Rozmowa · Dezerter

Śledzi wzrokiem twoje ruchy. Karabin jest zaskakująco lekki, naprawiany i łatany taśmą i drutem.

Wciąż czuć na nim ciepło jego wysuszonej dłoni. Nie w metalu – sam metal jest zimny. Ale karabin był wielokrotnie modyfikowany.

„Jest tak, jak mówi. To Triangong. Wyprodukowany w Hsin-Yao”.

„Nikt nie twierdził, że to musi być Belle-Magrave...” – odpowiada porucznik, nie spuszczając wzroku ze starca. „Tylko zgadywaliśmy”.

Sądząc po analizie balistycznej, to równie dobrze mógł być też Triangong.

„Nie ma znaczenia, czy wyprodukowano tę broń w Shantih-Shantih. Ważne, czy wykorzystuje amunicję z płaszczem. I to się zgadza”.

„Zużyta. Nawet spersonalizowana. Wygląda na to, że ta broń była intensywnie użytkowana. Prawda, proszę pana?”

Starszy mężczyzna nie odpowiada. Plastikowa peleryna okrywające jego ramiona szeleści na wietrze.

„Ten koleś załatwił tą pukawką pełno ludzi, co nie?”

Starszy mężczyzna powoli mruga. Wstrząsa nim dziwne drżenie. Przenosi ciężar ciała na prawą nogę i milczy.

„Ten karabin kilkukrotnie naprawiano i modyfikowano”.

„Ciekawe ile ma lat”.

Starzec nie odpowiada. Patrzy tylko tępo w przestrzeń przed sobą.

„Wygląda na stare gówno”.

„Rzeczy rozpadają się, gdy nikt się nimi nie opiekuje”.

„To Triangong. Wyprodukowany w Hsin-Yao”.

Przyjrzyj mu się uważniej.

Karabin jest w opłakanym stanie – jak inwalidzka kula, która odbyła zbyt wiele podróży. Na jego orzechowym łożu widać wytłoczone hieroglify.

Układają się w napis „Triangong 4,46. Komuna Hsin-Yao. Dla Safre i całej ludzkości”.

Spójrz na kolbę karabinu.

Na kolbie widzisz wesperski tekst wypalony w drewnie: Triangong 4,46 mm, wyprodukowano w Hsin-Yao.

Znam serajski?

To wulgacki serajski. Potrafisz z trudem wyczuć znaczenie słów intuicją. Słowo znasz byłoby tu mocno na wyrost.

(Szepnij). „Kim, znam serajski”.

„Co tam napisano?” – pyta powątpiewającym tonem.

„Dla Safre i całej ludzkości”.

„Tak właśnie powiedzieli nam ci mali kolesie” – stwierdza cichym głosem staruszek. „Każdego dnia o czwartej rano opowiadali o swoim Safre, swojej ludzkości i Mazowie...”

„To byli prawdziwi komandosi. Nie obsrańce takie jak my. Byli mali i...” – milknie i nic więcej nie mówi. Myśl, którą miał już na ustach, ulatnia się.

„Dla Safre i całej ludzkości?”

(Szepnij). „Cuno, znam serajski”.

„Superfajnie. Co tu pisze?” – zdaje się, że ci nie dowierza.

Schowaj karabin. (Zakończ).

Starszy mężczyzna śledzi wzrokiem twoje ruchy. Nagle jego prawą ręką szarpie skurcz...

Jakiś mimowolny odruch? Coś jest nie do końca w porządku z jego motoryką...

Ta broń bardzo przypominała narzędzie zbrodni. Można to wykorzystać przeciwko niemu. Później.

Ta broń bardzo przypominała narzędzie zbrodni. Można to z czasem wykorzystać przeciwko niemu i wymusić przyznanie się do winy...

„Jest na płaszczową amunicję. Kaliber 4,46”.

„Właściwy rodzaj i kaliber” – stwierdza porucznik i kiwa głową, zerkając na broń.

Podoba mu się to.

„Płaszczowa – wojskowa amunicja. Stabilny tor lotu. Dobra, gdy trzeba trafić coś znajdującego się naprawdę daleko...” – objaśnia głównie z myślą o staruszku.

Kiedy mówi, kładzie nacisk na każde słowo. Podoba mu się to.

„Mhm” – odpowiada staruszek, cmokając.

„Jeszcze raz, panie Dros. Pułkownik. Musimy porozmawiać o tym, jak go pan zabił”.

„Widział pan coś jeszcze, co się panu nie spodobało?”

Oceń jego mowę ciała.

„Te słowa: »przyszłość uczy cię samotności«”.

„Prawdziwa muzyka, prawdziwy proletkult” – kiwa głową. „To La Revacholière, a nie twoja rockandrollowa mizantropia. Chanson de soldat czerni i bieli”.

Pieśń marszowa.

Zapomnij o tym na moment. Trzeba się zająć najpierw tym, co powiedział.

„Co to jest La Revacholière?”

„To hymn światowej rewolucji” – jego wzrok pozostaje wbity w niebo. „Jeden z trzech”.

„W Graadzie śpiewali »Dzielne dzieci, ulubieńcy historii«, a w Hsin-Yao to było...” – próbuje sobie przypomnieć, po czym poddaje się. „Pewnie jakieś samarskie gówno”.

W Hsin-Yao śpiewali „Chłopiec z kosą / Złote Słońce”.

„Jak ona leci? Ta pieśń?”

„Jak ona leci...” – spogląda na swoją broń w twoich rękach i powoli kręci głową.

„Coś o strzelaniu do królików... Nie wiem... Nie pamiętam. To nie ma znaczenia. To przeszłość”.

Macha niezbornie ręką, zły, że nie może sobie przypomnieć. Wstrząsa nim lekki tik.

Była mu bardzo droga. Jest zły, że zapomniał.

„Więc jeśli mogę strzelać do królików, to i do faszystów też” – tak leciały kolejne wersy.

„Ja też mam problem z zapamiętywaniem różnych rzeczy”.