Rozmowa · Kim Kitsuragi

Teraz! Musisz powiedzieć, co masz do przekazania. Mównica należy do ciebie – dobrze ci ją przygotował.

„Zabójca zdawał się nie być świadomy obecności straszyka. Gdy owad się ujawnił, mężczyzna zaczął przejawiać objawy dziwnej, atypowej demencji i popadł w stupor. Obecnie znajduje się w stanie bliskim katatonii”.

„Prawdopodobnie nie występuje tu bezpośredni związek, lecz sprawca wiedział o istnieniu stworzenia”.

„Bum, bum, bum”.

„Tak, ale także...”

„Khm... Tak, straszyk mógł w jakiś sposób przyczynić się do jego stanu psychicznego. Na przestrzeni lat”.

„O tym właśnie próbowałem wam powiedzieć”.

„Co to, do chuja, jest...? Czy to ma jakiś związek ze sprawą?” – ignoruje cię, gapiąc się cały czas na straszyka.

„No, więc jak widzicie, jestem całkiem w porządku detektywem”.

„Bum-szakałaka, skurwysynku!”

„Hosanna”.

Wyjmuje fotografię i pokazuje ją funkcjonariuszom. Zaczyna padać deszcz, więc osłania zdjęcie straszyka swoją dłonią.

Wyjmuje fotografię straszyka i pokazuje ją funkcjonariuszom. Porywisty wiatr szarpie połyskliwym prostokątem papieru fotograficznego w jego dłoni.

„Ogromnego patyczaka – ma trzy metry wysokości. Znajduje się na wyspie, zakamuflowany jako trzcina. On... wyłonił się z nich. Niestety, nie udało mi się wykonać fotografii. Ale jestem przekonany, że to mógł być insulindiański straszyk”.

„...”

„Wiem, że to brzmi nieprawdopodobnie. Ale jestem czterokrotnie odznaczonym porucznikiem MOR-u. Nie zwykłem wymyślać spotkań z kryptydami, aby urozmaicać sobie życie. Jestem bardzo, ale to bardzo poczytalny”.

„Nie podważam pana słów, poruczniku. Jeśli twierdzi pan, że to insulindiański straszyk, to tak musi być”.

„To niewiarygodne. Ale prawdziwe”.

„Poruczniku, ma to jakiś związek ze sprawą?” – nie zwraca na ciebie uwagi.

Nic nie mów.

„Na boga... Ma to jakiś związek ze sprawą?”

„Bum-szakałaka”.

„No, więc jak widzicie, jestem całkiem w porządku detektywem”.

„Schwytał marudera, który ukrywał się przez ostatnie pięćdziesiąt lat – od czasów rewolucji. Zatrzymany prawdopodobnie popełnił przez te lata także inne morderstwa...” – stwierdza i na chwilę milknie. „Och! Odkrył też nowy gatunek”.

„Poza tym jednym razem, gdy zrobił sobie przerwę na karaoke. I to był solidny występ. Śpiewał z głębi serca”.

„Tak... Wyszło, jak wyszło...”

„I rozwiązał ją. Niemal perfekcyjnie. Po tygodniu mamy: przyznanie się do winy, narzędzie zbrodni oraz sprawcę. Podejrzany jest w tej chwili zamknięty na wyspie i czeka na transport”.

„Co dziwniejsze – on jest także prawdziwym faszystą. Ultranacjonalistycznym facetem nienawidzącym kobiet i rasistą pełną gębą. Jakim cudem łączy te dwa punkty widzenia?” – pyta i wzrusza ramionami. „Ale bardzo aktywnie opowiada się za oboma”.

„Co dziwniejsze – on jest także ultraliberalnym »cwaniakiem«, który ciągle...” – porucznik chwyta palcami nasadę swojego nosa. „Mataczy. Co chyba pasuje całkiem nieźle do części jego rasistowskich poglądów. Nie mam pojęcia – bardzo aktywnie opowiada się za oboma tymi punktami widzenia”.

„Co dziwniejsze – on jest także ultraliberalnym »cwaniakiem«, który ciągle...” – porucznik chwyta palcami nasadę swojego nosa. „Mataczy. Jakim cudem łączy te dwa punkty widzenia? Nie mam pojęcia, ale bardzo aktywnie opowiada się za oboma”.

„JESTEM POLICJANTEM KRAJU, KTÓRY JESZCZE NIE POWSTAŁ!”

„MOR składa się z funkcjonariuszy państwa, które już powstało. Więc stanowi to niewielki rozdźwięk” – stwierdza, po czym ponownie spogląda na Vicquemare'a.

„To niepokojące. Zwłaszcza w świetle jego poglądów politycznych. Detektyw Du Bois jest – jak pewnie wiecie – faszystą. Prawicowym ekstremistą nienawidzącym kobiety oraz – oczywiście – miłośnikiem rasizmu. Co – ponownie – jak na funkcjonariusza policji jest...” – kręci głową – „niezbyt dobre”.

