Rozmowa · Dezerter

Co ty wyprawiasz? – myśli. Już go prawie mamy.

Nie teraz. Powstrzymaj się.

„Khm...” (Kaszlnij).

„Ludzie zmieniają buty, detektywie...” – stwierdza i zwraca się do staruszka: „To był pan. Pan kręcił się w Whirling-in-Rags...”

Zbliża się do niego. „Co pan tam robił? Jakieś rozpoznanie? Przygotowywał pan miejsce? Podsłuchiwał ją pan?”

„Wysilasz mózgownicę, co?” – pyta, wpatrując się w niego zmrużonymi oczami płonącymi nienawiścią. „Spieszno ci złożyć jakikolwiek meldunek swoim panom. Musieli naprawdę kochać tego martwego jebańca...”

„I co teraz? Nie dopasujemy tych odcisków...”

Chłopak wpatruje się w ciebie zdumiony.

Co ty wyprawiasz? – myśli. Już go prawie mamy.

Nie teraz. Powstrzymaj się.

„Khm...” (Kaszlnij).

„Ej, ludzie zmieniają buty” – stwierdza, po czym zwraca się do staruszka: „Zakradłeś się tam, co nie? Robiłeś zwiad przed włamem czy coś?”

„Tak. Był pan w Whirling-in-Rags. Co pan tam robił? Przekradał się pan?”

„Wysilasz mózgownicę, co?” – pyta, wpatrując się w ciebie zmrużonymi, czarnymi oczami płonącymi nienawiścią. „Spieszno ci złożyć jakikolwiek meldunek swoim panom. Musieli naprawdę kochać tego martwego jebańca...”

„I co teraz? Nie dopasujemy tych odcisków...”

„O czym ty mówisz?”

Nie teraz! Nie rozsypuj się teraz, jesteś już tak blisko. Przewiń do poprzedniej myśli i po prostu ją wypowiedz.

„I co teraz? Nie dopasuję tych odcisków”.

„Spieszno ci złożyć jakikolwiek meldunek swoim panom” – stwierdza, wpatrując się w ciebie zmrużonymi, czarnymi oczami płonącymi nienawiścią. „Musieli naprawdę kochać tego martwego jebańca...”

„Kogo tam obchodzą pańskie buty, mamy pana w garści i bez tych śladów”.

„Skorumpowany sługus pedofilów...” – stary mężczyzna kręci głową. „Spieszno ci, żeby złożyć im jakiś raport, co nie? Swoim liberalnym panom. Musieli naprawdę kochać tego martwego jebańca...”

„Rozmiar pasuje, ale nie zgadza się podeszwa...” – stwierdza porucznik, przyglądając się butowi.

Producent to Sansarique, a rozmiar to mniej więcej 42-44.

Producent to Sansarique – widzisz jego logo w kształcie litery V – ale nie jesteś w stanie określić rozmiaru.

„Dobrze. Na tym poprzestańmy”.

„Wy, faszyści, czepiacie się człowieka jak rzep psiego ogona” – stwierdza, ocierając swoje biegowe buty z błota.

„Proszę mi pokazać podeszwy butów”.

Zmęcz go dowodami. Zasyp go nimi, zmuś go do przyznania się.

„Zabiłeś go?” – pyta chłopak, nadymając pierś. „Przyznaj się temu glinie”.

Teraz. Teraz go dociśnij.

„Co to niby znaczy? Zabił go pan?”

(Podejdź o krok). „Zastrzeliłeś go, kurwa?”

„Człowiek w ceramicznym pancerzu powieszony za Whirling-in-Rags. To pan go zastrzelił?”

„Piękny, silny człowiek przysłany tu przez czcigodną prywatną firmę wojskową o nazwie Krenel”.

„Co?”

„Dość już powiedziałem. Pan go zabił?”

„Zginął w ramionach kochanki, strzegąc i jej, i delikatnych, pięknych interesów korporacyjnych Wild Pines przed bojowo nastawionymi pracownikami”.

„Próbujesz cwaniakować? To jakiś społecznie odrażający żart?”

„Niech pan zważa na słowa, panie Dros” – ostrzega porucznik, zaciskając palce na kolbie swojego pistoletu.

„Dobra, mam na myśli członka paramilitarnego szwadronu śmierci”.

„Mówię całkowicie szczerze. Proszę powiedzieć – użył pan tego karabinu, żeby go zastrzelić?”

„Został tu przysłany, żeby chronić uczciwe, sprawiedliwe, piękne interesy korporacyjne podczas paskudnego sporu z pracownikami. Został zamordowany”.

„Członek faszystowskiego szwadronu śmierci, który dostał kulkę prosto w usta w nocy 4 marca”.

„Wie pan, kogo mam na myśli”.

„Tego robaka tam?” – pyta, spluwając na południe, po czym wskazuje twój pancerz: „W potwornym pancerzu, który my zabrałeś”.

Nic nie mów.

„To o niego chodzi, tak?” – pyta, szczerząc w uśmiechu swoje wybrakowane uzębienie. „Kawał niezłego drania był z tego chłopaka...”

„Służy mi do ochrony”.

„Nie musisz mi się tłumaczyć...” – stwierdza, szczerząc w uśmiechu swoje wybrakowane uzębienie. „Kawał niezłego drania był z tego chłopaka...”

Kiwnij głową.

„Kawał niezłego drania był z tego chłopaka...” – stwierdza, szczerząc w uśmiechu swoje wybrakowane uzębienie.

„Tego robaka tam?” – pyta, spluwając na południe. „W potwornym pancerzu?”

Usłyszał cię. Chce po prostu, żebyś mu to powtórzył. Udało się!

„Czyli mówi pan, że zabijał pan ludzi po tym, jak zakończyły się walki?”

„Nie słuchasz mnie...” – wciąż potrząsa głową, ale nagle traci rytm. Ociera coś z oka...

Mnie też nie słuchasz! Wal prosto z mostu.

O nie, to był błąd. Nie słuchaj swoich rąk na boga, jesteś zbyt blisko...

„Wiem, że chce mi pan to powiedzieć. Czy zabił pan kogoś tą bronią w ciągu ostatniego tygodnia albo dwóch?”

„Nie chcę ci nic mówić, groteskowy morderco”.

I czemu pomyślałeś, że to był dobry pomysł? Nie słuchaj mnie. Mylę się cały czas.