Rozmowa · Kim Kitsuragi

„Tak – aż do chwili, gdy położyliśmy temu kres” – wtrąca się porucznik. „Widział w najemniku wrogiego żołnierza – jeśli chodzi o motyw, oskarżenie ma w tej sprawie spory wybór”.

„Taa. Obczaj to – on był jakimś jebanym wojownikiem z dawnych czasów. Gówno w stylu Człowieka z Hjelmdallu. Tylko przeciwko bogatym i... pederastom? Cuno nie wie, kim jest pederasta – Cuno nie kończył uniwersytetów...”

„Ale on zrobił to gówno. Żeby zabić pojeby ze Związku i żeby oni zabili innych pojebów. Bum! Olbrzymia rozpierducha. Zasrany geniusz zła – tylko ten geniusz zła był strasznie stary i cholernie głupi”.

„Aha. Geniusz”.

Nie rozumie.

„To wyszkolony snajper. Broń, której użył, jak najbardziej nadawała się do tego typu strzałów”.

„Taa... Balistyka też, świnio. Siedzi po uszy w gliniarskim gównie”.

„Dobrze, Cuno, dobrze”. Pociera skronie i odwraca się do ciebie: „I przyzna się? Kiedy odczytamy mu akt oskarżenia?”

„Czekaj. Jean. Nie było olbrzymiej rozpierduchy?”

„Siedziałeś tylko po uszy w masowo morderczym gównie. I to ma być nic? Dlaczego według ciebie całe to gówno się wydarzyło?”

„...”

„Nic nie gadasz, bo masz gówno do powiedzenia”.

„On, yyy... Myślę, że miał tu wiele do rzeczy fakt, że był komunardem. No wiecie, walka klas”.

„Zabił go w ataku szału wywołanym wydzielanymi przez straszyka substancjami semiochemicznymi”.

„Prawdopodobnie” – poprawia cię. „Ale nawet bez tego mamy do czynienia z człowiekiem, który spędził na tej wyspie pięćdziesiąt lat. W samotności. Nienawidząc tego, czym stał się Revachol. Jeśli chodzi o motyw, to oskarżenie ma w tej sprawie spory wybór”.

„Straszyk... Jude, może wypiszmy Harry'emu wezwanie posterunkowe. Robi się...”

„Kurwa... Słuchaj go, świnio! Dziadek był szajbnięty. Cuno wie, że nie wierzysz w to straszykowe gówno, ale facet nienawidził bogatych ludzi i jakichś pederastów... Nienawidził, kurwa, wszystkiego”.

„Gorszy był niż wściekły ojciec Cuno. Trzęsie się jak świnia, oczy ma jak spodki. Macha łapami na nic. To jakieś mroczne gówno – i siedział z tym robakiem pewnie... od zawsze. Otwórz łeb na to gówno!”

Ha!

„To wyszkolony snajper. Broń, której użył, jak najbardziej nadawała się do tego typu strzałów”.

„Dobrze, dobrze...” – pociera skronie. „Przyzna się? Podpisze akt oskarżenia? Bez straszykowych dziwactw, zwyczajne przyznanie się?”

„Posłuchaj. Okazywał skłonność do przemocy. Był zdezorientowany. Jego stan umysłu był bardzo niestabilny”.

„Dobra, czaję – ludziom w odosobnieniu pierdoli się we łbach. Jeśli ukrywał się pięćdziesiąt lat, jest to zrozumiałe”.

„Taa, był jak jakiś pieprzony zabójca. No dalej, powiedz mu...”

„Kryptozoologia? Będziesz mi tu wciskał kryptozoologię? Trantowi było cię żal, a ty wykorzystałeś okazję, żeby zanurkować w klimaty krypto!”

„Zamykam wątek tego całego marudera” – kręci głową. „Dostaniesz wezwanie posterunkowe i będziesz miał okazję wyjaśnić, co się stało. Straż przybrzeżna przeczesze wyspę. To tyle”.

„Kryptozoologia? Będziesz mi tu wciskał kryptozoologię? Mówisz, że masz motyw, i wykorzystujesz okazję, żeby mi tu zanurkować w klimaty krypto!”

