Rozmowa · Jean Vicquemare

Twoje ruchy na kościelnym parkiecie, które – powiedzmy to sobie szczerze – były po prostu plyometrycznym aerobikiem.

Twoją posturę. Ciągłe rozciąganie się. Chęć stania się gwiazdą disco.

Kolekcję ubrań sportowych FALN, którą zgromadziłem...

To, że umiem bez trudu biegać przez pięć godzin dziennie...

„W sensie że szkoliłem siły specjalne?”

„Nie” – stwierdza beznamiętnie – „zwykłym nauczycielem WF-u”.

Unika twojego spojrzenia.

„Ale wcześniej...”

„Zanim zostałeś gliną, byłeś nauczycielem wychowania fizycznego w Couron” – stwierdza i rozgląda się wokół. „Robi się naprawdę zimno. Może lepiej...”

„No... teraz jesteś gliniarzem”. Koryguje: „A właściwie... już nie, więc chyba znów jesteś nauczycielem WF-u”.

„Straszyk – muszę jak najszybciej powiedzieć o nim Lenie”.

„Kto to jest Lena?”

Mieszka w Jamrock, na 1113 Tabernacle Road. Pamiętasz?

„Nikt. Nieważne”.

„Tym lepiej. Idziemy?”

„Kryptozoolożka. Mieszka w Jamrock, na Tabernacle Road. To ona powiedziała mi o tym straszyku”.

„Tabernacle? To po drodze. Niedaleko twojego domu na Perdition...” – stwierdza, spoglądając na Vicquemare'a.

„Niech będzie. Skoro i tak mamy cię podrzucić”.

„Ona i jej mąż prowadzili poszukiwania straszyka. To po części też ich odkrycie”.

„Powinni dowiedzieć się o tym jak najszybciej. Przydałyby się im dla odmiany jakieś dobre wieści”.

Będzie absolutnie zachwycona.

Tylko uważaj, bo zemdleje.

Będzie absolutnie zachwycona. Dobrze ci zrobi przekazanie komuś dla odmiany jakichś dobrych wieści.

„No to mam nadzieję, że szybko ją znajdziesz, jak już wrócimy”.

„Będziesz miał teraz na to mnóstwo wolnego czasu”.

„Jean...” – zaczyna i milknie.

„Kryptozoolożka. To ona powiedziała mi o tym straszyku...”

Słucha twoich słów ze smutkiem. Wokół wieje wiatr.

„Cuno. Co zamierzasz teraz zrobić?”

„A jak, kurwa, myślisz? Będę dalej dawał z wami czadu w tym policyjnym gównie – detektyw Cuno” – stwierdza, żując wyimaginowaną gumę. „Jak obiecałeś”.

„Jak... obiecałeś?”

„Taaa... Nie. Zostaniesz tutaj, Cuno. Jesteś za młody”.

„CO, KURWA?!” – woła, rozkładając ręce. „Wszyscy widzieli Cuno z tobą. W biały dzień. Teraz Cuno jest wystawiony na odstrzał. Za to, że donosi glinom. Informatorskie gówno. Cały śmierdzę świnią – jak wędzona wieprzowina”.

„Ile ty masz? Dziesięć? Jedenaście lat?”

„Cuno ma jebane dziewiętnaście lat”.

„Żeby dostać się do programu szkolenia oficerów, trzeba mieć co najmniej piętnaście lat, czyli więcej niż ty”.

„Hej, p**le! Zrozum, że jak mnie tu zostawicie, to powieszą mnie za jaja. Chcesz mieć to na sumieniu? Martwego dzieciaka? Możesz zabrać Cuno na swój komisariat i rozwiązywać z nim jakieś gówno. Tak jak przed chwilą*”.

Trzęsą mu się ręce. Jest cały blady.

Myśl, że zostanie tu sam, autentycznie go przeraża.

Nie martwi się nawet o miejscowych, a o jedenastoletnią dziewczynkę.

(Obniż głos). „Jean, on nie ma zupełnie niczego”.

„Znam setki dzieciaków z niczym, Harry. Nie zrobimy ze wszystkich gliniarzy”.

„Nie musicie robić glin z nich – tylko z Cuno. Cuno jest przydatny”.

„Jean. Chciałbym, żeby Cuno był na naszym komisariacie i rozwiązywał gówno”.

„On nie może być gliną, Harry. Ma dwanaście lat. I co cztery sekundy mówi »p***ł«”.

„Przestanę! Już nigdy tego nie powiem”.

Ma zaciśnięte zęby. Grdyka porusza mu się, jakby coś przełykał.

„Może zabierzecie dzieciaka ze sobą” – proponuje konsultant specjalny, patrząc na chłopaka. „Zapiszcie go rok wcześniej i powiedzcie, że ma czternaście lat. Jeśli...”

„Obiecuję, że już tego nie powiem” – zapewnia, kręcąc głową tak mocno, że aż czerwienieje na twarzy. „Nigdy już nic takiego nie powiem”.

Detektyw Kuuno de Ruyter.

„Na litość boską...” – wzdycha. „Dobrze, zrobimy to”.

Kolejne westchnienie – tym razem kapitulacji.

„On nie może być gliną, Harry. To jeszcze dziecko. Które co cztery sekundy mówi »p***ł«”.

„Jego ojciec jest w śpiączce, a jedyna przyjaciółka nie żyje”.

„Nie obchodzi mnie to. Nie może być gliną. Ma dwanaście lat. I co cztery sekundy mówi »p***ł«”.

„Nie obchodzi mnie to. Nie może być gliną. To jeszcze dziecko. I co cztery sekundy mówi »p***ł«”.

„Dobrze sobie poradził. Tam, na wyspie. Da sobie radę”.

„Przykro mi. Po prostu nie możemy. To niemożliwe”.

„Nie MOŻLIWE to jest, że ja tutaj zostanę. Zrozum to, kurwa. Nie zdechnę tutaj, p***le. Jadę z tobą”.

„Nie możesz być gliną. Masz dwanaście lat. I co cztery sekundy mówisz »p***ł«”.