Rozmowa · Dezerter

To nie jest chwytanie zwierzyny, a bieganie w kółko. Wgryź się w niego, na boga...

Zaraz. To co mam w takim razie powiedzieć?

Zapada cisza. Patrzy tylko na ciebie swoimi czarnymi oczami.

A w nich – chłód. Biegnący ci po kręgosłupie niczym elektryczność. Wpełzający ci w czaszkę.

Co?

NIE WSZYSTKO JEST TAKIE, JAKIM SIĘ WYDAJE.

„Detektywie?” – zwraca się do ciebie porucznik z dobrze ukrywanym zniecierpliwieniem.

Pytajże wreszcie, do cholery! – chciałby powiedzieć.

„No i?” – zwraca się do ciebie Cuno z niecierpliwością.

Otrząśnij się z tego.

Uczucie znika. Milczenie pozostaje.

Tylko ostrożnie, pośpiech nie jest wskazany. Niech to najpierw powtórzy.

Ale co?

Po to właśnie żyjesz. To twój tlen.

Rozbijasz serotoninowy bank.

ROZWIĄZANIE.

„Masz na myśli... ostatnio? Po wojnie?”

Kiedy? Przed czy po wojnie?

„A działo się to podczas czy po wojnie?”

„Ma pan na myśli... podczas wojny?”

„Czemu nie?” – odpowiada, kręcąc głową, i uśmiecha się, szczerząc poczerniałe zęby. „Wojna klasowa nigdy się nie kończy”.

No i jest! Ślad krwi.

Nawet dzieciak go czuje...

„Do zabijania ludzi? Do normalnego wykańczania ich?”

Czujesz jego zapach.

„Często pan to robił?”

„Do zabijania ludzi?”

„Miło i szczerze...”

„Drobnomieszczańskie prawo...” – prycha i spluwa. „Tylko to was obchodzi, tak? Tylko to jest najważniejsze dla takich jak wy...”

Kropla krwi w ślinie...

Wedrzyj się w niego jeszcze raz. Przytłocz go.

Kłam! Masz świadka.

Właśnie tak. Zasyp go tym wszystkim. Trzy powinny wystarczyć, może cztery...

„Używałem tej broni do zabijania ludzi”.

Brak odpowiedzi. Jego nogą wstrząsa dreszcz.

Dziwny. Jak u marionetki. Coś jest nie tak, czujesz to. Pytanie było właściwe. Po prostu...

Pospieszyłeś się. Byłeś zbyt gorliwy.

Musisz osadzić mu to najpierw w kontekście. Przekręcić kluczyk gdzie indziej – bo zamek jest tutaj. Tu.

Zdaje się, że bardzo długo nie miał okazji porozmawiać z inną istotą ludzką. Zwłaszcza o polityce. Więc to powinieneś zrobić najpierw.

Nic nie przychodzi ci do głowy. Widzisz porucznika obserwującego, jak próbujesz pobudzić swoje procesy myślowe uderzaniem siebie.

Nie wygląda na zaniepokojonego. Jeszcze. Ma minę w rodzaju rób, co musisz, z małą domieszką nie uderzaj się więcej.

Musisz się uderzyć jeszcze raz!

Nic nie przychodzi ci do głowy. Cuno obserwuje, jak próbujesz pobudzić swoje procesy myślowe uderzaniem siebie.

Patrzy na ciebie, jakbyś był uszkodzoną maszyną, i myśli – rób, co musisz. Może nawet myśli uderz się jeszcze raz?

Nic nie przychodzi ci do głowy – stary mężczyzna obserwuje, jak stymulujesz swój proces myślowy, uderzając się.

„Oficerze, pozwól na słowo...” – porucznik chce porozmawiać z tobą na boku, a ty okładasz się wściekle po twarzy.

„Ej, detektywie Dicku, pozwól na słowo...” – chłopak przywołuje cię gestem na bok, gdy ty okładasz się po twarzy.

Ooo, teraz to, co najlepsze. MOTYW! Proszę bardzo, widzisz? To działa. Zajmij się MOTYWEM. Ból odblokował coś w tej przesiąkniętej gąbce twojego mózgu...