Rozmowa · Jean Vicquemare

„W Jamrock też nieśmiało się o tym mówi. Od jesieni. Zgadzam się, że coś jest na rzeczy. Ludzie żyją w napięciu. Słyszę świst czegoś, co nadlatuje. Szybko. I lada chwila pierdolnie”.

„Detektywie, właśnie powstrzymaliśmy wybuch lokalnej wojny. W Revacholu coś się dzieje” – stawia kołnierz swojej kurtki i rozgląda się wokoło. Blask zimnego wiosennego słońca odbija się w szkłach jego okularów.

„W takim razie do widzenia”. (Zakończ).

„Do widzenia, Harry. Wiem, że to się nie wydarzy, ale...” – wpatruje się w ciebie z głazem w sercu i mrozem w oczach.

Nawet teraz jesteś jego kumplem z pracy.

O dachy Martinaise tłuką szare krople deszczu. Miasto przesiąka ich kapiącym zimnem. Ocean tłucze o betonowe falochrony. Bezdomni gromadzą się przy rozpalonych za płotami ogniach. Gdzieś tam, wśród chat, stoi twój dom. Napij się. Zostań. Na zawsze.

„Jeśli ci się uda – jeśli zachowasz trzeźwość przez 10 miesięcy – odezwij się. Wtedy będę mógł z tobą pracować. Ale nie tak jak teraz. Nigdy więcej w ten sposób. To koniec”.

„Dobrze. Czy jestem skorumpowanym gliną pracującym dla La Puty Madre?”

„Nie”.

„Nie? Bo podejrzany wydawał się myśleć...”

„Jesteś zbyt niestabilny, żeby pracować dla mafijnego bossa. Obrałeś samobójczy kurs, Harry. Żaden boss cię nie przygarnie”.

„Zapewniam, że nie byłbym konsultantem w skorumpowanej jednostce”.

Natychmiast by się z tego wycofał.

Widzisz, nie jest tak źle.

„No dobra”.

„Rozmowa zakończona?” – pyta, obejmując się rękami, aby się ogrzać.

„Czemu jestem taki?”

„Żadna tajemnica. Jakaś laska cię wychujała. Poza tym jesteś pijakiem”.

I to takim, który poszedł na całość. Zmaksymalizowałeś poziom samozniszczenia.

„Nazywała się Dora Du Bois?”

„Du Bois?” – kręci głową. „Raczej... Dora Ingerlund, chyba. Powiedziałeś, jak się nazywa. Ale nie byliście małżeństwem. Zaręczyliście się tylko”.

„Zaraz. Dora Ingerlund?”

„Coś takiego. Pół-Vaasanka”.

To z Vaasy pochodzą piękni ludzie o niesamowitych blond włosach.

„A więc nie byliśmy nawet małżeństwem...”

„Nie ma już małżeństw. Jesteśmy w Revacholu”.

„Kiedy to było?”

„Boże, nie wiem...” – zastanawia się. „Sześć lat temu? Na długo zanim zostaliśmy partnerami”.

Sześć lat, a ty jeszcze się z tym nie pogodziłeś. Co, do cholery, jest z tobą nie tak?

„Ach, dobrze. Sześć lat to nie aż tak dużo”.

„No... Nie radzisz sobie śpiewająco. Starość się chyba włączyła. Dwa stare lata są jak jeden normalny rok. To jedno. Poza tym Dora Ingerlund rozjechała ci walcem psychikę. Po całości”.

„Jaka ona była?”

„Do schrupania”.

„Czy ty poważnie wykorzystujesz właśnie tę chwilę, żeby zachowywać się jak szowinista?!”

„Jest na tym punkcie bardzo wyczulony”.

„Dobra, masz rację. Każdy facet chciałby ją zerżnąć, Harry. Była boska. Boska burżujka. Trochę chucherko. Zasadniczo jak welkinka”.

Śnieżna welkinka. Blond welkinka...

Welkinka złamanych serc.

Welkinka bólu.

„Widziałem ją tylko na zdjęciu, ale to oczywiste, że jej urodę wyryłeś w sobie na poziomie duchowym. I nie byłeś w stanie się po tym pozbierać”.

„Słuchajcie...” – stwierdza, odwracając się w kierunku morza. „Słońce zachodzi. Pora wracać do domu”.

„Uczyła chyba w Académie des Arts, po wschodniej stronie rzeki. Daleko na wschód. Trudno powiedzieć, co było najpierw – panna z klasy średniej czy picie. To trochę jak z kurą i jajkiem...”

„Dążę do tego, że powinieneś pójść z tym całym gównem do psychiatry. Nie do psychologa – w to trzeba uderzyć konkretniej. A jest coś konkretniejszego niż psychiatra?” – zastanawia się nad tym przez chwilę. „Psychiatra sądowy. Z nim weź i pogadaj”.

Innymi słowy – usłyszał już o tym dosyć.

„Słuchajcie...” – stwierdza, odwracając się w kierunku morza. „Pada deszcz. Pora wracać do domu”.

„Słuchajcie...” – stwierdza, odwracając się w kierunku morza. „Wkrótce zacznie padać. Pora wracać do domu”.

„Słuchajcie...” – stwierdza, odwracając się w kierunku morza. „Słońce zaraz zajdzie. Pora wracać do domu”.

„No tak”.

„Każdy chciałby ją zerżnąć, Harry. Była boska. Boska burżujka. Trochę chucherko. Zasadniczo jak welkinka”.

„Hę?”

„Każdy facet chciałby ją zerżnąć, Harry. Była boska. Boska burżujka. Trochę chucherko. Zasadniczo jak welkinka”.

„Nie, mam na myśli... Czym się zajmowała?”

„Każdy facet chciałby ją przelecieć, Harry. To była prześliczna burżujka. Trochę chucherko. Zasadniczo jak welkinka”.

„Teraz wiem już dosyć”.

„Ja też. Zbolałe najdroższa Dora i przejechała mnie po całości słyszę średnio... dwa razy w tygodniu? Powraca co jakiś czas”.

Konsultant specjalny rzuca okiem na swój zegarek.

„SZEŚĆ lat?”

„No... Albo siedem? Nie radzisz sobie śpiewająco. Starość się włączyła. Dwa stare lata są jak jeden normalny rok. To jedno. Poza tym Dora Ingerlund rozjechała ci walcem psychikę. Po całości”.

„Nie mogło być sześć. Trzy. Powiedzmy, że trzy”.

„Nie. Sześć. Pradawne czasy. Starość się włączyła. Dwa stare lata są jak jeden normalny rok. To jedno. Poza tym Dora Ingerlund rozjechała ci walcem psychikę. Po całości”.