Rozmowa · Kim Kitsuragi

„Szefostwo raczej nie wykorzysta tych spekulacji”.

„Sprawca wydawał się w jakiś sposób odurzony. Jak narkoman. To tylko przeczucie, ale...”

„Istnieją gatunki pszczół, które pod wpływem kairomonów zabierają larwy os do swojego gniazda. Mrówki robią to samo z mszycami, myśląc, że...” – urywa. „Sądzisz, że dzięki temu pozostał nieodnaleziony?”

„W swoim gnieździe straszyk miał różne przedmioty: hełm i lunetę”.

„Myślę, że rozmnaża się przez partenogenezę”.

„Powiela się? Skąd taki pomysł?”

„Takie mam przeczucie”.

„No tak, w takim razie płeć jest bez znaczenia. Altanki mogą być po prostu atawizmem sięgającym do zachowań sprzed mutacji partenogenetycznej”.

Tak, to ma sens.

„Bardzo ciekawe” – rozgląda się szybko po wybrzeżu, jakby analizując. „Organizmy takie są skrajnie podatne na choroby. Pojedynczy szczep bakterii mógłby doprowadzić do całkowitej zagłady gatunku. Mamy tu prawdopodobnie do czynienia z próbami ocalenia...”

Planuje już w myślach rezerwat przyrody i zna do tego odpowiedniego człowieka.

„Ciekawe... W takim razie jest wyjątkowo podatny na choroby. Pojedynczy szczep bakterii mógłby doprowadzić do zagłady całego gatunku. Mówimy tu prawdopodobnie o konieczności zabezpieczenia...” – rozgląda się szybko po wybrzeżu, jakby analizując.

„Powiedział mi to”.

„Mhm...” – puszcza twoją odpowiedź mimo uszu. „W takim razie płeć jest bez znaczenia. Altanki mogą być po prostu atawizmem sięgającym do zachowań sprzed mutacji partenogenetycznej”.

„Ciekawe...” – puszcza twoją odpowiedź mimo uszu. „W takim razie jest wyjątkowo podatny na choroby. Pojedynczy szczep bakterii mógłby doprowadzić do zagłady całego gatunku. Mówimy tu prawdopodobnie o próbach ocalenia...” – rozgląda się szybko po wybrzeżu, jakby analizując.

„Z obserwacji”.

„Jego układ nerwowy może być rozlokowany w jego długich kończynach”.

„Jak u głowonogów? Straszyki mają nerwy chyba tylko w głowach i odwłokach... Istnieje zależność między rozmiarem bezkręgowca a jego inteligencją. Czy on był...?”

„Nie. Nie sądzę...” – stwierdza i spogląda na ciebie.

„Wydawał się mieć... odrobinę własnego charakteru”.

Kiwa głową. „Przy tych rozmiarach nie brakuje powierzchni, na których można umieścić neurony. To podstawy geometrii”.

„To była czująca istota. Coś się tam kryło”.

„Inteligentny? Zachowywał się jak owad”.

„Oczywiście. Rozpędziłem się. Straszyki mają prymitywne układy nerwowe. A jednak w takim organizmie nie brakuje powierzchni, na których można umieścić neurony...”

(Zakończ). „Stworzenie miało żuwaczki wyglądające jak włosy. I od wewnętrznej strony było całe białe”.

„Tak, ale na zewnątrz stwór miał też barwy szuwar – był beżowy, brązowy i odrobinę zielonkawy. Gdy przestał się kamuflować, na jego kończynach wciąż widoczne były fragmenty wyglądające jak kłosy trzciny”.

„Zadziwiające...” – powtarza, odwracając się do Vicquemare'a. „Jest w tym PR-owy potencjał, którego nie sposób przecenić. »Gliniarz odkrywa nowy gatunek«. Może nawet: »Odkrywa insulindiańskiego straszyka«. Nie... to aż za wiele”.

„Pomogłoby to nam z... problemami, które ostatnio miewamy”.

