Rozmowa · Dezerter

„Żal ci twojego faszystowskiego brata, tak? Jedna rózga złamana, więc reszcie zrobiło się smutno...” – macha ręką. Pojawia się skurcz, a po nim jeszcze jeden – prawej powieki...

„Jedna rzecz – gdzie luneta? Jak oddał pan ten strzał bez lunety? Mamy wszystko poza tym...”

„Zapomnij o tej swojej głupiej lunecie. Nie wiem, gdzie jest! Sam jej sobie szukaj – teraz to twój problem”.

Zgubił ją, nie wie po prostu, gdzie ona jest. Zostaw to, naciskaj dalej...

„Widok stąd był idealny. Przez lornetkę byłem nawet w stanie zajrzeć do pokoju”.

Właściwie się do tego przyznaje. Jeszcze jedna rzecz: karabin nie ma lunety.

„Przebywał pan tu długo, panie Dros – zbyt długo. Potrzebuje pan opieki lekarskiej...”

Właściwie się do tego przyznaje.

„Jest pan komunistą. Rozmawiałem z zabitym. Powiedział mi, że zabił go komunizm”.

„Głupi droite” – prycha drwiąco.

Porucznik spogląda na ciebie z niepokojem w oczach.

Nie to – zdaje się mówić. Wszystko, tylko nie to.

„Tak. Odbyłem seans z jego duszą. Wskazała mi drogę. A ta prowadzi do pana”.

„Materia się tak nie zachowuje. To są zboczone burżuazyjne wymysły: magiczne olchowe stwory i ezoteryczna teozofia. Jeden wielki kryptofaszyzm”.

„Twój mózg gnije od fal radiowych” – spogląda w powietrze, po czym odwraca się w kierunku porucznika.

Nie reaguje na prowokację. Najwyraźniej uważa, że to podejście nie zadziałało.

Taaa... To nie dało absolutnie nic.

A mimo to z jakiegoś powodu wiedziałeś, że to komunista.

Czy to... cud?

Nie. Cud wciąż czeka. To jest mrok.

„Jak?”

Może podejrzewałeś to, zanim jeszcze wziąłeś tę sprawę.

A poprzez wizję po prostu sobie to przypomniałeś.

Ale czy... nie jestem daleko na zachodzie?

Jesteś. On już wkrótce nastąpi.

Ale to nic nie dało.

A co miało dać?

Tak, rozumiem. To intuicyjne. (Kiwnij głową). Jak faszyzm.

Tak. Masz rozległą, rojalistyczną duszę, które ku czemuś sięga. Czemuś w przyszłości.

W takim razie wejrzę głębiej.

Morze wewnętrzne jest mroczne, rozległe, a na swej powierzchni pozbawione znaczenia...

W sumie to zaczynam myśleć, że on ma rację, a to wszystko to po prostu kryptofaszyzm.

Nie. Jest tu coś więcej. Jakaś namiastka czegoś. Jakiejś przyszłości.

Odwróć się z powrotem do niego.

„Stoi tam, z rozdziawioną gębą” – stwierdza stary mężczyzna, kręcąc głową. „Ropienie mózgu...”

„Twój mózg gnije od fal radiowych”. Spogląda w powietrze, po czym odwraca się w kierunku chłopaka: „Twój też. Spaczają cię”.

„Jasne, stary...” – Cuno spogląda na ciebie. Najwyraźniej uważa, że to podejście nie zadziałało.

„Twój mózg gnije od fal radiowych...” – spogląda w powietrze, po czym mruży podejrzliwie oczy.

„Fiknąłeś pan do nie tego funkcjonariusza policji, co trzeba. Mam zdolności nadnaturalne”.

„Natura nie zachowuje się w nadnaturalny sposób” – prycha. „Zboczone burżuazyjne wymysły – magiczne olchowe stwory i ezoteryczna teozofia. Jeden wielki kryptofaszyzm”.

„To intuicja. Gdyby przemówił, powiedziałby, że zabił go komunizm”.

„Intuicja to zboczony psychologizm” – parska. „Cuchnie kryptofaszyzmem. Pasożytnicza klasa wykorzystuje intuicje do usprawiedliwiania swojej pozycji. To wszystko wróżenie z dłoni i magiczne olchowe stwory”.

„Za oknem ofiary leżały konwalie”. (Pokaż mu wyschnięty kwiat).

„Przeklęte konwalie...” – stwierdza, spoglądając na kwitnącą łąkę rozciągającą się za tobą. „Cała wyspa robi się od nich biała...”

Nagle wydaje się wrażliwy. Nostalgiczny wręcz. Dziwna zmiana nastroju.

„W tym roku też jest ich dużo. Nadchodzi wiosna... Nie, już tu jest. Zmywa cały brud...”

„Spędził pan w Martinaise całe życie. Zna pan jakieś... tajne przejścia?”

„Może i znam...” – odpowiada, a na jego twarzy pojawia się na chwilę dziwny grymas.

„Nie widziałem tych kwiatów nigdzie indziej w Martinaise. Tylko tutaj”.

„Na wysepkach kwitną wcześniej. Ziemia jest tu żyzna od naszej krwi” – spogląda na wodę. „W maju Rèsurrection stawała się biała jak śnieg – zanim ją zniszczyli”.

Zatoka Martyneska jest na południu poznaczona piegami wysepek. Zielenieją teraz, a wśród białego śniegu pojawiają się równie białe kwiaty...

„Wybrzeże też – zanim zastawili je swoimi kontenerami. Kontenerami wypełnionymi popsutym, bezużytecznym śmieciem, który dają do zabawy burżujskim dzieciakom o tłustych paluchach...”

„Musiał pan dobrze poznać całą okolicę, skoro unikał pan wykrycia przez tyle lat...” – odzywa się porucznik łagodnym, przyjaznym tonem. „Zna pan może jakieś sekretne przejścia? Pinballowe warsztaty?”

„Może i znam...” – odpowiada, a na jego twarzy pojawia się na chwilę dziwny grymas.

„Założę się, że dużo musiałeś się skradać... w ukryciu” – stwierdza podnieconym głosem chłopak. „Znasz jakieś sekretne przejścia? Cuno zna kilka...”

Musi dobrze znać teren, skoro udało mu się tyle lat pozostać niezauważonym.

„Młoda kobieta imieniem Klaasje – mówi to panu coś? Takie same kwiaty były za jej oknem”. (Kontynuuj).

„Klaasje...”

Powtarza to imię ostrożnie, jakby mogło się rozsypać.

Zna ją, ale nie słyszał wcześniej imienia.