Rozmowa · Jean Vicquemare

„Nie chcę. Ale odkryłeś nowy gatunek. I rozwiązałeś sprawę morderstwa...” – wzrusza ramionami.

„Więc muszę. Jude?”

„Nie mam problemu z niczym, co skończy to przesłuchanie” – stwierdza ze skinieniem głowy.

Nie piłeś – myśli. Więc może tym razem...

„Zgadzam się. Pozytywny potencjał PR-owy jest tu zbyt duży, by go nie wykorzystać”.

„No dobra” – wzdycha. „Nasze wozy stoją na placu. A sprawcę trzeba przyskrzynić. Chodźmy”.

Teraz! Teraz nareszcie dowiesz się, kim jesteś!

„Chwila. Zanim pójdziemy, chciałbym zadać kilka pytań. O to, kim jestem”.

Zniecierpliwiony mężczyzna spogląda ku zachodowi.

Podzwania w kieszeni kluczykami od samochodu.

„41. komisariat... Jak tam jest?”

„U nas? Jesteśmy komisariatem krwawych mordów, nie słyszałeś? Jesteśmy ci źli. Nikt nas nie lubi”.

„To nieprawda. Jamrock jest zbyt wielkie dla jednego komisariatu. Po prostu brakuje wam ludzi. I wszyscy szanują 41. – macie kapitana Pryce'a”.

„Dziękuję, poruczniku. Uprzejmie z pana strony. To prawda, że ludzi brakuje, a dzielnica jest za duża. Właśnie dlatego musimy...” – przekrzywia głowę w kierunku północnym...

„...wracać. Zostawiliśmy Torsona i McLaine'a samych z całym skrzydłem C. To niedobrze”.

„Czy nie braliśmy przypadkiem ostatnio udziału w strzelaninie w kościele?” (Wskaż kościół).

„Więc to pamięta... Tak, mogły być jakieś naloty na parę kościołów. Nie zrobiło nam to dobrej prasy”.

„Jak to strzelanie w kościołach. Nie było mnie wtedy w mieście, zaznaczę...”

„Co się stało? Czemu musieliśmy tam pójść?”

„Nasi wrogowie ukrywali się w jakimś kościele – wedle naszej wiedzy. Tyle. Nie będę teraz o tym z tobą gadał. Twój dostęp do informacji jest na poziomie gówno ci powiem. Musisz poczekać, aż wzrośnie”.

Mówi serio. Nie będziecie tu, na wybrzeżu, rozmawiać na temat MOR-u i jego wrogów.

Twój dostęp do informacji nie wzrośnie, dopóki przebywacie na tyle blisko kwatery głównej Związku, żeby dało się was podsłuchać.

„A więc pracuję na komisariacie krwawych mordów?” (Zakończ).

„No dobrze, to nie jest komisariat krwawych mordów. To stara przerobiona fabryka jedwabiu z zielonymi lampami na biurkach i kącikiem kawowym. Pracuje tam wielu dobrych ludzi. Ciężko. Każdego dnia”.

„Jamrock to największe getto w Revacholu. Teoretycznie jest nim Faubourg... ale podzielono go na jedenaście okręgów. Jamrock ma tylko nas”.

„Prasa da wam spokój” – stwierdza uspakajającym tonem. „Jamrock ma szczęście, że może na was liczyć. I często jest uważany za najwspanialszą z dzielnic – macie szczęście, że to właśnie wam przypadł”.

„Dziękuję raz jeszcze, poruczniku”.

„Cuno podoba się to gówno. Jamrock to prawdziwe gówno – Martinaise jest białe jak pieprzone jaja. Morskie gówno. Żadne prawdziwe getto”.

„Dziękuję, Cuno. Jesteś prawdziwym promykiem słońca na policzku”.

„A skrzydło C to...”

„Boże...” – wzdycha. „Są cztery skrzydła, Harry: A, B, C i D. My jesteśmy z C. To skrzydło nieudaczników i obiboków. Ty i ja zreformowaliśmy je do postaci grupy specjalnej. To był błąd”.

„Mamy też sporo pomocy z zewnątrz. Nie tylko mnie” – uśmiecha się. „Są i inne przegrywy”.

Kim jak kim, ale przegrywem to on nie jest. Choć chciałby, żeby tak go postrzegano. Bo to bardziej kozackie.