„Miałem z nim w tej sprawie poważne spięcie. Poddał się i teraz dąży do bycia kryptofaszystą, czyli jest zwykłym funkcjonariuszem policji, który myśli jak faszysta, ale tego nie werbalizuje. Tak to wygląda...”

„Co dziwniejsze – on jest także mazowskim socjoekonomistą, który nawołuje do likwidacji rządzącej klasy. Jakim cudem łączy te dwa punkty widzenia? Nie mam pojęcia, ale bardzo aktywnie opowiada się za oboma”.

„To dziwne. Zwłaszcza w świetle jego poglądów politycznych. Detektyw Du Bois jest – jak pewnie wiecie – »cwaniakiem«. On...” – porucznik chwyta palcami nasadę nosa – „zamówił niedawno pomnik pośrodku ronda na cześć swojego własnego mataczenia, co jest po prostu...” – kręci głową.

„To dziwne. Zwłaszcza w świetle jego poglądów politycznych. Detektyw Du Bois jest – jak pewnie wiecie – »cwaniakiem«. On...” – porucznik chwyta palcami nasadę nosa – „zamówił niedawno pomnik pośrodku ronda na cześć swojego własnego mataczenia, co jest po prostu...” – kręci głową.

„Jest też kwestia... bycia supergwiazdą. Lubi – od czasu do czasu – twierdzić, że jest supergwiazdą stróżów prawa. Początkowo myślałem, że to żart, ale... Teraz nie jestem tego taki pewny. Powtarza słowo disco jakieś dwadzieścia razy dziennie”.

„Jest też kwestia... samobiczowania. Lubi przepraszać – nieustannie. Brzmi to, jakby był winny co najmniej morderstwa pierwszego stopnia. To niezbyt dobra strategia komunikacyjna dla policyjnego funkcjonariusza. To...”

„Jest też kwestia... nudnego gliny. Mimo wszystkich oczywistych i niemal groteskowych manieryzmów oraz ekstrawaganckiej garderoby on wciąż twierdzi, że nie jest wystarczająco charakterystyczny. To...”

„No cóż...” – zaczyna, stawiając kołnierz swojej kurtki, aby osłonić się przed zimnym wiatrem. „Picie, zgubienie broni oraz odznaki – to wszystko prawda. Do tego pił w godzinach pracy”.

Mężczyzna wzdycha. Głęboko.

„Tak. Tak jak powiedział”.

„Tak, to była masakra. Wdeptali nas w ziemię. A gdzie, do cholery, byliście wy?!”

„Nie komplikuj tego sobie” – stwierdza przyciszonym głosem.

„Przepraszam. Po prostu”.

„Przestań przepraszać chociaż przez pięć minut” – stwierdza przyciszonym głosem.

„Ta strzelanina to drobnostka w porównaniu z największym odkryciem tego stulecia”.

„Chwila, będzie lepiej, jeśli to ja...” – stwierdza przyciszonym głosem.

„Zrobił to, ryzykując własnym życiem. Został postrzelony – i to nie jeden, a dwa razy. Powstrzymaliśmy egzekucję, a nie negocjacje. Dzięki tej interwencji liczba ofiar była minimalna”.

„Zrobił to, ryzykując własnym życiem. Przypominam, że został postrzelony. Powstrzymaliśmy egzekucję, a nie negocjacje. Dzięki tej interwencji liczba ofiar była minimalna”.

„Ej! Tutaj ci przerwę, zjebie. Pora na Cuno”.

Oto jest. Odsiecz.

„Cuno. Cicho bądź”.

„Nie” – sprzeciwia się rozkazowi. „Cuno idzie na całego”.

O nie... Na całego.

„Przede wszystkim, oni wszyscy, co do jednego, byli p**łami. Kolesie w pancerzach? P*ły. Kolesie ze Związku? P*y. Więc tak...” – spogląda w oczy Vicquemare'owi. „Obciągnij Cuno pałę. Nie znasz* mnie”.

„Nie wiesz, co się tutaj stało. Nie masz pojęcia o tym gównie. Automatyczna, kurwa, broń. Miejskie, kurwa, pole bitwy. Linie frontu kreślone krwią. Krwisty południk. Nie masz pojęcia o tym gównie”.

„Dobra – Cuno tam nie było. Jasne, łapiesz to? Cuno zrywał ze swoją główną suką, C. – gówno w stylu rozstanie na zawsze. Ale jak Cuno tam w końcu trafił, to świnia już wszystko, kurwa, posprzątał. Krew i ruina”.

„Zdmuchnął wszystkich tych kutasiarzy. Uratował to gówno – to zasrane Martinaise. Widziałem, jak opłakuje i w ogóle... Jego główna świnia prawie się przekręciła. Trafił do ku-ku-wozu. Cuno stanął na wysokości zadania. Cuno robi za pieprzone zastępstwo. Dorosłe gówno – detektyw Cuno”.