Rozmowa · Kim Kitsuragi

Nagle nieoczekiwanie milknie.

„Skończyłeś?”

„Ej, Cuno czuje, że tak naprawdę go nie słyszysz” – stwierdza, wiercąc palcem wskazującym w swojej lewej skroni. „Niby go słuchasz, ale go nie słyszysz. P**lski p**ł i kolesie w pancerzach pojawili się w Martinaise, żeby wszystko rozpierdolić”.

„Chłopaki Hardiego czy jak się tam, kurwa, nazywają – opowiadali wszystkim na lewo i prawo, jak to rozwalili jednego z tych opancerzonych zjebów. To się musiało tak skończyć. Moja świnia się postawiła i oberwała przez to w nogę. Ofiara na całego”.

Nieźle, Cuno. Choć mogło być trochę krócej.

„Tak. Rozumiem. Brał udział w tej walce”.

„Po drugie – zjebany dupku jeden. Ta świnia...” – wskazuje na ciebie – „Ten kwiczący skurwysyn rozwiązał to gówno. Na Wyspie Śmierci. Sprawa zamknięta. Wracajcie do domu albo się odpieprzcie”.

„Tak. Do domu albo się odpieprzcie”.

„Poruczniku. Naprawdę... Ja...”

Nie myśl, że to dobry pomysł, żeby pozwalać mu mówić.

Może lepiej przemyśl, czy rozsądnie jest powierzać składanie wyjaśnień dwunastolatkowi.

„Cuno, jeśli masz mi przerywać, to gadaj szybciej”.

„Będę się streszczał, świnio. Spokojna głowa, Cuno się tym zajmie”.

„Tak! I nie ma dziesięciu, tylko, kurwa, dwanaście lat!”

„Taa...” – przytakuje ci, rzucając ci krótkie spojrzenie. „Cuno przy tym był, widział to gówno – prawdziwe gówno. Cuno nie jest jebanym niemowlakiem!”

Docenia, że zapamiętałeś.

„Słuchajcie. Grunt, że rozwiązaliśmy sprawę”.

„Taa – to sprawka jakiegoś popieprzonego dziadka. Popieprzonego leśnego dziadka czy jakoś tak. Stare gówno. Cuno nic o tym nie wie. Słuchaj – PRAWDZIWE gówno to tutaj...”

„To niedobitek. Z czasów rewolucji. Ukrywał się przez 50 lat. I ja go znalazłem”.

„Taa, taa – maruder, jasne” – kiwa ci głową, po czym zwraca się do Vicquemare'a. „Łapiesz to inteligenckie gówno? Zabił go stary zjeb. I przyznał się. Tak go przycisnęliśmy – po gliniarsku – że nakablował sam na siebie”.

„Niedobitek z czasów rewolucji?” – wyraźnie nie dowierza.

„Taa, zjebie. Jest teraz na wyspie. W śpiączce czy jakoś tak. O! Mamy też spluwę. Gównianą spluwę zabójcy. Łapiesz, o czym mówię? To teraz weźmy się za gówno dla dużych chłopców...”

Ma na myśli narzędzie zbrodni.

„Yyy... Gówno dla dużych chłopców?”

„Taa... Duże gówno” – kiwa głową i z dumą zakłada ręce na piersi. „Słuchaj teraz, zjebie w gajerku! Zaraz się zesrasz, bo będzie o pojebanej naturze”.

Pojebana natura. Chyba wiem, co ma na myśli...

„Zaraz. Nie zrobi się o niczym takim. Pozwól mi...”

„Za późno – bo już w tym siedzimy. Na wyspie jest jebana CZTEROTONOWA MODLISZKA”.

„Co?!” – prycha i odwraca się do ciebie. „Wybacz, młody, musimy z Harrym...”

Jego cierpliwość już prawie się wyczerpała. Lepiej niech już chłopak kończy...

„Ej! To jest najważniejszy moment w historii. Lepiej, kurwa, słuchaj tego, co wychodzi z ust Cuno” – stwierdza, wskazując na swoją wykrzywioną twarz.

„Zobaczyliśmy wielkiego owada. Białego jak cholera. Dosłownie insulindiańskiego straszyka albo coś w tym stylu. W stylu modlącej się modliszki. Miał ze trzy metry wysokości i ta tutaj świnia...” – wskazuje cię palcem.

Jego ręka drży od gniewu i podekscytowania.

„Ten pieprzony stary glina odkrył go. Ja i ten świński boczek odkryliśmy nowy gatunek. To było piękne. To było...” – milknie bez tchu, po czym kontynuuje: „Czegoś takiego nigdy nie widzieliście. Jebany cud”.

Przełyka ślinę, zdjęty podziwem.

„Ta sprawa – to pieprzone dziadkowe gówno... ten paskudny syf? To pikuś. Widzieliśmy ducha. Prawdziwego ducha. On udowodnił, że duchy są prawdziwe – to jest wielkie, glino. To jest, kurwa...”

Oczy zachodzą mu łzami.

„Dlaczego, kurwa, nie popuszczacie w gacie – co z wami?” – błądzi wzrokiem po funkcjonariuszach stojących bez słowa wśród padającego śniegu. Patrzą na niego zdezorientowani.

„Czy on powiedział... »insulindiański straszyk«?”

„Nie wiem. Wyłączyłem się. Harry...” – odwraca się do ciebie. „Wrobiłeś w to jakiegoś przypadkowego żula z wyspy?”

„Nie słuchacie mnie, kurwa! Ten żul to pikuś. Tu się odpierdala historia nauki. To był insulindiański straszyk. To jest połączone z tym gównem” – stwierdza, po czym zwraca się do ciebie: „Powiedz im!”

„Nie było żadnego insulindiańskiego straszyka”.

„CO?! Nie wierzę, kurwa... On kłamie!” – krzyczy, zwracając się do nich. „On, kurwa, kłamie. Właśnie tam byliśmy. On do tego podszedł. Dotknął go, kurwa!”

„To brzmi niedorzecznie, Harry. Co ty zrobiłeś na tej wyspie?”

Jest teraz autentycznie wystraszony.

„Poruczniku, proszę – musi być coś więcej niż jakaś modliszka. Maruder – trzymajmy się tego. Mówiłeś, że rozwiązałeś sprawę tego morderstwa”.

Nie idzie to dobrze. Przedstaw jakiś argument. Rozsądny i jasny. Udowodnij swoje racje.

Coś, co jasno wykaże, że nie jesteś obłąkany.

Nie. Był tam wielki owad i muszą to zrozumieć. Znajdziesz dowód. Nie poddawaj się.

Nie idzie to dobrze. Musisz szybko przedstawić jakiś argument. Rozsądny i nie do odrzucenia. Udowodnić swoje racje.

„Był tam insulindiański straszyk. Ale nie ma to związku ze sprawą”.

„...”

„Był tam insulindiański straszyk. I może to mieć związek ze sprawą”.

„Dlaczego, kurwa, nie popuszczacie w gacie – co z wami?” – błądzi wzrokiem po funkcjonariuszach stojących bez słowa na deszczu. Padające gęsto krople zmywają beton...

„Dlaczego, kurwa, nie popuszczacie w gacie – co z wami?” – błądzi wzrokiem po funkcjonariuszach stojących bez słowa na zimnym wietrze. W oddali słychać załamującą się falę...

„O tak, czas na pojebaną naturę. Powiedz mu”.

„Na wyspie jest jebana CZTEROTONOWA MODLISZKA”.

Nic nie mów.

„Na wyspie jest jebana CZTEROTONOWA MODLISZKA”.

„Na przestrzeni lat mógł popełnić też inne zabójstwa”.