„A Pryce to...”

„Ptolemy Pryce? To syn starego Pryce'a – jednego z założycieli MOR-u”.

„To jeden z najbardziej szanowanych członków organizacji. Macie szczęście”.

Gdzieś pod łukowatym niczym pancerzyk biedronki, zdobionym dwoma kominami sklepieniem dawnej fabryki jedwabiu kapitan policji Ptolemy Pryce siedzi za ciężkim, drewnianym biurkiem. Pracujący tam lekarz, Nix Gottlieb, nalewa mu kawę. W gabinecie panuje milczenie...

Mówią o zmianie. O mieście. O napięciach na ulicach. O wydarzeniach z kwietnia i krwi na ulicach z maja.

„Taa, to gówno jest słynne na Kanale 8. Cuno słucha tego gówna”.

„Torsona i McLaine'a?”

„Macka »Tors« Torsona i Chestera McLaine'a...” – wyjaśnia, unosząc brew. „Nie nadają się do dowodzenia skrzydłem. I bez tego sytuacja nie wygląda najlepiej”.

Ale są legendarni jak cholera. Torson i McLaine!

„Rozumiem, że to legendarna para partnerów?”

„Tak, nie to co my. Dwóch staruszków z depresją kliniczną. Gdzie tu kontrast? Jesteśmy odpadem”.

Nie teraz.

Oczywiście.

„Co? Suki marzą o 41. Niby dlaczego Cuno siedzi w tym gównie? Podobno jest kurewsko brutalny. Wasz kapitan Pryce sprzątnął jakieś... tysiąc ludzi”.

„Dziękuję, Cuno” – mówi rozbawiony z półuśmiechem. „Miło z twojej strony. Mamy braki kadrowe, a dzielnica jest dla nas za duża. Właśnie dlatego musimy...” – przekrzywia głowę w kierunku północnym i klika językiem...

„...wracać. Zostawiliśmy Torsona i McLaine'a samych z całym skrzydłem C. To niedobrze”.

„To nieprawda...”

„No dobrze. To komisariat z brakami kadrowymi, gdzie pracy jest zawsze za dużo, więc lepiej do niej wracajmy. To już nie twój problem”.

Niski budynek. Smagany wiatrem. I taki, w którym ciebie nie ma. Obok przejeżdżają powozy motorowe...

„Jestem gotowy”. (Zakończ).

„Świetnie” – stwierdza, spoglądając na ciebie, a następnie na Vicquemare'a...

„No to chodźmy już, kurwa”. Wskazuje na wprost: „Trant przyjechał swoim powozem. Będziemy w Jamrock za 20 minut”.

Pod kopułą nocnego nieba śpi wielka dzielnica. Ciemna szachownica smaganych deszczem domów z drewna kryjąca w sobie 80 000 ludzkich istnień. Jak okiem sięgnąć, budynki stanowiące zagrożenie pożarowe. Od Main Street aż po 41. komisariat na autostradzie i dalej, do lśniącej na deszczowym horyzoncie Boogie Street...

Zamykasz oczy i wsłuchujesz się w szczekanie psów. Przy fabrycznym oknie siedzi samotna kobieta śniąca o spadających meteorytach. Na Rue Saint-Gérôme kwadratowy nabój wślizguje się do kwadratowej komory. Na Starym Zachodzie uśmiecha się mężczyzna bez powiek. Przyszła wiosna. Nadszedł czas.

„Torson?” „Tak”. „McLaine?” „Tak”. „Heidelstam?” „Nie”. „Vicquemare?” „Tak”. „Du Bois?” „Oczywiście”.

„Naprawdę?” – pyta Nix Gottlieb, podnosząc wzrok znad listy. „Podobno jest mocno niestabilny”. „Mówisz, jakby to było coś złego” – odpowiada kapitan Ptolemy Pryce, celując w lekarza długopisem. W gabinecie panuje półmrok, zasłonki są zaciągnięte. „Harry to nasz człowiek, poradzi sobie. A kiedy już to zrobi, stanie po stronie Revacholu”. „Rozumiem”. Gottlieb ponownie pochyla się nad listą. „Minot?” „Oczywiście”.

„Wspaniale” – stwierdza kobieta, spoglądając na północ. „Możemy już wracać do Jamrock?”