Rozmowa · Dezerter

„Tak, Klaasje. Nie słyszał pan dotąd jej imienia, prawda?”

„Mój słuch nie sięga miasta”.

„Zna pan ją, prawda? Utrzymywała intymne stosunki z ofiarą. Z najemnikiem”.

„Z ofiarą...” – odwraca wzrok od bielącej się kwiatami łąki i milknie. Po chwili mięśniami jego szczęki wstrząsa spazm.

Usta mu drżą. Wygląda to jak uśmiech. Krzywy uśmiech. Ale nie jest on do końca świadomy. Facet za chwilę pęknie...

Nie pozostawiaj żadnych niezamkniętych wątków. Wyciągnij z niego wszystko.

Już prawie. Potrzebne jedno pchnięcie. Tylko jedno. Albo może dwa...

„Konwalie. Za oknem ofiary! Widziałem, że rosną tutaj”. (Wskaż je).

„Przeklęte konwalie...” – stwierdza, spoglądając na kwitnącą łąkę. „Cała wyspa robi się od nich biała...”

„Dobrze. Na chwilę odpuśćmy. Proszę mi powiedzieć...”

„Pogubiłeś się, droite. Pogubiłeś się...” – stwierdza, kręcąc głową. Na jego czaszce i brodzie widzisz kępki siwych włosów...

„Zrobił pan to, bo jesteś po stronie Związku, prawda? To sprawa polityczna”.

„Związek Débardeurów to socjaldemokratyczna plama na zaszczanych gaciach, a spasiona burżujska świnia, która trzyma na nim łapę...” – kręci głową.

„Pan Claire? Co z nim?”

„Nigdy nie ufaj socjaldemokracie. Socjaldemokraci to pederaści – i kobiety. To oni są prawdziwym wrogiem”.

Jest w tym coś na później – zna jego imię. Ale nie wytracaj na to impetu, napieraj dalej...

„Pan to zrobił. Miał pan i środki, i motyw. To koniec”.

„Koniec? Koniec był wtedy, gdy ostrzelali wybrzeże... a ciśnienie rozrywało ciała. To wtedy nastąpił koniec. Dla nas wszystkich” – jego wzrok przeszywa cię na wylot.

„Wy, jebańce, nie rozumiecie. Bomby, krwawa mgła... Ich agresja przekracza pojęcie, gdy atakujesz ich klasowe interesy”.

„Przykro mi z powodu tych wydarzeń” – stwierdza porucznik łagodnym tonem. „Ale nie należymy do Moralinternu. Jesteśmy obywatelami Revacholu – tak jak pan”.

„Jesteście wrogami” – skrzeczy. „Jesteście halabardnikami wolnorynkowego reżimu”.

Naprawdę, ale to naprawdę by się zirytował, gdybyś powiedział:

„Jestem po dziesięćkroć bardziej radykalny niż pan. Jestem radykalnym centrystą. Trzymam to szaleństwo na ulicach w ryzach”.

„Tak według ciebie wygląda trzymanie w ryzach? Co dwadzieścia sekund rozlega się wystrzał z broni palnej. Dzieci ćpają, a oni przychodzą i je wyłapują... pierdoleni pedofile...” – niemal dławi się własnymi słowami.

Widzisz w nim mordercę. Dławiącego się swoim cienkim, pełnym emocji głosem. Skończyły mu się słowa, oczy wychodzą mu z orbit.

Cały świat, cała historia jest dla niego zamkniętym na głucho mechanizmem, do którego snop światła zajrzał jedynie raz, 44 lata temu.

Zdaje się, że w swoim napadzie wściekłości zdołał się od czegoś uwolnić. W głębi jego oczu płonie małe światełko, niczym latarnia wskazująca drogę w ciemnym korytarzu...

Jeszcze tylko jedno pchnięcie, nie więcej niż jedno...

„Będziemy mieć parlament, który zajmie się ochroną rynku i ustabilizuje sytuację na ulicach. Właśnie o to walczę ja. O prawdziwą demokrację”.

„Stabilizacja... Ten parlament będzie zamkiem klatki. Cały chuj ustabilizuje. Rynek to ruina spływająca żalem i cierpieniem...” – niemal dławi się własnymi słowami.

