Rozmowa · Dezerter

„T-t-t...” – jąka się stary mężczyzna, po czym wzdycha.

Nie, to nie to.

„T-t-t...” – jąka się stary mężczyzna, po czym znowu wzdycha.

„Niby jak? Przecież... ten robal jest cholernie duży...” Delikatnie szturcha mężczyznę: „Jak?”

„Rozmawiałem ze straszykiem. Powiedział mi, że go niszczy”.

„Powinieneś zachować większą ostrożność, detektywie. Jesteś pewny, że nie miał wpływu na ciebie?”

„Może tak. W każdym razie stara się tylko pozostać niezauważony. Degradacja intelektualna to tylko efekt uboczny”.

„Słuszne przypuszczenie. Długotrwałe wystawienie na działanie czegoś takiego mogłoby wywołać efekt neurodegeneracyjny... Poza tym na przyszłość bądź ostrożniejszy, zbliżając się do nieznanych gatunków, detektywie”.

„Na pewno nie. Tylko z nim rozmawiałem”.

„Jesteś tego pewny? Patrzyłeś na niego dość długo. Wyglądało to trochę, jakbyś był zahipnotyzowany”. Chwilę zastanawia się i pyta: „Byłeś zahipnotyzowany?”

„Gadałeś z nim? Pewny jesteś, że nie miał jakiegoś dziwnego wpływu na ciebie? Wyglądałeś, jakbyś był zahipnotyzowany”.

„Może tak. W każdym razie stara się tylko pozostać niezauważony. Degradacja intelektualna to tylko efekt uboczny”.

„Taaa, stary – no nie wiem. Nie wiem, co znaczy degradacja. I nie wiem, czy powinieneś podchodzić tak blisko do tego stwora – i gapić się na niego przez pięć minut... Zwariowany z ciebie glina”.

„Na pewno nie. Tylko z nim rozmawiałem”.

„Taaa? Tylko gadałeś. Jasne. Byłeś po uszy w jakimś gównianym transie”.

„Taaa... Jest też to gówno...” – stwierdza, spoglądając na niego z litością. „Dziadek nie zdzierżył. To było dla niego zbyt wiele”.

„Jest stary i przepalony. Cuno już to widział... Po dużej awanturze. Ojciec Cuno...” – urywa w połowie zdania.

Zdaje się zupełnie nieświadomy zadanego pytania. Fale miarowo uderzają w fort morski na południe stąd...

„W-w-w-widzę...” – jąka się i wpatruje w trzciny, po czym milknie.

„Panie Dros?”

Mężczyzna nie odpowiada. Wciąż wpatruje się w trzciny zaszklonymi, wybałuszonymi oczami. Jego szczerbata szczęka drży.

Ze strachem i tęsknotą.

Jak u kogoś uzależnionego od jakiejś potwornej substancji.

Pstryknij mu palcami przy twarzy.

Jego ciałem wstrząsa niewielki dreszcz. Dłonie mężczyzny drżą, a on oddycha powoli.

„Wpada w jakiś... psychomotoryczny paraliż” – stwierdza porucznik, badając go delikatnie. „Dobra wieść jest taka, że to rozwiązuje nasz problem z transportem. Prawda, panie Dros?”

Zdaje się, że z drżących ust dobiega westchnięcie.

„Biorąc pod uwagę stan jego i dętki, której używał jako łodzi, myślę, że możemy spokojnie zostawić tu go i udać się po pomoc. Obawiam się, że pomoc będzie musiała mieć charakter medyczny”.

Chłopak macha dłonią przed twarzą starego mężczyzny.

Zdaje się, że z drżących ust dobiega westchnięcie. Innej odpowiedzi brak.

„Taaa, przepaliły mu się styki. Trzeba go zabrać do doktora. Ale jest też dobra wiadomość – to nam rozwiązuje problem z trzema prosiakami i łodzią. Nigdzie się stąd nie zwinie. Jest tu uwięziony...”

„Panie Dros?”

Zdaje się, że z drżących ust dobiega westchnięcie. To wszystko. Przepaliłeś mu mózg.

Pomachaj mu dłonią przed oczami.

Dotknij delikatnie jego ramienia.

Plastikowa peleryna jest szorstka w dotyku. Mężczyzną wstrząsa niewielki dreszcz – poza tym brak reakcji. Sprawia wrażenie małego i kruchego.

„Panie Dros?”

„Zostawię pana na razie w spokoju”. [Odejdź].

Dla niego nie ma nic. Tylko trzciny. Trzciny i spustoszenie.

„Jest tam, widzi go pan?” (Wskaż).

„N-n...” – zaczyna coś mówić, ale nie jest w stanie się wysłowić. Ta jedna litera to wszystko, co potrafi wypowiedzieć. Jego dłonie są bezwładne, a on się w nie wpatruje.

Nic – oto słowo, które próbował wymówić.

„Jak pan mógł nie widzieć straszyka?”

„A teraz pan to widzi?” (Wskaż straszyk).

„W-w-w-widzę...” – jąka się i wpatruje w trzciny – w punkt, który wskazuje twój palec.