Rozmowa · Dezerter

„Zupełnie zapomniałem o robieniu notatek. Mam nadzieję, że wszystko to zapamiętam” – stwierdza i kręci głową z niedowierzaniem. „To będzie piekielnie interesujący raport. Dzięki bogu mamy zdjęcie”.

Bez niego nikt by wam nie uwierzył.

„Zupełnie zapomniałem o robieniu notatek. Mam nadzieję, że wszystko to zapamiętam” – stwierdza i kręci głową. „To będzie piekielnie interesujący raport. Pomyślą, że zwariowaliśmy”.

„Tak, tak – też to widzisz?” – pyta, spoglądając na niekontaktującego mężczyznę. „Trochę się zrobiłeś nerwowy, co nie? Znam to uczucie. Też jestem na odwyku...”

„Chyba jest od tego czegoś uzależniony”.

„Jak do narkotyku?”

„Wykazywał zachowania typowe dla uzależnień. I to nie tylko od środków przeciwbólowych”.

„Jego źrenice wyglądały na rozszerzone. Wciąż takie są...” – stwierdza, przyglądając się oczom katatonika.

To nie jest tylko kwestia chemii.

Nie, to nie to.

Mężczyzna drży lekko. Tęczówki całkowicie ustąpiły źrenicom.

„To jakby... był nim zauroczony”.

„Jakiś mechanizm wydzielania oksytocyny? To by wyjaśniało źrenice. Ale to wykracza poza moją specjalizację, detektywie”.

„Łoo... Coś jak miłość?” – chłopak gapi się na ciebie. Zdaje się, że próbuje dopasować do siebie elementy układanki – układanki, którą niemal natychmiast porzuca. „Taaa... Nie... Nie wiem...”

„Coś jak uzależnienie od speedu?”

„Wykazywał zachowania typowe dla uzależnień. I to nie tylko od środków przeciwbólowych”.

„Prawda...” – stwierdza i zagląda w twarz mężczyzny, aby przyjrzeć się jego oczom. „Ma zaćpane oczy, co nie?”

„Straszyk... jest na pewno toksyczny. Sam mi to powiedział”.

„Powiedział ci? Tak. Dobrze. Podczas tej długiej sesji wpatrywania się w niego. Rozumiem” – stwierdza i patrzy na mężczyznę, a następnie na ciebie.

„Powiedział ci? Jak się na niego długo gapiłeś?” – pyta i patrzy na mężczyznę, a następnie na ciebie. „Zwariowany z ciebie glina, wiesz? Cuno to się podoba”.

„Przedtem, kiedy oceniałem jego stan, wydawał się dziwnie pobudzony”.

Kiwa głową. „Był dziarski i elokwentny. Po tylu latach samotności w kiepskich warunkach higienicznych i bez opieki lekarskiej spodziewałbym się czegoś gorszego”.

„Może to pobudzenie jest powodowane czymś związanym ze straszykiem?”

„Hmm...” – spogląda na stwora...

Obraca się w ciszy, poruszając kończynami i przypominającymi włosy czułkami.

„Ma trzy metry wysokości. Nieznany gatunek. Nie jestem gotowy, aby uwierzyć we wszystko, ale tak – jestem gotowy uwierzyć, że ten stwór ma właściwości psychoaktywne”.

„I właśnie dlatego musimy być bardzo, ale to bardzo ostrożni, gdy będziemy znowu do niego podchodzić”.

„Nie wydaje się już pobudzony, gdy stwór odszedł...” – porucznik spogląda na morze. „Szczerze mówiąc, jestem w stanie uwierzyć teraz we wszystko. Może on jest psychoaktywny”.

„Bo dlaczego nie? Ma trzy metry wysokości...” – stwierdza i zdejmuje okulary, aby je przetrzeć. Gdy je zakłada, wciąż wpatruje się w morze.

„Ee...” – spogląda na stwora.

Obraca się w ciszy, poruszając kończynami i przypominającymi włosy czułkami.

„Cholera, czemu nie? Taki wielki insekt duch pewnie potrafi zrobić człowiekowi sieczkę we łbie”.

„Tak, tak! No bo popatrz na niego teraz. Niezbyt jest bystry, co nie? I owad też zniknął. Może ten stwór sprawia, że dziadek jakoś ciągnie – jak picie i ćpanie trzyma na chodzie mojego staruszka...”

„Taaa...” – stwierdza chłopak z zainteresowaniem. „Cuno zna żuli. I Cuno nigdy nie widział żula tak ostrego jak ten tutaj po tylu latach żulerki na karku”.

„Czy to możliwe, że w relacji między nim a straszykiem w grę wchodzą jakieś hormony?”

„Masz na myśli feromony?”

„Wydawał się... trochę dziwny jak na mężczyznę w jego wieku. Napalony”.

„Luneta, wiedza o jej sińcach, jego pociąg do panny Oranje...” – kiwa głową. „Rozumiem, co masz na myśli”.

„Ludzie to ludzie. Czy potrzebujesz... neurologicznych manipulacji, aby działały ci gruczoły? Nie wiem...”

„Nie. Nieważne”. (Przyjrzyj się mężczyźnie).

Nie wygląda już, jakby był pod wpływem hormonów. Jest nieruchomy. Nagły powiew wiatru porusza jego plastikową peleryną.

„Że niby jest napalony?”

„Tak. Wydawał się... trochę dziwny jak na mężczyznę w jego wieku”.

„Znaczy... Świrował na punkcie tej imprezowej panienki Klaasje dziwnie mocno...” – kiwa głową. „Taaa... Może?”

„Nie wiem, jaki związek mogłyby mieć z tym gównem robale... No bo jak? W każdym razie...”

„On go nie widzi, Kim. Jest dla niego zwykłym sitowiem”.

„To może być skutek szoku. Ale masz rację – coś tu jest nie tak. Panie Dros...” – dotyka ramienia mężczyzny.

Brak odpowiedzi.

Nie, to nie to.

„T-t-t...” – jąka się stary mężczyzna, po czym znowu wzdycha.

„Może to dzięki temu straszyk zdołał się ukrywać przez te wszystkie lata?”

„W takim razie, dlaczego my go widzieliśmy?” – pyta i zastanawia się. „Och, masz na myśli to, że to działa po jakimś czasie? Nastolatki, dzieci, pijacy – widują go przelotnie. Ich doniesienia nie są wiarygodne. A każdy, kto spędzi z tym owadem więcej czasu...”

„Tak. Zapomina o jego istnieniu”.

„Mhm...” – odpowiada porucznik i przygląda się uważnie mężczyźnie. „Panie Dros – czy kiedykolwiek widział pan patyczaka udającego trzcinę?”

„T-t-t...” – jąka się stary mężczyzna.

„Muszą się temu przyjrzeć lekarze. Mam nadzieję, że twój komisariat ma lepszy personel medyczny niż 57. To jest... odrobinę zbyt skomplikowany przypadek dla pielęgniarki”.

„Może to dzięki temu straszyk zdołał się ukrywać przez te wszystkie lata?”

„W takim razie jakim cudem my go widzimy?” – pyta, drapiąc się po głowie. „A może... Wiem! Trzeba czasu. Potrzebuje czasu, żeby się wtopić, i jak człowiek posiedzi przy nim dłużej...”

„Zapomina o jego istnieniu”.

Otwiera szerzej oczy, jakby twoje słowa pomogły mu w zrozumieniu. Szturcha starego mężczyznę. „Ej! Widziałeś kiedyś cholernie wielkiego insekta?”