„Ma pan rację. Jestem kolaborantem. Ale przynajmniej coś robię. Utrzymuję pokój na ulicach, podczas gdy pan jedynie wszystko niszczy”.

„Utrzymujesz pokój? Ty to nazywasz pokojem? Co dwadzieścia sekund rozlega się wystrzał z broni palnej. Wojna wciąż trwa, a my ją przegrywamy...” – niemal dławi się własnymi słowami.

„Wiem, co się stało tutaj, w tym mieście. Rozdarliście je, ogarnięci wścieklizną szaleńcy, na kawałki. I zabiliście 50 milionów ludzi”.

„To było 200 000! Góra 200 000. Liczby, które podajesz, to szaleństwo” – syczy. „Miliony, dziesiątki milionów zginęło po lądowaniu! Z waszej ręki...” – niemal dławi się własnymi słowami.

„Nie obchodzi mnie to. Nie dbam o to, co stało się 50 lat temu. Żyjemy dziś, a ja muszę dbać o bezpieczeństwo w mieście”.

„Bezpieczeństwo? Ty to nazywasz bezpieczeństwem? To jest porażka! Co dwadzieścia sekund rozlega się wystrzał z broni palnej. Wojna nigdy się nie skończyła, a my ją przegrywamy...” – niemal dławi się własnymi słowami.

„Jestem revacholczykiem, jak pan. Nie pracuję dla psów w La Delcie. Obalam system od wewnątrz”.

„Obalasz system od wewnątrz... Ty chory psie! Liżesz ich po jajach – to właśnie robisz...” – niemal dławi się własnymi słowami.

„Ej, my z nimi nie trzymamy” – wyrzuca z siebie chłopak. „Reprezentujemy pieprzony Zachodni Revachol”.

„Trzymasz z wrogiem, dzieciaku” – skrzeczy. „Jesteś pieprzonym halabardnikiem wolnorynkowego reżimu”.

„Ciekaw jestem, jakiej marki buty pan nosi”.

„Was, indywidualistów, interesują wyłącznie marki... Co za różnica, jakiej marki buty noszę? Sansa...” – spogląda na swoje buty biegowe oblepione błotem – „...coś tam”.

„Proszę pokazać mi podeszwy swoich butów, panie Dros”.

„Pieprzony imbecyl...” – stary mężczyzna napina mięśnie i spełnia prośbę. Podeszwę jego znoszonych butów biegowych pokrywa wzór czarno-białej spirali.

Producent to Sansarique, model nazywa się Corbeille, a rozmiar to 43.

To nie są te nietypowe podeszwy z poziomymi wzorami, które widziałeś w pyle na podłodze ukrytego pomieszczenia. Są za to mniej więcej tego samego rozmiaru...

„Rozmiar pasuje, ale nie zgadza się podeszwa...” – stwierdza porucznik, dochodząc do tego samego wniosku.

Zaraz, a może to o wiele prostsza sprawa...

Szanowny panie, on nie musi mieć ich przecież w tej chwili na sobie.

„Ludzie zmieniają buty. To nie znaczy, że pana tam nie było, że nie przemykał się pan tam, przy pokoju, w którym zginęła ofiara”.

„Wysilasz mózgownicę, co?” – pyta, wpatrując się w ciebie zmrużonymi, czarnymi oczami płonącymi nienawiścią. „Spieszno ci złożyć jakikolwiek meldunek swoim panom. Musieli naprawdę kochać tego martwego jebańca...”

Porucznik rzuca ci z ukosa porozumiewawcze spojrzenie...

To były jego ślady, widzisz to w tych oczach. Nie umie powstrzymać ich migotania, tego szukającego spojrzenia...

Starzec wpatruje się w ślady swoich stóp odciśnięte w popiele wokół ogniska. Milczy – zdaje się, że zachodzi w nim jakiś dziwny proces. Wieje wiatr. W oddali widać mewy.

Już go prawie masz. Jeszcze tylko jedno, drobne pchnięcie...

Więcej. Lada moment pęknie, ale potrzebujesz odrobinkę więcej.

Chłopak rzuca ci z ukosa porozumiewawcze spojrzenie...

Prostsza? Nie. To kolejny niezamknięty wątek, który już takim pozostanie!

„Wszędzie cholerne odciski stóp... Nienawidzę ich...”

Porucznik unosi brew.