Rozmowa · Jean Vicquemare

„Wiem już dosyć”. (Zakończ to).

„Jakaś laska. Kto?”

„Dora coś tam. Dora Ingerlund?” – zastanawia się. „Tak, wspominałeś, jak się nazywa”.

Nie Dora Du Bois?

„Miała na imię Dora?”

„Tak. Dora Ingerlund, chyba”.

„Kim ja jestem?”

„Kim jesteś? Nauczycielem WF-u, Harry”.

„Co?”

„No... na pewno nie jesteś już nauczycielem WF-u, ale...”

„Naprawdę?”

„On mówi prawdę. Byłeś nauczycielem wychowania fizycznego w Couron” – stwierdza i rozgląda się wokół. „Robi się naprawdę zimno. Może lepiej...”

„Niemożliwe. Byłem filozofem przyrody”.

„O tym nam nie powiedziałeś – mówiłeś tylko, że byłeś nauczycielem WF-u”.

„To by wiele wyjaśniało”.

„Harry... To wszystko wyjaśnia. Twoje ciągłe bieganie. Skakanie. Pchnięcie kulą. Twój zagadkowy zarost...”

„Kolekcję ubrań sportowych FALN, którą zgromadziłem...”

„Fakt, że zdajesz się nie wiedzieć, czym jest homoseksualność...”

Niesamowitą wytrzymałość...

I... istnienie tego gościa. No wszystko, co związane z tym gościem.

Istnienie tego gościa też.

Boże. Nawet tej tutaj fanatyczki rzutu oszczepem...

„Boże. I Kontaktowego Mike'a...”

„Oczywiście! Kontaktowy Mike!”

„Znowu nawijał o Mike'u?” – detektyw kręci głową. „Nie cierpię tego gościa”.

„Dobrze. Już rozumiem”. (Zakończ).

„Wiedziałem. Wiedziałem, że żaden normalny człowiek tak nie biega. On jest najprawdziwszym nauczycielem wychowania fizycznego”.

„Cuno wiedział, że coś musi być, kurwa, nie tak, jak ktoś tak biega...”

„Kontaktowy Mike to symbol odrodzenia najbardziej inspirujących sportowych zasad otwartej konkurencji! Absolutnie niedościgniony z przewagą 5000-1!”

„Och, no coś takiego!” – wygina brew w łuk. „A przeskakuje też nieprzekraczalny wąwóz pieniędzy i przywilejów?”

„Robi... Robi się zimno...” – stwierdza i rozgląda się po zrujnowanej rybackiej wsi.

„Czemu więc dołączyłem do MOR-u?”

„Klasyka. Poznałeś jakąś pannę. Zainspirowała cię do wielkich rzeczy. Do bycia kimś więcej. I takie tam”.

I ty. Idący co rano z Voyager Road, żeby uczyć wuefu. Ona – wychodząca na akademię w swoim wiosennym płaszczu. Powietrze pachnące dymem, malinami i niesamowitą nadzieją. Całym oceanem nadziei.

„W Couron, mówisz? Uczyłem tam wychowania fizycznego?”

„Tak, uczyłeś WF-u w Couron. Tak się mówi, nie? Uczyłeś WF-u w liceum. Byłeś licealnym nauczycielem wychowania fizycznego”.

Zapach potu i kleju, zniszczona klepka na podłodze...

Couron leży zaraz na wschód od Jamrock. Codziennie rano szedłeś tam krótkim spacerem. Na boisko do bejsbola albo na salę gimnastyczną...

„Szkoła średnia. Harry! Twoje kontakty z Cunem, Andre, Acele – cała ta sytuacja na lodzie. To dlatego jesteś taki młodzieżowy”.

Jego uśmiech skrywa ledwo powstrzymywany śmiech.

„Kiedy to było? Kiedy byłem nauczycielem wuefu?”

„Jak miałeś dwadzieścia parę lat. Od tamtego czasu nieźle się zapuściłeś” – taksuje cię wzrokiem.

„Znowu nawijałeś o Mike'u?” – detektyw kręci głową. „Nie cierpię tego gościa”.

Tę zwierzęcą, potężną wytrzymałość...

„Część twoich, że tak powiem, przestarzałych poglądów społecznych...”

„Twoją miłość do retro muzyki tanecznej... To, jakim cudem potrafisz wykonać kopnięcie z 360-stopniowego obrotu...”

„Twoje ruchy w kościele, które – powiedzmy to sobie szczerze – były po prostu wyskokowym aerobikiem. To, że używasz słowa graffito...”

„Część twoich, że tak powiem, przestarzałych sformułowań. Nawet posturę. Nieustanne rozciąganie...”

„To, że umiem bez trudu łazić przez dwanaście godzin dziennie...”

„Nie, świnio, to wszystko wyjaśnia” – stwierdza chłopak, patrząc na ciebie. „Twoje bieganie. Skakanie. Pchnięcie kulą. Twój dziwaczny wąs...”

„Sprzęt FALN...”

„Te twoje lamerskie portki. To twoje... jebane retro gówno. Cuno już to kiedyś widział – na zajęciach z WF-u...”

„Tę twoją lamerską muzykę. Jakby... z lat czterdziestych. Nawet to jak stoisz i się rozciągasz, i w ogóle... Cuno już to kiedyś widział. Na zajęciach z WF-u”.

„Kolekcję ubrań sportowych FALN, którą zgromadziłem...”

„To, że umiem bez trudu biegać przez sześć godzin dziennie...”

To wszystko wyjaśnia. Ciągłe bieganie. Skakanie. Obwód bicepsa.

Sprzęt FALN...

Fakt, że nie wiesz nawet, czym jest homoseksualność.

Część twoich co bardziej przestarzałych poglądów społecznych. Twoją miłość do muzyki retro.

To, że potrafisz wykonać kopnięcie z 360-stopniowego obrotu, mimo że bynajmniej nie trenujesz regularnie.