Rozmowa · Dezerter

Stary mężczyzna wpatruje się w trzciny. Na jego twarzy nie widać oznak emocji – jego rysy porusza jedynie delikatne drżenie, jak wiatr unoszący liść.

„O co chodzi?” – pyta stary mężczyzna, rozglądając się wokoło zdezorientowany. „Czego ode mnie chcesz? Nie mogę stąd odejść...”

Coś jest z nim teraz bardzo nie tak.

Stary mężczyzna wpatruje się przygnębiony w kłody. Zupełnie jakby zapomniał o twojej obecności.

„Chcę spytać jeszcze raz o ludzi, których pan nie lubi”.

„Jeszcze raz: do czego używał pan broni?”

„Kiedy pierwszy raz spotkał pan denata?”

„Iosefie Lilianowiczu Drosie, jest pan aresztowany za morderstwo pułkownika”.

„To na razie wszystko, staruszku. Proszę tu zostać”. [Odejdź].

„Nigdzie się stąd nie wybieram”.

„Nigdzie się stąd nie wybieram”.

(No i skończyliśmy). „Iosefie Lilianowiczu Drosie, jest pan aresztowany za morderstwo pułkownika”.

„Kim pan jest?”

„Jestem...” – zaczyna, spogląda na morze, po czym przenosi wzrok z powrotem na ciebie – „...Iosef Lilianowicz Dros, komisarz polityczny 114. oddziału przeciwlotniczego 4. armii Komuny Revacholskiej”.

„Jestem dezerterem, partyzantem i jeńcem wojennym. To moja bezwarunkowa kapitulacja” – przenosi wzrok z powrotem na trzciny – jego oczy są martwe i pozbawione blasku.

Tam, za nimi, po drugiej stronie Delty – budynek INSULDOW-u. Insulindiańskiego Dowództwa Rządu Koalicyjnego.

„Komuna Revacholska...” – powtarza porucznik i wpatruje się w mężczyznę z otwartymi ustami. „Ma pan na myśli MOI? Należał pan do...”

„Do Milicji Obywatelskiej Insulinde – Armii Rewolucji. Dołączyłem do niej w Jamrock w 7 roku, szkolono mnie w École de Contrôle Aérien, a oddelegowano do służby obronnej związanej ze stanem wyjątkowym rok później”.

„Opuściłem swoją jednostkę w przeddzień lądowania. Gdy wróciłem tu 14 maja Komuna już upadła. Wciąż uzbrojony – i przeszkolony ideologicznie – napisałem samokrytykę. I wznowiłem działania partyzanckie”.

51 - 8 = 43

„Jest pan na tej wyspie od 43 lat?”

„Nie” – odpowiada, spoglądając w ognisko. Smuga dymu unosi się spomiędzy zwęglonych kłód. „Byłem też na innych wyspach”.

„Byłem na Résurrection do chwili, aż zmienili ją w spa w 18 roku. Później na E48 – przy nienazwanej cieśninie – aż zmyło ją morze. W końcu wróciłem tutaj. To było...” – myśli przez chwilę – „...dwadzieścia dwa lata temu”.

„A więc jest pan komunistycznym żołnierzem? Z komunistycznej armii?”

„Nie, nie jestem żołnierzem. Jestem oficerem ideologicznym – należę do Partii, a nie do armii”.

„Ale mówił pan, że był pan szkolony w oddziałach obronnych i tam dostał przydział”.

„Byłem szkolony” – kiwa głową. „W historycznym materializmie, a następnie oddelegowany jako komisarz polityczny. Przez Partię. Kiedyś to miało jakieś znaczenie”.

„To oznacza, że jest pan wyszkolonym komunistą, tak?”

Kiwa powoli głową. Wstrząsa nim kolejny dreszcz.

(Wskaż siebie). „Ja też jestem komunistą”.

„Nieprawda” – kaszle. „Jesteś liberastą”.

Powinieneś zagadnąć go o inframaterializm. Zaimponować mu wszystkimi tymi pomysłami, jakie pojawiły ci się w głowie dzięki grupie czytelniczej.

Nie. Nie rób tego. Tego człowieka nie interesują intelektualne marzenia. Komunizm, za którym tęskni, to planetarna siła.

„Nie, naprawdę jestem komunistą. Mam w głowie komunistyczne myśli”.

„Wszyscy prawdziwi komuniści nie żyją. Zginęli, walcząc za komunizm – jesteś martwy?” – pyta, a jego głos zmienia się w syk: „Nie. Jesteś bezczynny lumpen ze spluwą”.

„Detektywie” – porucznik rzuca ci surowe spojrzenie. „Nie jesteśmy tu, aby prowadzić ideologiczne dysputy” – stwierdza, a następnie zwraca się do starca.

„Jesteśmy tu, aby zadać pytania dotyczące morderstwa, w którego sprawie prowadzimy śledztwo”.

Stary mężczyzna spluwa do wygasłego ogniska. Nie mówi nic więcej. Dolną częścią jego ciała wstrząsa dreszcz...

Wyrazu jego twarzy nie da się odczytać. Tak jakby miał jakieś zaburzenia natury... neurologicznej?

Coś jest ewidentnie nie tak z jego ciałem. Coś więcej niż tylko problem z metabolizmem czy nawet rak...

Coś jest ewidentnie nie tak z jego ciałem. Coś więcej niż tylko problem z metabolizmem...

„No dobra, może i nie jestem”.

„Liberastą?”

„Liberałem i pederastą. Tak jak większość liberałów”.

„Tak. To właśnie ja”.

„Nie jestem liberałem. Mówiłem ci, że jestem komunistą”.

Nic nie mów.

Spogląda w morską dal, a po chwili kaszle.

„Nawiasem mówiąc, ja jestem faszystą”.

„Nieprawda. Jesteś tylko częścią mięsnej tarczy otaczającej prawdziwych faszystów, którzy są zajęci gwałceniem dzieci. Właśnie tym jesteś”.

„Nawiasem mówiąc, ja jestem nacjonalistą”.

„Jesteś lumpen ze spluwą” – stwierdza i odwraca wzrok.

„Ja też jestem rewolucjonistą. Dziś prawdziwą rewolucję przeprowadzają przedsiębiorcy”.

„Jesteś tylko częścią mięsnej tarczy” – stwierdza, mrużąc oczy. „Ludzkiej mięsnej tarczy otaczającej faszystów i posiadaczy licencji. Bierzesz na siebie ciosy, gdy oni gwałcą i zabijają. Właśnie tym jesteś”.

„Osobiście nie interesuję się za mocno polityką”.

„Jesteś bezczynny lumpen ze spluwą”.

(Wskaż siebie). „Ja jestem moralistą”.

„Nieprawda. Jesteś tylko częścią mięsnej tarczy” – stwierdza, mrużąc oczy. „Ludzkiej tarczy otaczającej faszystów. Którzy są zajęci zabijaniem i gwałceniem. Właśnie tym jesteś”.

„Zaraz, czym się zajmuje komisarz polityczny?”

Stary mężczyzna nie odpowiada. Przechyla na bok swoją siwowłosą głowę i patrzy na trzcinę – zauważasz trwające chwilę niewielkie drżenie jego nóg.