Rozmowa · Dezerter

Możesz go z niego wyciągnąć. Porucznik przygotowuje ci grunt.

„Nie rozumiem” – stwierdza i zwraca się do ciebie. „A ty, detektywie? Ja nie rozumiem tej części”.

„Jeszcze jedna rzecz – czemu patrzył pan na nich tamtej nocy?”

„Zawsze patrzę...” – odpowiada, przechylając głowę na bok, i spogląda na miasto. Prawą stroną jego ciała wstrząsa kolejny skurcz, tym razem mniej intensywny.

„Zawsze pan patrzy przez lunetę karabinu?” – pyta porucznik. „Próbuję to zrozumieć” – wyjaśnia.

„Luneta karabinu ma najmocniejsze powiększenie”.

Pomaga mu obserwować całe to gówno...

„I gdy coś się panu nie spodoba...”

Kliknięcie.

„...pociąga pan za spust?”

„Tak” – odpowiada, patrząc ci w oczy. „To taka moja forma krytyki”.

On nie przestanie, ci od materializmu dialektycznego nigdy nie przestają. Wykorzystaj to.

Odpaliłeś go. Połącz teraz ze sobą wszystkie szczególiki. Zawiąż to na kokardkę niczym prezent...

Może zacznij od tego, kiedy pierwszy raz go zobaczył? Będzie miał szansę dużo gadać.

„...jeśli to część gówna, które pan widzi...”

„...wciska pan spust?”

„Tak” – odpowiada, patrząc porucznikowi prosto w oczy. „To taka moja forma krytyki”.

„...wciskasz spust?”

„Tak” – odpowiada, patrząc chłopakowi prosto w oczy. „To taka moja forma krytyki”.

„Wciskam spust” – odpowiada, patrząc ci w oczy. „To taka moja forma krytyki”.

„Zawsze podglądasz tak ludzi przez tą swoją lunetę?” – pyta chłopak, mrużąc oczy.

„Luneta karabinu ma najmocniejsze powiększenie”.

Pomaga mu dostrzec całe to gówno...

„A jak nie spodoba ci się to, co widzisz...”

Kliknięcie.

Ale ma do tego konkretne urządzenie.

„Przez lunetę karabinu?”

„Luneta karabinu ma najmocniejsze powiększenie” – odpowiada, kiwając głową.

Pomaga mu dostrzec całe to gówno...

Kliknięcie.

„...a jeśli to, no wie pan, coś z tego całego gówna, które pan widzi...”

„Wciskam spust” – odpowiada, patrząc ci prosto w oczy. „To taka moja forma krytyki”.

„I gdy coś się panu nie spodoba...”

„Przez lornetkę?”

„Nie. Luneta karabinu ma lepsze powiększenie”.

„Jak?”

„Luneta karabinu ma najmocniejsze powiększenie”.

„I tak się stało”.

„Ja pierdolę...” – chłopak patrzy na niego przez jedną, może dwie sekundy, dysząc ciężko z ekscytacji.

Teraz bądź bardzo, bardzo precyzyjny. Nie narób bałaganu, wciąż jeszcze możesz to zepsuć.

„Bum! Mam cię!”

„Skretyniały, nadęty psychopata” – stwierdza, mrużąc oczy.

Teraz, motyw! Wciąż potrzebujesz motywu, samo przyznanie się to za mało...

Chwila, motyw? Czemu?

Może powiedzieć, że chronił kogoś innego. Że jest szalony, że został zwiedziony. Samo przyznanie się jest w sądzie nic niewarte, nie spieprz tego...

Wyduś go z niego... Wciąż jest rozgrzany. Pieprzyli się...

Tak, tak, cicho.

Nie, nie „cicho”! Może powiedzieć, że chronił kogoś innego. Że jest szalony, że został zwiedziony. Samo przyznanie się jest w sądzie nic niewarte, nie spieprz tego...

Motyw. Prawdziwy glina wyciągnąłby z niego teraz motyw.

Tak, tak, cicho.

Nie uciszaj mnie! Może powiedzieć, że chronił kogoś innego. Albo że był zdezorientowany. Samo przyznanie się jest w sądzie nic niewarte, nie spieprz tego.

Chwila, motyw? Czemu?

Może powiedzieć, że chronił kogoś innego. Samo przyznanie się jest w sądzie nic niewarte. Bądź porządnym gliną. I nie spieprz tego...

Motyw. Jest w tym jakiś szemrany motyw, nie czujesz tego? Poznaj motyw.

Tak, tak, cicho.

To, rzecz jasna, tylko twój mezolimbiczny szlak dopaminergiczny. Co on może wiedzieć o sprawach policyjnych? Może lepiej się po prostu zamiast tego naćpaj? To taki nieistotny moment.

Zaraz, nie, motyw. Tak. To chyba ważne.

No tak.

Tak, naćpaj. Naćpajmy się!

Nie ma dla ciebie lepszego haju niż rozwiązanie sprawy. Kiedy ty się tego nauczysz? Poznaj motyw, nie spieprz tego...