Rozmowa · Kim Kitsuragi

„Nie, detektywie – mamy motyw...” – stwierdza porucznik, dając ci znak, abyś mówił.

Posłuchaj rady.

„Świnio, co ci, kurwa, odbija?! Zatkało cię? Wyrzuć to z siebie! Przecież mamy to!”

„Oczywiście. Nie ma żadnego motywu...” – wzdycha.

„Zabił najemnika w akcie zazdrości”.

„Zazdrości... Myślałem, że ten Lilianowicz to starzec. Skoro ukrywał się przez pięćdziesiąt lat... ma ile? Grubo po siedemdziesiątce?”

„To była dziwna, psychoseksualna fiksacja. Możliwe, że wzmocniona bliskością straszyka i wydzielanych przez niego substancji chemicznych. On sam podał powód polityczny – powiedział, że zabił wrogiego żołnierza”.

„Mamy też wyniki badań balistycznych broni – pasuje do pocisku znalezionego w głowie martwego najemnika. Oraz dwóch funkcjonariuszy będących świadkami przyznania się do winy pana Drosa”.

„To pewna wygrana”.

Och, to o wiele więcej.

Wiele, wiele więcej.

„To o wiele więcej. Idealny mechanizm maskowania się. Jak u straszyka”.

„Idealny mechanizm...” – przewraca oczami. „Daruj sobie, Harry – nadal czuję, jak jedzie od ciebie wódą”.

Jasna cholera, czy on kiedykolwiek zniknie? Wciąż jest! Jakby w twoich kościach...

W końcu zniknie. Potrzeba czasu.

Cholerny świat. Jest słabo. Nawet ty go czujesz.

To tylko drobny efekt świętowania.

Głowa do góry. Skupiaj się na pozytywach.

„To o wiele więcej. Pozwoli mi to odzyskać Dorę”.

„Nie tak działają relacje międzyludzkie, Harry. Znalazłeś marudera. Pierwszego od lat trzydziestych. Winszuję. Ale to niczego nie zmienia”.

„Nie rozproszy też smrodu wódki” – zapina marynarkę.

„To moje arcydzieło. Będą tego uczyć w szkołach dla gliniarzy”.

„Arcydzieło...” – przewraca oczami. „Zejdź na ziemię, Harry – nadal czuję, jak jedzie od ciebie wódą”.

„Wciąż nie jestem całkowicie zadowolony. Można było to zrobić odrobinę lepiej”.

„Zejdź na ziemię, żaden z ciebie perfekcjonista. Jesteś gliną i dobrze się spisałeś. Z dużą pomocą porucznika Kitsuragiego”.

„Ale to nie rozproszy smrodu wódki” – zapina marynarkę.

„To o wiele więcej. Dzięki temu ją odzyskam”.

Niby kogo? Nie znasz nawet jej imienia!

„Zrobiłem, co mogłem. Każda sekunda była walką”.

„Nigdy nie wątpiłem, że jesteś w stanie wziąć się w garść i pracować – w porywach. Ale poryw nie trwa wiecznie” – zapina marynarkę. „Nadal czuję w powietrzu wódę”.

To o wiele więcej.

„Mamy też gniazdo snajpera z widokiem na pokój, w którym zginął najemnik. Jest na wyspie. Oraz dwóch funkcjonariuszy będących świadkami przyznania się do winy pana Drosa”.

Kiwa głową. „Dziwna psychoseksualna fascynacja. Rezultat wielu lat spędzonych w samotności na wyspie... Oraz trauma. On sam podał powód polityczny. Wydawało mu się, że zabił wrogiego żołnierza”.

„Zazdrości? Ile on ma lat, osiemdziesiąt? Dziewięćdziesiąt? Nie mówiłeś przypadkiem, że ukrywał się od czasów rewolucji?”

„Taa, gajerku. Wyobraź se, że najemnik obracał laskę, którą dziadek chciał posunąć. Więc go sprzątnął. Laska się nazywała Klaasje”.

„Klaasje – to ta podejrzana, której pozwolił uciec? Ta z raportu Kitsuragiego?”

„Jebany donosiciel pinglarski...” – wybucha, ale po chwili bierze się w garść. „Taa – to ta laska. Odpuść, świnio, ona tego nie zrobiła. To był ten dziadek z wyspy. Najemnik ją obracał i dziadek nie mógł tego znieść. Cuno może to znieść”.

„To wyszkolony snajper. Broń, której użył, jak najbardziej nadawała się do tego typu strzałów”.

„No dobra” – pociera skronie. „I przyzna się? Kiedy odczytamy mu akt oskarżenia?”

„W stanie, w jakim jest teraz? Nie wiem. Ale my mamy jego zeznanie. Przyznał się nam do winy”.

„Detektyw i cywil. Jean... Do tego broń. Rozpracował to...”

„Dobra. Przekonamy się, kiedy wyślemy na wyspę straż przybrzeżną”.

To im pokazało. Nie mogą temu zaprzeczyć, synku – masz gnoja w garści.

I proszę. Nikt nic nie mówi. Milczenie oznacza zgodę.

Bardzo dobrze. Nie mogą zaprzeczyć.

„Myślę, że po resuscytacji jak najbardziej. Raz już skłoniliśmy go do mówienia, więc uda się to też ponownie”.

„Resuscytacja – brzmi świetnie...”

„Jean. Rozpracował to. Kooperacja podejrzanego nie jest już konieczna. Mamy cywila, który słyszał przyznanie się do winy – to wystarczy”.

„Miał też powody polityczne”.

„Taa. Polityczne gówno. Moja świnia połączyła też z nim... broń...” – spogląda na ciebie.

Jedziesz z bronią, stary. Z narzędziem zbrodni.

„Klaasje – to ta podejrzana, którą przyprowadził porucznik Kitsuragi? Czytałem jego raporty – nie leć ze mną w chuja”.

„Pinglarski donosiciel...” – wybucha, ale po chwili bierze się w garść. „Taa, Klaasje – to ta laska. Ale ona tego nie zrobiła. To był ten stary pierdziel. Dziadek z wyspy. Najemnik ją posuwał i dziadek nie mógł tego znieść. Cuno może to znieść”.

„Dobra. Błyskotliwa teoria. Prawdziwe arcydzieło. Dostaniesz wezwanie posterunkowe i będziesz mógł o wszystkim opowiedzieć jakiemuś innemu funkcjonariuszowi. Wyślemy na wyspę straż przybrzeżną. Może znajdą też twojego wielkiego robala”.

„Jean, może...” – milknie i wzdycha.

„Jude, on jest pijany. Zimno tu. Dupa mi odmarza. Niech przyjdzie na komisariat jak wytrzeźwieje. Za dwa tygodnie czy coś koło tego”.

W ustach czujesz żelazisty smak krwi.

Oto jest. Werdykt.

„Zabił najemnika z nadzieją, że rozpęta wojnę między firmą a Związkiem”.

„I udało się? Rozpętał wojnę?”