„Rewolucjonistyczny matronim?”

„Ten zwyczaj narodził się w Graadzie, gdzie obowiązywały patronimy, takie jak Krasowicz czy Larsowicz. Rewolucjoniści dostrzegli w tym szowinistyczny atawizm, więc używali matronimów – nazwisk utworzonych od imienia matki”.

„Matka tego mężczyzny miała na imię Lilian. To syn Lilian – Lilianowicz. Inicjatywę tę odrzucono po upadku rewolucji, ale zdążyła dotrzeć do Revacholu”.

„Więc... Tak nazywałby się żołnierz MOI”.

„Dziękuję, Trant. Za ten wykład kulturoznawczy”. Odwraca się do ciebie: „Mówiłeś, że masz motyw”.

„Ten mężczyzna to więc syn Lilian – Lilianowicz”. Odwraca się w stronę Vicquemare'a: „Inicjatywę tę odrzucono po upadku rewolucji, ale zdążyła ona dotrzeć do Revacholu”.

Jego zdaniem ten szczegół wzmacnia twoją teorię o niedobitku.

„Tak nazywałby się żołnierz MOI”.

„Dobrze, Trent, dziękuję. Rozumiem. Harry...” – patrzy na ciebie surowo. „Dość o wielkich owadach. Mówiłeś, że masz motyw”.

„Ta świnia z zakutym łbem...” – mamrocze, wiercąc palcami wskazującymi swoje skronie. „Mam go, kurwa, dość...”

Uspokój go.

Postaw dzieciaka do pionu. Potrzebna ci twoja pomoc.

„Co więcej, straszyk to samica. Trzciny to jej gniazdo”.

„Samica? Skąd ta pewność?”

„Musiałby go pan zobaczyć... Owad miał stonowaną barwę charakterystyczną dla samic. Oraz zdaje się zachowanie związane z gniazdowaniem”.

To zdecydowanie była samica.

„Zadziwiające... W gnieździe były jaja?”

„Nie zauważyłem. Były w nim za to inne rzeczy...” – stwierdza i spogląda na ciebie.

Oto czas na ciekawe rzeczy. O reszcie zapomnij.

„W swoim gnieździe straszyk miał różne przedmioty: proszę bardzo, paszport”.

„To akurat wskazywałoby na samca. To zupełnie nie moja dziedzina, ale takie gniazda nazywa się chyba altankami. Służą zanęcaniu płci przeciwnej”.

Altanki budowane są przez samce gatunków niemogących przybrać wielobarwnego umaszczenia godowego. Ten osobnik nie był zbyt kolorowy...

„Właściwie to mógł to być samiec...”

„Musi mieć niezłą krzepę, jeśli przeciągnął swoimi kończynami hełm...” – milknie zagubiony w myślach.

Może byłby go w stanie toczyć? Jak żuk gnojarz.

„Mimo wszystko myślę, że to była samica”.

„Oczywiście. Jak już wspominałem, to tylko moje domysły. W końcu osobiście go nie widziałem” – przerywa, deliberując nad czymś w głowie. „Musi mieć niezłą krzepę, skoro przeciągnął swoimi kończynami hełm...”

„W swoim gnieździe straszyk miał różne przedmioty: hełm, lunetę i paszport”.

„Myślę, że wydziela związek chemiczny jeszcze bardziej upodabniający go do trzcin”.

„Hmm, tak. To musi być kairomon – feromon najwyraźniej korzystny w tym przypadku dla nadawcy. Zazwyczaj stymuluje dany układ nerwowy – nie człowieka, oczywiście, ale może drapieżnika?”

Zachowaj to dla siebie.

„Nic nie jest wykluczone, ale pragnę podkreślić, że to odkrycie nie musi mieć związku ze śledztwem. Tę sprawę można wziąć do sądu bez jakichkolwiek kairomonów”.

„Oczywiście, poruczniku. Oczywiście. Rozdzielmy wyraźnie śledztwo i poszukiwania straszyka. Nie możemy oczekiwać, że ludzie...” – kręci głową.