Rozmowa · Dezerter

„Ja mógłbym po ciebie wrócić. Jak już go zabiorę na komisariat”.

„Hmm... Co powiesz na to, żeby to Cuno wrócił po ciebie?”

„Może masz rację...”

„Nie mogę pozwolić dziecku zabrać podejrzanego o morderstwo człowieka na komisariat”.

Nie boi się więzienia. To lęk przed czymś innym...

Jak przed rozstaniem z ukochaną osobą.

To suma wszystkich dziwacznych ruchów, wiercenia się i zmian nastroju, jakie wykazywał...

„Hę?” – pochyla się bliżej z dziwnym wyrazem twarzy.

Kiedy już wypowiadasz te słowa, wydają się ciężkie jak cyna, musisz je wygarniać z samego dna duszy. Wypowiadałeś je już z pół tysiąca razy...

(Powiedz:) „Zostanie pan przewieziony do aresztu najbliższego komisariatu w celu przeprowadzenia wstępnego dochodzenia”.

„Ale...” – jego oczy wypełnia nagłe przerażenie. „Mówiliście, że zabierzecie mnie do... ee... do...”

To przerażenie – suma wszystkich niekontrolowanych ruchów i zmian nastroju, jakie wykazywał...

Wiatr się wzmaga. Woda przerywa milczenie, pojawiają się na niej drobne zmarszczki fal...

(Powiedz:) „Pańskie prawo do podróżowania zostało zawieszone. Informacje udzielone funkcjonariuszowi na miejscu zdarzenia zostaną użyte przeciwko panu przez prokuraturę”.

„...”

„W przeciągu tygodnia otrzyma pan wsparcie prawne, a po 44 dniach stanie przed sądem. Czy wszystko pan zrozumiał?”

„Ja...” – przerywa i rozgląda się zdezorientowany.

„Czy zrozumiał pan?”

„...”

„Boi się pan...”

„A co, jeśli nie chcę? Co, jeśli chcę tu zostać?” – spogląda na trzcinę, a jego oczy wypełnia narastające przerażenie.

Czemu tak odważny człowiek nagle się sypie?

Patrz, oblewa go pot. Jego krople występują mu na czoło.

Rozszerzają się też źrenice – oczy są coraz bardziej czarne...

„Najpierw musi pan pójść ze mną na łódź”.

„Nie mogę, mój gumowy ponton...” – wskazuje przebitą dętkę. „Jest dziurawy, nie da się go napompować”.

Umysł wyłącza mu się w zastraszającym tempie.

Utknął na wyspie po tym, jak złapał gumę...

Stój. Coś się dzieje.

„Może pan tu zostać na czas, kiedy wrócę na ląd i znajdę dla pana transport?”

„Co za farsa! O czym ty mówisz? Na kontynent? Czy to...” – jego głos zagłusza nagły powiew wiatru.

Zimno. Ze wschodu.

Przechodzi cię dreszcz.

„Chodźmy. Nie mam kajdanek, więc pójdzie pan przede mną”.

„Co za farsa! O czym ty mówisz? Kajdanki? Czy to...” – jego głos zagłusza nagły powiew wiatru.

Czekaj...

Znowu to samo, na północy. Jak wtedy, kiedy przybyłeś tu na brzeg. Trzciny szepczą, ich łodygi ocierają się o siebie nawzajem. A potem, pośród tego wszystkiego...

Co?

Coś kompletnie innego. Brzmi to jak smyczek przesuwany bardzo powoli po strunach skrzypiec. Maleńkich skrzypiec z trzcin i sitowia.

„Panie Dros, czas ruszać”.

„Farsa – ten świat. Czy to... Czy to my...” – jego głos zagłusza nagły powiew wiatru.

Przechodzi cię dreszcz.

„Słyszy to pan, panie Dros?”

Zdawało ci się, że coś słyszałeś, ale to tylko trzciny. No dobrze. Jak to zrobimy?

Nie boi się więzienia. To lęk przed czymś innym...

Jak przed rozstaniem z ukochaną osobą.

„Czy mnie pan zrozumiał?”

To suma wszystkich dziwacznych, mimowolnych ruchów i zmian nastroju, jakie wykazywał...

Słowa wydają się ciężkie, jakbyś musiał je wygarniać z samego dna duszy. Wypowiadałeś je już z pół tysiąca razy.

Aż brzmią w twoich uszach jak czar.

To właśnie zamierzasz powiedzieć. Ale zanim kończysz wypowiadać „jest pan”, porucznik ci przerywa.

„Oficerze... Jesteś tego pewny?” – pyta szeptem. „Może udałoby się dowiedzieć więcej”.

(Kiwnij głową). „Byliśmy już wystarczająco dokładni”.

Odpowiada ci skinieniem głowy i zwraca się do mężczyzny siedzącego na kłodzie. „Iosefie Lilianowiczu Drosie jesteś aresztowany pod zarzutem zamordowania pułkownika Krenel. Zostaniesz przewieziony do aresztu najbliższego komisariatu w celu przeprowadzenia wstępnego dochodzenia”.

(Odwróć się do podejrzanego). „Jeszcze jedno, panie Dros...”

Stary mężczyzna spogląda na swój karabin w twoich rękach – lekko wystraszony z jakiegoś powodu...

Zaskoczyłeś go... Może to przez tę ciszę? Szybko bierze się w garść. Ale... czego mógł się przestraszyć?

Stary mężczyzna spogląda na swój karabin leżący na ziemi, a po chwili na ciebie – lekko wystraszony z jakiegoś powodu...

„Oficerze...” – porucznik przerywa ci tuż przed wypowiedzeniem słowa aresztowany. Mówi szeptem. „Jesteś tego pewny? Może udałoby się dowiedzieć więcej...”

To właśnie zamierzasz powiedzieć. Ale zanim kończysz wypowiadać „jest pan”, dzieciak ci przerywa.