„Zdecydowanie, to byłoby świetne. Nie czytam tutaj: »mordercy w świetle prawa«. Ja tu czytam: »nauka, postęp, ludzkie pasje«” – uśmiecha się. „Wiesz, całe szczęście, że masz to zdjęcie”.

„Bez niego...” – kręci głową.

Dobrze ci idzie. Może i tylko przez chwilę, ale jednak...

Poddać się, póki jest w miarę dobrze? Czy... nie?

„Zadziwiające...” – powtarza, odwracając się do Vicquemare'a. „Smuteczek, że nie masz zdjęcia. To by wyglądało bardzo, bardzo spektakularnie w gazetach. Nie ma w tym nic z morderców w świetle prawa. To świetne dla PR-u”.

„Próbowałem... ale zdjęcie wyszło rozmazane”.

Auć...

„Nadal możemy to sprzedać jako »Gliniarz odkrywa nowy gatunek«. Znam porządnego gościa w La Majeste. Ale w pierwszej kolejności École Supérieure. Tym nie mogą zajmować się ludzie z naukowych peryferii”.

„Tu trzeba kitli i probówek, jeśli publika ma to łyknąć. Potrzebni nam profesjonaliści...” – spogląda na trzciny.

W zamglonej dali, za wodą, nic się nie porusza. Nie ma ani śladu...

„Poprzedni szef Związku Débardeurów został zamordowany przez naszego zabójcę”.

„Porozmawiamy o tym, gdy nie będziemy już w Martinaise, gdzie Evrart i Edgar Claire mają wszędzie swoje uszy” – stwierdza porucznik, ściszając odrobinę swój głos.

Oczy też. Twój powrót z wyspy z pewnością nie pozostał niezauważony.

„Oczywiście. Jasna sprawa”.

Ale wszczęcie śledztwa przeciw Evrartowi byłoby dużą rzeczą...

„Wolałbym nie brać udziału w niczym, co dotyczy Związku” – konsultant również ścisza głos. „Przez wzgląd na neutralność polityczną”.

To musi być dla niego gruba sprawa, skoro przy pierwszej wzmiance tak szybko się z niej wycofał.

„Co?” – ścisza głos. „Z polecenia...”

„Grubasa”.

„Przez wzgląd na neutralność polityczną wolałbym nie brać udziału w niczym, co dotyczy Związku”.

To musi być dla niego gruba sprawa, skoro przy pierwszej wzmiance tak szybko się z niej wycofał.

„Co, kurwa, tchórzysz? To zamiesza w tym szambie. Zaufaj Cuno. Dziadek wyłożył niezłe gówno. W konspiracyjnym stylu”.

„Jeśli jest w tym choć szczypta prawdy, wymagane będzie potajemne śledztwo. Śmierdzi mi to problemami – klasyczna sprawa zasrańca, przez którą ktoś zginie. Albo wyleci z roboty”.

Nie rozmawianie o tym więcej tu, w miejscu publicznym, byłoby zapewne dobrym pomysłem. Ludzie musieli widzieć twój powrót z wyspy. Wieść niesie się szybko...

Skiń tylko głową.

„Edgara Claire'a”.

„To jak? Chcecie tego wymiatacza z powrotem?” (Wskaż siebie).

„To może drobiazg, ale znalazłem kurtkę pewnego mężczyzny!”

„Tak, widzimy kurtkę. W chuj z tym. W chuj ze służbą milicyjną. W chuj z Jeanem Vicquemare'em. Ja tak to odczytuję. W chuj ze mną. Już to przerabialiśmy”.

Cholera. Nie o tę kurtkę chodzi, tylko o tę, którą dostałeś od Spirali Katastrof. Nieważne. Szkoda na to zachodu.

„Tak, widzimy kurtkę. »Hej, wszyscy, pracuję pod przykrywką dla gangu ostrych fetyszystów. Mam wszystkich i wszystko gdzieś«. Już to przerabialiśmy”.

„Masz rację. To jest drobiazg”. Rozgląda się: „Czy kogoś to obchodzi? Jakaś kurtka? Nikogo?”