Rozmowa · Kim Kitsuragi

„Taa... Sprzątnął pełno ludzi – nierozwiązane gówno” – kiwa głową i z dumą zakłada ręce na piersi. „Słuchaj teraz, zjebie w gajerku! Zaraz się zesrasz, bo będzie o pojebanej naturze”.

„Zaraz. Przez »broń zabójcy« Cuno ma na myśli narzędzie zbrodni. Mamy je”.

„Taa, dajesz to gówno, świnio. Narzędzie zbrodni – gówno dla dużych chłopców”.

„Na przestrzeni lat mógł popełnić też inne zabójstwa. Przyznał się do jeszcze jednego. Poważnego”.

„Taa, duże gówno. Bierzemy się za nie wszystkie. Sprzątamy to gówno” – kiwa głową i z dumą zakłada ręce na piersi. „Słuchaj teraz, zjebie w gajerku! Zaraz się zesrasz, bo będzie o pojebanej naturze”.

„Słuchajcie. Grunt, że uratowaliśmy tyle osób, ile się dało”.

„Taa – i rozwiązałeś to gówno. To sprawka jakiegoś popieprzonego... leśnego dziadka. Stare gówno. Cuno nic o tym nie wie. Słuchaj – PRAWDZIWE gówno to tutaj...”

„Zrobiłem wszystko, co mogłem. Firma zatrudniła wojskowych...”

„Nie” – przerywa ci. „Dość już nawyjaśniałeś, świnio. Teraz Cuno zajmie się tym gównem”.

Nikt nie poradzi sobie z furią, jaką uwolni zaraz z siebie ten dzieciak.

„Zgadza się, to była masakra. Dostali, co im się należało”.

„Kto? Komu się należało? Cywilom? Porucznikowi Kitsuragiemu? Dlaczego w ogóle tu jesteś, kiedy on dostał kulkę? Co jeszcze jesteś w stanie spierdolić?”

Przestań godzić się na takie traktowanie. ROZWIĄZAŁEŚ SPRAWĘ.

„Zakończyłem śledztwo. Najemnika zastrzelił niedobitek z czasów rewolucji. Zanim go znalazłem, ukrywał się na tej wyspie przez pięćdziesiąt lat”.

„Niedobitek? Z czasów rewolucji?” – wyraźnie nie dowierza.

„Brzmi to wariacko. Ale zdobyłem i przyznanie się do winy, i narzędzie zbrodni. Jest wciąż na wyspie. Czeka na aresztowanie”.

„Zostawiłeś go samego na wyspie?”

Jest tego doskonałe wyjaśnienie!

Nie mów mu nic o straszyku. Nie uwierzy w niego. NIC TAKIEGO NIE MIAŁO MIEJSCA.

Przełknij ślinę.

„Śmiało, poruczniku” – próbuje cię wesprzeć. „Wszystko w porządku. Wierzę, że był tam maruder”.

„Nie wiem. Ale wiem co innego – na wyspie nie było wielkiego patyczaka. To byłoby jakieś wariactwo”.

„Co to ma być? Zgrywasz się? Naprawdę spiszemy cię na straty, Harry. Zostawimy cię tutaj – dołączysz do grona meneli na wybrzeżu. To twoja chwila prawdy. I przestań lecieć w chuja”.

„Ha, ha, ha...” (Zaśmiej się nerwowo). „Nie wiem, czemu ciągle gadam o wysokim na trzy metry patyczaku. Nic takiego tam nie było!”

„To brzmi jak napad histerii. Co ty zrobiłeś na tej wyspie? Co się z tobą stało?”

Jest teraz autentycznie zaniepokojony.

„Poruczniku, proszę. Maruder – trzymajmy się tego. Mówiłeś, że rozwiązałeś sprawę?”

Ma rację. Nie wygląda to dla ciebie najlepiej. Musisz przedstawić jakąś spójną – i nie zakrawającą na wymysł szaleńca – tezę.

Coś, co udowodni, że nie odbiło ci do reszty. Coś sensownego. Zrobiłeś wiele rzeczy. Dobrych rzeczy. Wymień je.

Nie. Był tam wielki owad i muszą to zrozumieć. Znajdziesz dowód. Nie poddawaj się.

Nie idzie to dobrze. Musisz szybko przedstawić jakiś rozsądny argument, nie do odrzucenia. Udowodnić swoje racje. Zrobiłeś dużo rzeczy. Dobrych rzeczy.

„To nie żart. Znalazłem insulindiańskiego straszyka. Odkryłem nowy gatunek”.

„To brzmi niedorzecznie, Harry. Co ty zrobiłeś na tej wyspie? Co się z tobą stało?”

„Nie ma obaw. Z trzcin wyszedł wielki owad – wysoki na trzy metry – i wprowadził go w stan katatonii”.

„To nie jest żart. Spiszemy cię na straty, Harry. Zostawimy cię tutaj i dołączysz do grona meneli na wybrzeżu. Potraktuj to jako swoją chwilę prawdy. I przestań lecieć w chuja”.

„Rozmawiałem z nim. Opowiedział mi o szarocie i tlenowym holokauście. I o tym, jak jego czułka zmieniła się w stopę”.

„Największy bezkręgowiec lądowy, jakiego zna świat, nie jest ani trochę śmieszny. Ponadto sądzę, że jest powiązany ze sprawą”.

„Tak. Z czasów rewolucji. Możliwe, że zabił też innych ludzi”.

„Ile musiałby mieć lat? Osiemdziesiąt? Dziewięćdziesiąt? O czym my tu mówimy? O emerycie ze snajperką?”

„Gdyby był tu teraz Kim, powiedziałby wam, że to było nieuniknione”.

„Nie wciągaj w to porucznika Kitsuragiego. To świetny glina, a przez ciebie prawie zginął. Nie wiem nawet, dlaczego tu jesteś, kiedy on leży ranny w szpitalu”.

„Ja też zostałem postrzelony w tej walce”. (Wskaż swoją nogę). „Starałem się, jak tylko mogłem”.

„Wkroczyłeś napruty, oberwałeś i przez ciebie zginęli ludzie” – wzdycha, po czym kontynuuje nieco spokojniej: „Dlaczego w ogóle tu jesteś, kiedy Kitsuragi dostał kulkę?”

„Firma zatrudniła wojskowych najemników. To była ich wina. Zrobiłem, co było w mojej mocy”.

„Wkroczyłeś napruty i zginęli przez ciebie ludzie” – kręci głową. „Dlaczego w ogóle tu jesteś, kiedy Kitsuragi dostał kulkę? Co jeszcze jesteś w stanie spierdolić?”

„To niepokojące. Zwłaszcza w świetle jego poglądów politycznych. Detektyw Du Bois jest – jak pewnie wiecie – faszystą. Prawicowym ekstremistą nienawidzącym kobiety oraz – oczywiście – miłośnikiem rasizmu. Co – ponownie – jak na funkcjonariusza policji jest...” – kręci głową – „Niezbyt dobre”.

„To po prostu dziwne. Zwłaszcza w świetle jego poglądów politycznych. Detektyw Du Bois jest – jak pewnie wiecie – zaprzysięgłym moralistą. Człowiekiem centrum. Nieskłonnym do politycznych wybuchów. Co jest godne pochwały. Ale także... sprzeczne z jego zachowaniem”.

„To niepokojące. Zwłaszcza biorąc pod uwagę jego poglądy polityczne. Detektyw Du Bois jest – jak pewnie wiecie – mazowskim socjoekonomistą. Chce zlikwidować rządzącą klasę. Co – ponownie – jak na funkcjonariusza policji jest... odrobinę dziwne”.