Rozmowa · Dezerter

To w wojennym slangu określenie na doświadczonego żołnierza o wysokim stopniu. Pochodzi z czasów rewolucji w Revacholu.

„Niech pan po prostu odłoży broń, dobra? Nie wiem, jak mogę pana inaczej przekonać”.

„Nie jestem z homoarmii”.

„Nikogo to nie obchodzi, droite” – stwierdza, kręcąc głową.

„Odłóż broń, NATYCHMIAST!”

„TERAZ, kurwa!”

Prycha drwiąco. Kącik jego czarnego oka drga. Nie reaguje na twoje polecenie.

Nie boi się takich pokazów. To był zły ruch...

„Kim?” (Odwróć się do porucznika).

„Jestem wrogim oficerem o odpowiednim stopniu. Proszę to odłożyć”.

Słowa „jestem wrogim oficerem” opuszczają twoje płuca w formie zimnego żelaza. Stary człowiek wciąż trzyma broń...

„I jaki masz stopień, psie?”

„Porucznik podwójny gefrajter”.

„Wielka szycha z czwartego pułku armii pederastów” – wzdycha. „Do diabła z tym. To i tak zwykły kij do podpierania...”

Miałeś rację.

„Porucznik”.

„Porucznik gefrajter”.

Niezły tekst, ale głos łamie ci się na słowie oficer i wydajesz z siebie piśnięcie. Brzmi to, jakbyś się bał.

„Dobrze, ale proszę nie podnosić broni podczas naszej rozmowy”.

„Nie”. Porucznik mierzy ze swojej broni prosto w czoło mężczyzny i mówi:

„Że, kurwa, co?!” – Cuno patrzy na ciebie, jakbyś się właśnie zesrał w gacie.

Zdaje się, że w gnieździe nie ma magazynka... Bok karabinu jest wyraźnie widoczny.

Chcę zobaczyć straszyka z Cunem.

„Jestem z policji. Może pan zatrzymać broń, ale niech jej pan nie podnosi. Ani drgnij”. (Przejdź dalej).

„Taa, taa... Jeden ruch i mnie zabijesz. Postawisz pod ścianą...” – wzdycha. „Do diabła z tym. To i tak zwykły kij do podpierania...”

„Skończyły się naboje” – kładzie broń na ziemi, po czym wpatruje się w nią.

„Z komuny Hsin-Yao?”

„Słyszałeś. Już jest w porządku. Jak kreda starta z tablicy” – popada w zadumę.

Ma rację. Prawie nikt już nie pamięta, że miała miejsce też trzecia metastaza światowej rewolucji, w cesarstwie Safre. Stłumiono ją w roku 6.

Pozwól jej zniknąć.

To niemal, jakby nigdy nie istniała. Pozostał tylko karabin w dłoniach tego starego człowieka.

„Nie jest tak całkiem starta. Ja ją pamiętam”.

„Nie spodobałoby się im, gdyby usłyszeli, że wymawiasz tę nazwę. Przeklęty pies...”

Przyjdzie czas na zdobywanie jego zaufania, towarzyszu. Ale to jeszcze nie teraz. Najpierw musisz zająć się tą bronią.

„Niezłą ma pan tę spluwę”.

„Nie jest niezła. To kupa gówna” – odpowiada, wzruszając ramionami. „Ale robi swoje”.

„Jaki to dokładnie model karabinu?”

„To Triangong 4-46”.

Produkowany w południowej Samarze. Egzotyczny. I chyba nieistniejącego producenta. Nie przychodzi ci do głowy żadna współczesna firma o tej nazwie.

„Samarski karabin... Jak udało się panu go zdobyć?”

„Przysłali nam go nasi bracia z komuny Hsin-Yao. Pomoc wojskowa” – odpowiada, poklepując karabin.

Pozostała mu wierna. Wciąż umie nakłonić ją do śpiewu.

„Łoo... Masywna spluwa” – stwierdza Cuno, przyglądając się broni.

„Właściwie to jest całkiem lekka. Przysłali nam ją nasi bracia z komuny Hsin-Yao. Pomoc wojskowa” – wyjaśnia, poklepując karabin.

Pozostała mu wierna. Wciąż umie nakłonić ją do śpiewu.

„Jak go pan zdobył?”

„Karabin produkcji samarskiej”.

„Pomoc wojskowa” – stwierdza, poklepując karabin. „Od braci z komuny Hsin-Yao”.

„Czy to Belle-Magrave?”

„Wciąż ma pan dobry wzrok”.

„Dobry wzrok?” – pyta i odchrząkuje. „Tak. Pomaga mi dostrzec całe to gówno”.

Prawa część jego ciała wzdraga się z odrazą. Lewa pozostaje nieruchoma.

„To pan jest ogniowym facetem”?

„Że co?” – pyta, przystawiając dłoń do ucha. „Nie słyszę cię”.

„Nic”.

„Ogniowy facet...” – kręci głową. „Regresywny burżuazyjny poplecznik. Nie potrafi nawet wysławiać się jak dorosły człowiek”.

„Kazał pan może ostatnio dwóm dzieciakom zgasić ognisko? Bliźniakom”.

„Możliwe. Różne pojawiają się tu szczurki, żeby węszyć. Próbują zdradzić wrogowi pozycję...”

Pozycję? To chyba raczej kryjówka...

„Broń pozostała panu wierna. Moja też mnie nigdy nie zawiodła”. (Połóż dłoń na pasku).