Rozmowa · Dezerter

„Nie, to cholerna kryptyda, to...”

Straszyk! Otwierasz oczy, a on wciąż tam jest. Obraca się powoli w absolutnej ciszy. Kończyny ma długie i smukłe...

Za późno! Za późno przestałeś pić!

Delirka! To delirka od gorzały!

Jesteś naćpany. Oddychaj, po prostu się naćpałeś!

Nie! To kryptyda!

Nie. To niemożliwe!

Mój boże. Może jednak jesteś?

Nie! To kryptyda!

„Kim, czy ty to widzisz?”

„Widzę to”.

Dwa proste słowa. Dzięki bogu – jeśli on to widzi, to nie jesteś szalony.

Ale porucznika Kitsuragiego tu nie ma. Jest tylko stary maruder. Spogląda na ciebie swoimi czarnymi oczami i odzywa się: „Co za Kim? Kima też tu nie ma”.

Ma rację. Straciłeś rozum.

Jest tylko stary mężczyzna i wielki patyczak. Obraca się powoli w absolutnej ciszy. Kończyny ma długie i smukłe.

„Cuno, czy ty to widzisz?”

„Taaa, widzę to, kurwa!”

Dzięki bogu – jeśli on to widzi, to może nie jesteś szalony.

„Co właściwie widzisz?! Robaka?” – dopytuje. Nic nie rozumie.

Czujesz, jak nogi się pod tobą trzęsą. Twoja dłoń przesuwa się ku kaburze – żeby chwycić za broń...

Czujesz, jak nogi się pod tobą trzęsą. Twoja dłoń przesuwa się ku kaburze – ale nie masz broni...

„Wielki robak, uwaga!”

„Wielki patyczak!”

Mrugnij.

Wciąż tam jest – otwierający się jak kwiat mechanizm z przypominającej trzcinę chityny. Wiszący w miejscu.

„Może masz rację, dobrze...”

Powiedz najpierw: „A jest tam miejsce dla trzech osób?”

„Nie bardzo” – kręci głową. „Moglibyśmy odeskortować go na nabrzeże i stamtąd jeden z nas zabrałby go na brzeg, a drugi został tutaj, ale...”

Ale kto wtedy będzie go pilnował, jak ten pierwszy będzie tu wracał?

„To nie problem”.

„To jest problem” – stwierdza porucznik. „Kto będzie go pilnował, gdy wrócę po ciebie?”

„Co to za... farsa?” – pyta, rozglądając się z dziwną desperacją. „To pieprzona farsa, ja nie mogę...”

Coś się dzieje. Stój.

Lilienne. Może by tak ją o to poprosić?

„Kto będzie go pilnował na drugim brzegu, gdy ja wrócę po ciebie?”

„Wróciłbyś po mnie? Może ja zabrałbym podejrzanego i przysłał po ciebie łódź?”

Jest tu coś, czego nie rozumiesz, a on tak.

„Ale co?”

Porucznik kręci głową z frustracją. „Kto będzie go pilnował na drugim brzegu, gdy ja wrócę po ciebie?”

„Ty mógłbyś po mnie wrócić. Jak już go zabierzesz na komisariat”.

„Nie, nie – to zajęłoby cały dzień, który musiałbyś spędzić na tej wyspie. Ty odstaw więźnia do aresztu, a ja tu zostanę. Odeskortuję go z tobą na nabrzeże”.

„Może masz rację...”

„Niepotrzebna ta grzeczność, ja to zrobię”.

„Może by tak poprosić Lilienne, żeby go popilnowała?”

„To nie jest nieszkodliwy staruszek” – stwierdza porucznik, kręcąc głową.

„Ten pieprzony świat...” – mamrocze, patrząc na coś – bóg jeden wie na co – w popiele. „Ten świat... Co to ma być?”

Pod warstwą dezorientacji i wściekłości... napad jamais vu, jak u ciebie? Myśl przemija. Zastępują ją istotniejsze na tę chwilę...

Nie, słuchaj! Teraz słuchaj!

Czekaj...

Znowu to samo, na północy. Jak wtedy, kiedy przybyłeś tu na brzeg. Trzciny szepczą, ich łodygi ocierają się o siebie nawzajem. A potem, pośród tego wszystkiego...

Co?

Coś kompletnie innego. Brzmi to jak smyczek przesuwany bardzo powoli po strunach skrzypiec. Maleńkich skrzypiec z trzcin i sitowia.

...i nagle dźwięk znika zagłuszony głosem porucznika: „Może w łodzi znajdzie się dość miejsca dla trzech osób...”

„Cicho, Kim! Słyszysz to?”

„Co?”

„O czym wy mówicie? Czy to...” – jego głos zagłusza nagły powiew wiatru. „...naprawdę nas...”

Przechodzi cię dreszcz.

„No dobra, czyli twierdzisz, że wszyscy się zmieścimy?”

„Powinniśmy to sprawdzić. Protokół przewozu więźnia wymaga dwóch...”

Zdawało ci się, że coś słyszałeś, ale to tylko trzciny...