Rozmowa · Jean Vicquemare

„Nie możesz być gliną. Jesteś dzieckiem. I co cztery sekundy mówisz »p***ł«”.

„Ale ja nic nie obiecywałem”.

„Będziesz teraz kłamał po tym wszystkim, co razem przeszliśmy? Czekaj, Cuno ci odświeży pamięć! Cuno powiedział, że zabierze twoją kaleką dupę na wyspę, jak ty zabierzesz Cuno do Jamrock. Przewoźnik Cuno”.

Mam niemal całkowitą pewność, że nie tak to wyglądało, szanowny panie.

Może to była niewypowiedziana na głos umowa między tobą a młodszym funkcjonariuszem?

„Słuchajcie. Cuno dołączy do programu szkolenia podoficerów”.

„Nic podobnego. Ma dwanaście lat”.

„Cuno ma jebane dziewiętnaście lat”.

„Żeby dostać się do programu szkolenia podoficerów, trzeba mieć co najmniej piętnaście lat – ty nawet tyle nie masz”.

„Hej, p**ł! Nie łapiesz. Cuno cały się uświnił – Cuno śmierdzi świńskim smalcem. Wszyscy widzieli go z wami. Informatorskie gówno. Myślisz, że nikt tego nie widzi*?” – pyta, rozkładając ręce.

„Jak mnie tu zostawicie, to powieszą mnie za jaja. Chcesz mieć to na sumieniu? Martwego dzieciaka?” – pyta, mrużąc oczy. „Możesz zabrać Cuno na swój komisariat i rozwiązywać z nim jakieś gówno. Tak jak przed chwilą”.

„Zapomnij. Ile on ma, dziesięć? Jedenaście lat?”

„Szczerze mówiąc, nie mam problemu z niczym, co skończy to przesłuchanie” – stwierdza ze skinieniem głowy.

Ale przecież pił – myśli. Tak dokładnie zawsze przed tym ucieka. To dla niego szkodliwe, ale...

„Nie” – chwila ciszy. „Owszem, ogarnąłeś to śledztwo – potrafisz odwalić milicyjną robotę, w porywach. Wcale mnie to nie dziwi”.

„Nawet ten owad – mam to gdzieś. Ale jesteś alkoholikiem. I znów wpadłeś w ciąg. Nie pozwolę, żeby życie mi się przez to posypało”.

„Jean... Zdaje się, że nie pił. Widać to po jego twarzy...”

Opuchlizna faktycznie nieco zeszła, od kiedy obudziłeś się tamtego ranka...

„No dobra, odstawił butelkę na ile? Tydzień?” – wzdycha.

„Ciężka sprawa. To jeden z najtrudniejszych do pokonania nałogów. Porównywalny jedynie z ciężkimi syntetycznymi opiatami. Nawet morfinę łatwiej rzucić, statystycznie rzecz biorąc. I te statystyki nie dają mu wielkich szans. Zwłaszcza biorąc pod uwagę jego wiek”.

Kiwa głową. „Jest za stary. Zbyt długo to już trwa. Widziałem wiele jego prób. Teraz to już tylko farsa”.

Odchodzą. Wszyscy się od ciebie odwracają.

Nie. Jakoś to rozpracujesz. Zamień go! Zamień alkohol na amfetaminę! Albo GBL! A, jebać – na morfinę! Środek do zmywania graffito! Na cokolwiek. Da ci to więcej czasu. Potrzebny ci tylko czas.

Nie. Dasz radę przestać. Tylko przebrnij przez to piekło. Miesiąc po miesiącu. Rok po roku. Ty przeciw pustce. To możliwe tak, jak możliwy jest czas.

Jeśli uznasz swoje życie za przegrane, jeśli uznasz się za człowieka straconego... Taki ktoś nie potrzebuje pocieszenia. Żadnego. Może żyć dalej bez picia czy pomocy. Niczym mechanizm zegarka.

Dla świata.

Dla Revacholu.

W porównaniu z tym skrzyżowaniem przed Wideo Revachol, 24h – to nic takiego. W porównaniu z nim możliwe jest wszystko.

