Rozmowa · Dezerter

„Tak, założę się, że zabiłeś nią wielu ludzi...” – stwierdza, po czym mruży oczy. „Faszystowski pojebie”.

„Przybyłeś tu, żeby i mnie zabić?” – pyta, zaciskając dłoń, w której trzyma karabin.

Prawe oko mu drga. Czego to objaw? Strachu? Wściekłości?

„Przybyliśmy tu tylko po to, aby zadać panu parę pytań” – odpowiada porucznik, kładąc dłoń na swojej kaburze.

„Jeśli nie będzie pan współpracował, to pana aresztujemy. Rozumie pan?”

W popiele ląduje kolejna porcja flegmy. To jego jedyna odpowiedź.

Trudno odczytać tu dokładny poziom zagrożenia. W jednym momencie facet aż płonie, w kolejnym – zupełnie gaśnie.

„Ja pierdolę, dzieje się” – komentuje z zapartym tchem, zachwycony potencjalnym wybuchem przemocy.

Jest na haju wywołanym strachem.

Jak niewyszkolony wojownik nachyla się do przodu, przygarbiony, gotowy do skoku.

Stary mężczyzna w dresowych spodniach podpiera się na kolbie swojego karabinu. Charczy...

...po czym spluwa flegmą na znajdujące się przed nim wygaszone ognisko. Unosi swoje czarne oczy przesłonięte pomarszczonymi powiekami i wasze spojrzenia krzyżują się.

Oczy niezamglone kataraktami. Ma doskonały wzrok.

Pogarda niemalże go roznosi. Nienawiść owładnęła nim już dawno temu. Ten człowiek nienawidzi wszystkiego.

„Mundur lojalistycznego klauna...” – stwierdza, wskazując twój płaszcz i odchrząkuje. „Widzę, że wysłali prawdziwego faszola. Królewskie traktowanie”.

„Nie, naprawdę jestem komunistą. Mam w głowie komunistyczne myśli”.