Rozmowa · Dezerter

Chwila, motyw? Czemu?

Szybko, motyw. Kuj żelazo, póki gorące. Wyciągnij to z niego.

Chwila, motyw? Czemu?

Może powiedzieć, że chronił kogoś innego. Że był zdezorientowany. Torturowany. Samo przyznanie się jest w sądzie nic niewarte, nie spieprz tego...

Tak, tak, cicho.

Nie, nie „cicho”! Może powiedzieć, że chronił kogoś innego. Że był zdezorientowany. Torturowany. Samo przyznanie się jest w sądzie nic niewarte, nie spieprz tego...

„Zdaje pan sobie sprawę, że przyznaje się pan do morderstwa funkcjonariuszowi policji?”

„Tak” – to jedno słowo stanowi całą jego odpowiedź.

„Właśnie pana przyskrzyniłem. Ja. Ja, kurwa. Żałosny gliniarz”.

„Młodociany imbecyl...” – stwierdza, mrużąc oczy.

„Bum! Mam cię! Ja – najbardziej nudziarski gliniarz na Ziemi”.

„Bum! Objawienie”.

„Właśnie pana, kurwa, przyskrzyniłem. Superglina z Jamrock”.

„Jasne, że się stało. Właśnie pana przyskrzyniłem”.

„Młodociany imbecyl” – stwierdza, mrużąc oczy.

„Jak pan...”

Skiń tylko głową.

„Właściwie to... W innej kwestii...”.

„Oczywiście” – wzdycha i trzyma się za brzuch. Zauważasz grymas bólu... Złości go to.

„Więc go pan zastrzelił?”

„Jakież nieludzkie bestialstwo...” – zamyka swoje czarne oczy. „O jednego paramilitarnego drania w Revacholu mniej” – niemal widzisz, jak wyciska ze swojego oka łzę. Jego zaciśnięte pięści zaczynają drżeć z gniewu.

„Był mordercą. Ale mimo wszystko chroniło go prawo”.

„On też był żołnierzem. Był człowiekiem”.

Pozamykaj wszystkie wątki tu i teraz. Nie będzie kolejnej szansy.

Tym go docisnąłeś, ale za mało... Jeszcze odrobinę...

„To narzędzie zbrodni mamy z głowy. A mam na pana więcej”.

„Zbrodni...” – mówi stary mężczyzna i milknie. Zerka tylko na trzcinę, po czym raz jeszcze wstrząsa nim skurcz...

„Ani słowa o Kimie!”

„Wiem, jakie to uczucie. Też straciłem ludzi, bo byłem słaby”.

„Wielu uratowaliśmy. Alaina, mhm, i tego muzyka... Opanowaliśmy to”.

„Takiego chuja opanowaliście. Wszystko widziałem – pozwoliliście tym bestiom, aby się do nich dobrały. Dziewczyna też przez was zginęła – nawet was to nie obeszło”.

„Takiego chuja opanowaliście. Niczego nie opanowaliście. Wszystko widziałem – pozwoliliście tym bestiom, aby się do nich dobrały. Zginął przez was spasiony dzieciak i ten stary facet też”.

„Proszę nie zmieniać tematu. Mamy narzędzie zbrodni”. (Wskaż karabin).

„Wiesz co? Masz rację. Jestem przekonany, że to z tej broni oddano śmiertelny strzał. Uznajemy to oficjalnie?” – pyta porucznik, przyglądając się rzeczowo karabinowi.

(Spytaj z dramatyzmem). „Myślisz, że mamy narzędzie zbrodni?”

„Amunicja płaszczowa kalibru 4,46 mm, modyfikacje zwiększające zasięg” – wymienia. „Znaleźliśmy je. To jest narzędzie zbrodni”.

„Stwierdzam oficjalnie: mamy narzędzie zbrodni”.

„Dobrze...” – porucznik wyjmuje swój notatnik i rysuje w nim pojedynczą linię.

„Wspaniałe uczucie, prawda? Zamykanie w ten sposób wątków śledztwa – gdy człowiek znajduje narzędzie zbrodni, znajduje też sprawcę”.

„Wyglądacie jak imbecyle. Dlaczego nie poprosicie ich, aby dali wam prawdziwą broń, co?” – śmieje się. „Z tymi zabawkami na karabiny automatyczne... Nic dziwnego, że doprowadziliście do śmierci tych wszystkich dzieciaków!”

„To prawdziwa broń” – stwierdza, po czym wskazuje broń porucznika: „A nie jak te wasze pistolety muszkieterów”.

„Nie masz nic do powiedzenia o tej pukawce? Zatkało? To z niej to zrobiłeś!”

„Tak, to prawdziwa broń. Nie jak te wasze pistolety muszkieterów. Widziałem, jak z nimi spacerujecie – stajecie na głowie dla liberałów...”

„To prawdziwa broń. Nie jak te pistoleciki muszkieterów, którą nosicie wy – faszole z MOR-u”.

Wiesz, że prawo czasu pokoju w należących do Moralinternu krajach zabrania jej używania – to unikat.

„Wygląda mi na taką, z której można by oddać strzał z dużej odległości”.

„To rzadko spotykana broń. I to pana pogrąża. Nikt inny takiej nie ma”.

„Przeprowadziłem analizę balistyczną”. (Wskaż wieżę). „Strzał padł z tej wyspy”.

„Widziałem, jak tam węszyłeś, szukając dowodów. Cholernie jesteście dokładni, gdy chodzi o martwych faszoli” – jego ciałem wstrząsa dreszcz. „Podobał ci się widok?”

„Miał pan bezpośrednią widoczność. W betonowych ścianach są otwory przeznaczone specjalnie dla snajperów. A pan posiadał karabin o dalekim zasięgu” – stwierdza porucznik, po czym kontynuuje łagodniejszym tonem:

„Przebywał pan tu długo, panie Dros – zbyt długo. Wyraźnie potrzebuje pan opieki lekarskiej...”

„Jestem gotowy na śmierć” – przerywa mu starzec, po czym kaszle. „Zrobiłem swoje”.

Właściwie się do tego przyznaje. Martwi faszole – od faszysta. Zrobił, co do niego należało.

Niejasna pozostaje tylko jedna rzecz: nie wydaje się, żeby karabin miał lunetę.

„To miejsce z najlepszym widokiem na to okno w całym Martinaise”.

„Bo to stanowisko snajperskie, głupi pojebie. Radio Gauche ma rację, macie pusto we łbach...” – kolejny nagły skurcz, a po nim jeszcze jeden – powieki prawego oka...

Nagły, niekontrolowany spazm wściekłości.

Nie pomijaj absolutnie niczego! Wyciągnij z niego to, co najważniejsze!

Już prawie! Niemalże pękł. Syp dalej argumentami, jakimikolwiek...

„Powiedział pan faszoli? Przyznaje pan, że go pan zabił?”