Rozmowa · Dezerter

„Pan zamknął te wrota?”

„Tak” – odpowiada i robi świszczący wydech. „A ty je otworzyłeś – jak?”

„Skąd pan wiedział, że przypłynąłem?”

„Reakcyjna muzyka rockandrollowa” – odpowiada, wskazując na północ. „Odtwarzana na wodzie...”

„Mówiłem, że nie powinieneś puszczać stacji Smutne FM”.

Nic nie mów.

„Faszyści mieli rację co do rock'n'rolla. On jest zdegenerowany... Muzyka chorych psychicznie kręcących biodrami”.

„To nie był rock and roll. To było Smutne FM!”

„Smutne FM, tak? Zawsze nienawidziłem tej stacji. Flegmatyczne, kontrrewolucyjne dyrdymały... Smutek to choroba psychiczna – broń burżuazji”.

„To nie był nawet zwykły rock, a...”

„Ćśśśś! Przez to gadanie wyglądamy jak gówno”.

„Nie była reakcyjna. Była czadowa”.

„Nie mówiłeś tego, Kim”.

„Mówiłem”.

Wkroczyliśmy do świata, w którym mówił, że nie powinieneś. To jedyny istniejący świat.

„Nie mówiłeś, Cuno. Nie było cię nawet na łodzi”.

„Jebany staruch... Musiał puszczać tego swojego rocka...” – mamrocze wzburzony.

W zasadzie to nie był nawet tradycyjny rock, a raczej niezależny styl melodic.

„Mówiłem, żebyś nie puszczał gównianego rocka”.

„Silnik łodzi” – odpowiada, wskazując na północ. „Na wodzie...”

„Nalałem paliwa do generatora. A potem użyłem konsoli”.

„Powinienem był spalić tę konsolę...” – stwierdza, kręcąc głową.

„Proszę pana, musi pan odłożyć tę broń, żebyśmy mogli porozmawiać. Jestem z policji”. (Przejdź dalej).

Porucznik wyjmuje z kabury swój pistolet.

„Jesteś zwykłym nocnym cieciem” – stwierdza, patrząc ci prosto w oczy. „To jest karabin służbowy. Mogę złożyć go jedynie przed wrogim oficerem o odpowiednim stopniu wojskowym”.

Opiera łokcie o kolbę. Na razie jest spokojny, ale może jeszcze wziąć ją w dłonie. Wygląda na to, że dobrze zna tę broń...

Nie widzisz magazynka w gnieździe.

Krzyknij na niego, głośno! JUŻ!

„Nie ma pan nawet magazynka”.

„Masz rację. Dobrze, że mam jeden nabój w komorze”.

Och, chwila. Tak.

Spójrz, jak unosi te krzaczaste brwi. To kłamstwo. Broń jest pusta.

„No to świetnie się składa. Bo jestem wrogim oficerem”.

„Wielka szycha z armii pederastów. A może ją zatrzymam, co? Oddam prawdziwemu zabójcy. Briscade”.

Porucznik mierzy ze swojej broni prosto w czoło mężczyzny.

„Proszę to natychmiast odłożyć”.

„Albo rozwalisz mi łeb, zanim mnie przesłuchasz?” – zapada chwila ciszy. „Do diabła z tym. To i tak zwykły kij do podpierania”.

„Skończyły się naboje” – staruszek kładzie broń niedbale na ziemi, po czym wpatruje się w nią.

Jak na uciętą, leżącą w piachu kończynę.

Patrzy dalej, poruszając bezgłośnie pomarszczonymi ustami. Wyczuwasz dziwny smutek. Niczym pieśń.

Nie drąż.

Staruszek zdejmuje kaptur swojej plastikowej peleryny i spogląda w niebo.

„Co powiedziałeś?”

„Przyszłość uczy cię samotności”.

Teraźniejszość...

„Teraźniejszość...”

„Teraźniejszość strachu i zimna” – staruszek zdejmuje kaptur swojej plastikowej peleryny i spogląda w niebo. Jest szaroniebieskie jak morze.

Pozwól mu to powiedzieć.

„Nie ma, kurwa, mowy, póki Cuno żyje...” – mamrocze. Mierząc do dezertera palcem dłoni schowanej w kieszeni kurtki, chłopak odzywa się do starca:

„Funkcjonariusz Cuno ma wymierzony w twój głupi łeb swój Kiejl A9 i ci go odstrzeli, jak nie rzucisz swojej broni, ale już!” – przez materiał kurtki widać poruszający się w kieszeni palec.

Mimo emocji, jakie wkłada w te słowa, i grzebania w kieszeni – dzieciak nie brzmi przekonująco.

„Rozbrojony przez dzieciaka...” – stwierdza, uśmiechając się do siebie. „Do diabła z tym. To i tak zwykły kij do podpierania”.

Nie ma najmniejszych szans, żeby uwierzył, że Cuno jest uzbrojony. Może to najlepszy koniec, na jaki może liczyć?

„Dobrze, może go pan zatrzymać. Ale proszę nie podnosić broni podczas naszej rozmowy”.

„Wy, faszole, jesteście żałośni w pojedynkę...” – prycha z pogardą. „Do diabła z tym. To i tak zwykły kij do podpierania...”

„Skończyły się naboje” – staruszek kładzie broń niedbale na ziemi, po czym wpatruje się w nią.

„A oto i kolejny pajac, który ma problem z homoseksualizmem”.

„Uraziłem twoje moralistyczne uczucia? Bijesz ludzi pałką na śmierć, pieprzony psie!” – starzec spluwa.

„Co to jest briscade?”

„Od razu widać, że nie ty. Czego właściwie ode mnie chcesz?”