Rozmowa · Dezerter

„Do czego używałem tej broni...” Spogląda ci prosto w oczy: „Używałem jej do zabijania ludzi”.

No i jest! Ślad krwi. Porucznik też go czuje...

„Do zabijania ludzi?”

„To karabin. Do tego służy. Wolicie moralistyczne eufemizmy? Obrona rodziny i własności? Tego nie robiłem”.

„Używałem tej broni do zabijania ludzi”.

„Interesujące” – stwierdza porucznik, kiwając głową. „W trakcie czy po wojnie?”

„Nie ma żadnego po wojnie” – odpowiada, kręcąc głową, i uśmiecha się, szczerząc poczerniałe zęby. „Wojna klasowa nigdy się nie kończy”.

A więc zabijał dalej po zakończeniu działań wojennych. Rozumiem, rozumiem...

I oto jest. Czujesz to jak kwas z baterii na czubku języka. Coś, czego już dawno nie czułeś, ale...

Nie czas na to!

Oczywiście, jesteś już na tropie, czas rzucić się...

...na zwierzynę.

Mów wprost, żadnych eufemizmów. Nie lubi ich...

Nie, nie. Ostrożnie, pośpiech nie jest wskazany. Niech to najpierw powtórzy.

Nie spieprz tego, pamiętaj – on chce ci powiedzieć. Uderz w osobiste tony.

„Czy użył pan tego karabinu, aby postrzelić i zabić najemnika na wybrzeżu?”

„Kogo?” – pyta, nachylając się i przystawiając dłoń do ucha.

Usłyszał cię. Chce po prostu, żebyś mu to powtórzył. Ten dramatyczny popis z jego strony... To był dobry wybór, udało się! Zrób to, szanowny panie!

„Nazywał się Ellis Kortenaer. Należał do oddziału ochrony tu, w Martinaise”.

„A tak... O niego chodzi”. Spogląda w niebo i kląska językiem: „Kawał niezłego drania był z tego chłopaka...”

„Zabił go pan?” – pyta porucznik, robiąc nagle krok w jego kierunku.

„Jestem synem spawacza i oficerem Komuny Revacholskiej” – stwierdza i spluwa ci pod nogi. „Nie kolaboruję z mordercami i pederastami liberalnego reżimu”.

Kropla krwi w ślinie...

Wedrzyj się w niego. Przytłocz go. Wal wszystkim, co na niego masz, im więcej, tym lepiej...

Broń. Narzędzie zbrodni to idealny temat na początek.

Zapach krwi w powietrzu... ale co jeszcze? Było coś, czego nie możesz sobie przypomnieć...

Coś w związku ze śladami? Nagle te ślady robią się strasznie konfundujące. Porusz najpierw inny wątek!

No, o czym ja jeszcze zapominam? (Uderz się w bok głowy).

Zaraz, oto nadchodzi myśl: cholerne konwalie! Wysuszone konwalie na dachu Klaasje!

Głowa mnie teraz boli.

Kogo to obchodzi? Jak tu dotarłeś, w trawie były konwalie! Na balkonie Klaasje też!

Chwila, nie zapomnij o śladach! Ukośnych odciskach w pyle w tajnym przejściu za sypialnią Klaasje! Teraz pojawią się w rozmowie!

Au...

Tak. Auć. To tak dobre, że aż boli. To nie były współczesne odciski...

Ale może więcej się już nie bij? Nie jesteś nieśmiertelny.

Nie przychodzi ci do głowy nic więcej. Widzisz porucznika obserwującego, jak próbujesz pobudzić swoje procesy myślowe uderzaniem siebie.

Przykro mi, że to nic nie dało... Zwykle robienie sobie krzywdy pomaga.

„Oficerze, pozwól na słowo...” – odzywa się, przyzywając cię gestem ręki na bok.

„Nie, już prawie się udało! Jeszcze tylko kilka uderzeń...”

„Do czego prawie doszedłeś? Do wykrwawienia się na śmierć?” – pyta, spoglądając na krwawą plamę na nogawce twoich spodni.

„Nie, przestań” – ponagla cię półszeptem. „Na bok. Chodź”.

„Przepraszamy na chwilkę, panie Dros”. [Odejdź].

Nie przychodzi ci do głowy nic więcej. Widzisz Cuna obserwującego, jak próbujesz pobudzić swoje procesy myślowe uderzaniem siebie.

Przykro mi, że to nic nie dało... Zwykle robienie sobie krzywdy pomaga.

„Ej, pozwól na słówko...” – odzywa się, przyzywając cię gestem ręki na bok.

„Przepraszamy na chwilkę, panie Dros”. [Odejdź].

„Nie, już prawie się udało! Jeszcze tylko kilka uderzeń...”

„Do czego prawie doszedłeś? Do wykrwawienia się na śmierć?” – pyta, spoglądając na krwawą plamę na nogawce twoich spodni.

„Nie, no chodź” – ponagla cię półszeptem. „Na bok. Chodź”.

Nie przychodzi ci do głowy nic więcej. Stary mężczyzna obserwuje, jak stymulujesz swój proces myślowy, uderzając się.

Przykro mi, że to nic nie dało... Zwykle robienie sobie krzywdy pomaga.

No jasne! Dziękuję ci, głowo. Dziękuję.

Nie ma sprawy! Pamiętaj, odciski stóp nie miały współczesnej podeszwy...

„Boże... Zupełnie nic mi nie przychodzi do głowy!”

Widzisz porucznika obserwującego, jak próbujesz pobudzić swoje procesy myślowe uderzaniem siebie.

Przykro mi, że to nic nie dało... Zwykle robienie sobie krzywdy jakoś ci pomaga.

„Oficerze, pozwól na słowo...” – odzywa się, przyzywając cię gestem ręki na bok.

Widzisz Cuna obserwującego, jak próbujesz pobudzić swoje procesy myślowe uderzaniem siebie.

Przykro mi, że to nic nie dało... Zwykle robienie sobie krzywdy jakoś ci pomaga.

„Ej, pozwól na słówko...” – odzywa się, przyzywając cię gestem ręki na bok.