Rozmowa · Dezerter

Nic nie przychodzi ci do głowy. Stary mężczyzna obserwuje, jak stymulujesz swój proces myślowy, uderzając się.

Jebany komuch! Jebany dupek! Patrz, jak się gapi. Dowal mu tam, gdzie boli!

Polityka. Dojedź mu POLITYKĄ, a może zacząć mówić o motywie...

O tak!

Jak tu dotarłeś, w trawie były konwalie! To symbol rewolucji z czasów wojny!

I nie widziałeś ich nigdzie indziej tej wiosny. Nigdzie w Martinaise.

Zaraz, oto nadchodzi myśl: cholerne konwalie! Wysuszone konwalie na dachu Klaasje!

O tak!

Jak tu dotarłeś, w trawie były konwalie! I na balkonie Klaasje też!

I nie widziałeś ich nigdzie indziej. Nigdzie w Martinaise!

Głowa mnie teraz boli.

Kogo to obchodzi? Jak tu dotarłeś, w trawie były konwalie! Na balkonie Klaasje też! Czy to mógł być przypadek?

„Nie potrzebuję pańskiej współpracy. Mam to”. (Pokaż mu jego Triangonga 4-46).

„Ha...”

„Niewiele w okolicy broni wykorzystującej wojskową amunicję, prawda?”

„To prawdziwa broń” – stwierdza, po czym wskazuje kaburę porucznika: „A nie jak te wasze pistolety muszkieterów. Widziałem, jak z nimi spacerujecie – stajecie na głowie dla liberałów...”

„Wyglądacie jak imbecyle. Dlaczego nie poprosicie ich, aby dali wam prawdziwą broń, co?” – śmieje się. „Z bombami ogniowymi na karabiny automatyczne... Nic dziwnego, że doprowadziliście do śmierci tych wszystkich dzieciaków!”

Szlag, widział cię. Widział, jak to się działo.

Musiał mieć stąd dobry widok na trybunał. To nie są czcze przechwałki.

A więc cię widział... No dobra, co z tego? Nie daj się zbić z tropu.

„Dobrze”. (Ustąp).

„Imbecyle...” – stwierdza i kręci głową.

„Wielu uratowaliśmy. Ich przywódcę, Titusa... Opanowaliśmy sytuację”.

„Niczego nie opanowaliście. Wszystko widziałem – pozwoliliście tym pojebom, aby się do nich dobrali. Dziewczyna też przez was zginęła”.

„Żadna z tych osób nic dla was nie znaczyła. Sępy żerują na tym mieście, a wy przygotowujecie dla nich posiłek”.

Dajesz się zbić z tropu. Skup się na broni. Tylko broń się liczy.

„Więc obserwował pan walkę?” – pyta porucznik, wskazując na kontynent. „Podobało się panu widowisko? To było pańskie dzieło. Pański plan. To przez pana oni zginęli”.

„Nie masz o niczym pojęcia...” – mięśnie prawej strony jego twarzy drżą, gdy gromi porucznika wzrokiem.

„Niczego nie opanowaliście. Wszystko widziałem – pozwoliliście tym mordercom, aby się do nich dobrali. Przez was zginęła większość z nich – nawet ten spaślak”.

„Proszę się nie wymigiwać. Mam narzędzie zbrodni”.

„Pozwoliłeś im wszystkim zginąć. Wygłupiałeś się, pozwoliłeś też, aby postrzelili twojego małego przyjaciela... Nie przyjrzałem się temu dobrze... Powiedz, wykrwawił się?”

„Zamknij się pan. Stwierdzam oficjalnie: mam narzędzie zbrodni”.

„Komu próbujesz coś udowodnić, co? Przyjacielowi? Jego tu nie ma” – stwierdza, wyłamując z trzaskiem swoje knykcie. „Zginął, prawda?”

„Nie zginął, leży w szpitalu”.

„Świat ucieszy się, gdy zginie. Jednego faszola mniej...” – syczy, po czym zerka na trzcinę i nagle wstrząsa nim skurcz...

Jak marionetka na jakichś niewidzialnych sznurkach.

Nagle ożywia się: „Wiesz, kim on był – mordercą wyszkolonym przez Koalicję, opancerzonym i uzbrojonym. Nie był człowiekiem – był obuchem młota ociekającym krwią...”

„Był gwałcicielem. Nie twierdzę, że na to nie zasługiwał”.

„...miażdżącym nas. Jęczącym z radości...” – oddycha z dziwnym ożywieniem. „Wy, psy gończe, robicie się wyjątkowo dokładne, gdy ginie morderca szkolony przez firmę. Nie widziałem was na tym wybrzeżu od czterdziestu lat. Tak sobie myślę... że może powinienem był zabić takiego śmiecia wcześniej?”

„Zwrócić waszą uwagę...” – patrzy ci prosto w oczy. Jego źrenice drżą. „Teraz przestaliście bić ćpunów i prostytutki w swojej piwnicy. Teraz pojawiliście się, aby przeprowadzić śledztwo. Nie wtedy, gdy ginęli setkami...” – oddycha przez rozszerzone nozdrza...

Teraz. Zastrzeliłeś go, zastrzeliłeś... Powiedz „zastrzelił go pan”, a nie „zabił”...

„Więc go pan zabił?”

„Jakież nieludzkie bestialstwo...” – zamyka swoje czarne oczy. „O jednego paramilitarnego drania w Revacholu mniej” – niemal widzisz, jak wyciska ze swojego oka łzę. Jego zaciśnięte pięści zaczynają drżeć z gniewu.

Porucznik unosi rękę, aby cię uciszyć...

Cicho, nie trzeba go już dociskać. Kula śnieżna już się toczy...

...a porucznik słucha z zapartym tchem.

Wstrzymaj oddech.

„Widziałem ich w lunecie, oboje – jego i tę dziwkę. Oddychałem razem z nimi w pełnej synchronizacji, wcisnąłem spust i leciałem, przeszywając powietrze, aż wylądowałem w jego ustach...” – zaczyna się uśmiechać.

„Nie sądziłem, że stać mnie jeszcze na taki strzał. Myliłem się. Zobaczyłem, jak klęczy z ustami pełnymi śmierci i z tą głupią miną na swojej gębie” – uśmiech drży. „I z fiutem w tej dziwce...”

Teraz. Gorący rozbłysk szału niemalże zmiótł jego uśmiech. Jakiś mroczny okruch...

„I co potem?”

„Nic. Poszedłem spać. Następnego dnia wszędzie kwitły konwalie. Świat był biały – przynajmniej to, co z niego zostało. Moja ostatnia wiosna tutaj... Wiedziałem, że faszyści pojawią się, aby pomścić kamrata...”

„I tak się stało”.

„Panie Dros, czy zdaje sobie pan sprawę z tego, że przyznaje się pan do morderstwa?” – pyta porucznik po chwili ciszy.

„Tak” – to jedno słowo stanowi całą jego odpowiedź.

„Obserwował ich pan – ofiarę i młodą kobietę – gdy uprawiali seks? Tej nocy przez lunetę swojego karabinu? Zanim pan go zastrzelił?” – dopytuje porucznik i wyjmuje bardzo powoli swój notatnik.

Stary mężczyzna kiwa głową.

„Dlaczego?”

„Ponieważ to wtedy robili...” – stwierdza, wzruszając ramionami, po czym cmoka.

Motyw! To tu zaczyna się rozmowa o motywie...