Myśl! Umiesz myśleć detektywistycznie. W Jamrock. Na Boogie Street. W Couron. Le Royaume, pod ziemią. W Węglowym Mieście. Na 8/81 – wszędzie tam będziesz mógł szukać, kiedy stopnieje ostatni śnieg.

Przerwij, a będziesz mógł pójść do Wypalonego Kwartału. I spotkać tam mnie, bo unoszę się nad spalonymi ruinami. Le Retour czeka, niczym zapach karmelu.

I 41. komisariat. Blask jego biurkowych lamp, stukanie kubków z kawą, chmury papierosowego dymu i dzwoniący telefon... Twoja młodość. Da się tam jeszcze wrócić.

Domy, ulice, autostrady śpiewają. Trzymaj się. To bitwa, którą możemy wygrać.

„Nie mogę. Nie mogę żyć bez tej pracy... Więc jebać was! I mnie też! Pójdę już”.

„Słuchaj tego gówna, człowieku...” – stwierdza, wyrzucając ręce do góry.

„Detektywie” – odzywa się, patrząc na Vicquemare'a. „Wolałabym, aby ten proces dobiegł już końca. Jest zimno i... chodźmy już”.

„Jebany Harry... Niech cię szlag za zabranie ze sobą dzieciaka. Tylko dlatego, że cię broni – z tego jednego powodu – nie zostaniesz tu, żeby zdechnąć”.

To coś więcej. Nie umie się zmusić. Ten jeden, ostatni raz...

„Ty kurewski manipulancie...” – kręci głową, pociągając nosem. „Fakt, jest zimno, a nasze wozy stoją na placu. Trzeba przyskrzynić sprawcę. Zbieramy się”.

„Detektywie” – odzywa się, patrząc na Vicquemare'a. „Wolałabym, aby ten proces dobiegł już końca. Jest zimno i...”

Kiwa głową w zwolnionym tempie.

„Ty skurwielu, manipulancie... Dobra. Jest zimno, a nasze wozy stoją na placu. No i trzeba przyskrzynić sprawcę. Zbieramy się”.

„Nie. Skończyliśmy tu, Harry. Jesteś pijany. Jak wytrzeźwiejesz, dostaniesz wezwanie posterunkowe”.

„...”

„...”

Nikt nie wie, co powiedzieć. Ale wszyscy są zgodni. Dopóki jesteś w ich szeregach, zagrażasz cywilom.

Ta farsa musi się skończyć. Wszyscy to widzą.

„Dobra tam. Jebać to. Mam tu swoją chatę. Nie jesteście mi potrzebni”.

„Nie użalaj się nad sobą. Dotąd udało ci się nie umrzeć, więc dalej też dasz radę”.

„Chwila. Zanim pójdziecie, chciałbym zadać kilka pytań. A to, kim jestem...”

„O to, kim jesteś?”

„Wrócę po prostu na wyspę i tam zamieszkam. Co mnie to wszystko obchodzi?”

„W takim razie żegnajcie. Zostanę żulem. Żulicjantem”.

„Moje życie przepadło. Nadaję się tylko do tej pracy. Rzucę ten nałóg”.

„Wygram tę walkę, Jean. Przysięgam na boga i na Revachol, że wygram”.

„Muszę być największym z wielkich, Jean. Po to się urodziłem. I rzucę nałóg. Żeby być lepszym”.

„Dam radę. Przeczekam, dopóki mój umysł nie zmieni sposobu działania i nie poradzi sobie ze szkodami, jakie poniósł. Teraz już to umiem. Nauczyłem tego sam siebie”.

„Nie jestem już tą osobą, co kiedyś. Stałem się kim innym. I ten ktoś rzuci nałóg”.

„Nie jestem już tą osobą, co kiedyś. Stałem się kim innym. I ten ktoś rzucił nałóg”.

„Wiem, że trudno w to uwierzyć, ale zrobię to. Dla białej flagi komuny”.

Dla proletariatu na całej planecie.