nie no, serio. Wszystko ujdzie, byle nie picie”.

„Co to za Cuno?”

„Nie chce pan wiedzieć”.

„Ma pan rację, poruczniku – nie chcę”. Odwraca się do ciebie: „Wciągnąłeś te prochy, wiem, że tak. Ale to nic. Na tym etapie wszystko już jest lepsze od picia”.

„Cuno to chłopak z ulicy, któremu pomogłem”.

„Nie obchodzi mnie to. Zabrałeś jakiemuś dzieciakowi jakieś prochy. Po czym je wciągnąłeś. Ale to nic – poważnie. Wszystko ujdzie, byle nie picie”.

„Cuno jest świetny. Powinienem był go zabrać na wyspę. Powiedziałby wam, że to wszystko prawda”.

„A, do diabła z tym. I tak byście nie zrozumieli”.

„Pełna zgoda”.

„Możemy zarządzić poszukiwania. Mogę ściągnąć na wyspę ludzi z EPIS-u, entomologów, badaczy. Muszą być jakieś ślady w trzcinach. Gdybyśmy znaleźli insulindiańskiego straszyka, to byłoby coś absolutnie niebywałego. Już same korzyści dla PR-u...”