Rozmowa · Dezerter

Mruży oczy i spogląda prosto w twoje – widzisz dwa czarne paciorki wilgotne od morskiego powietrza.

Żar wygasa.

„Więc jeśli mogę strzelać do królików, to i do faszystów też”.

„O czym ty mówisz?” – mruży oczy i patrzy prosto w twoje – widzisz dwa czarne paciorki wilgotne od morskiego powietrza.

Nie rozpoznaje tekstu.

„Jak ona leci...” – spogląda na swoją broń leżącą na ziemi i powoli kręci głową.

„Po pierwsze, to nie było jakieś samarskie gówno. Szło tak: »Chłopiec z kosą...«”

„Kurwa, wiem, co śpiewali!” – syczy. „Patrzyłem, jak ci mali jebańce umierali w moich ramionach – maluchy przybyły nam pomóc. Pocięli ich na strzępy...”

„Nie będziesz mi tu, kurwa, mówił, co śpiewali...” – zamyka oczy i robi wydech, aby się uspokoić.

Nozdrza wciąż ma rozdęte wściekłością. Powoli udaje mu się odzyskać panowanie nad sobą.

„La Revacholière... Słyszałem tę nazwę gdzie indziej. We śnie”.

„Tak jak wszyscy. Nadali tę nazwę pieprzonym perfumom”.

„Nie, to nie tak. Rozmawiałem z nią”.

„Rozmawiałeś z nią?” – unosi krzaczastą brew i odrywa wzrok od nieba, aby spojrzeć ci prosto w przekrwione oczy.

„Tak. W kościele”. (Wskaż na południowy zachód).

„Wychodek boga” – śmieje się. „Trzeba było zająć się nim tak, jak to zrobili w Graadzie: rozebrać na opał”.

Coś w nim drgnęło. Kiedy spytał, czy rozmawiałeś z nią. Był zaciekawiony...

Powietrze wokół ciebie powoli krąży nad wyspą, niosąc swoim prądem małe jaskółki i mewy o czarnych dziobach. Wszystkie one – co do jednego, każdy ptak, ssak i skorupiak...

Rozetrzyj sobie boki.

Zimno przemija. Stary mężczyzna wpatruje się w ciebie z uwagą.

„Kiedy powiedziałem, że z nią rozmawiałem – był pan zaciekawiony”.

„Widziałem dzieciaki, które traciły zmysły i zaczynały rozmawiać z miastem. Prosić, aby ich chroniło, gdy ostrzał robił się szczególnie intensywny. Nazywali je »La Revacholière«...”

„Miasto nie potrafi mówić. To burżuazyjny idealizm... Nie chcę rozmawiać o tym gównie”.

Nie, był po prostu zdezorientowany. Odpuść...

Nie bądź taki pewny...

Co robią?

Trzymają się z dala.

„Tak. Miewam takie... wizje”.

„To przez prochy, którymi się szprycujesz. Prochy, wino i dziwki...” – stwierdza i zamyka z obrzydzeniem oczy.

„Nieistotne. Mamy ważne sprawy do omówienia”.

„Wątpię, psie...”

„Tak. To pewnie o to chodzi”.

„Pieprzone perfumy...” – wzdycha.

„Dziękuję za wyjaśnienie”. (Zakończ).

„Hmm” – stary mężczyzna mruży oczy i patrzy ci prosto w twoje – widzisz dwa czarne paciorki wilgotne od morskiego powietrza.

„Nie jestem mizantropem, a na wpół martwym funkcjonariuszem policji, który tylko wykonuje swoją pracę”.

„Pracę polegającą na lizaniu gówna”.

„Rozumiem”.

„Nie rozumiesz niczego” – stwierdza starszy mężczyzna, przyglądając się tobie zmrużonymi oczami. Widzisz tylko dwa lśniące czarne paciorki.

„Znam La Revacholière. To marszowa pieśń światowej rewolucji”.

„No proszę”. Ze wzrokiem wciąż wbitym w niebo wzdycha i dodaje: „Jedna z trzech”.

„Nie jestem gównoliżącym burżujskim psem, a na wpół martwym funkcjonariuszem policji, który tylko wykonuje swoją pracę”.

„Pracę polegającą na byciu burżujskim psem”.

Musisz się zająć tym, co powiedział.

„Prawdziwa muzyka. To La Revacholière, gównoliżący, burżujski psie. Chanson de soldat* czerni i bieli”.

„Sługusy kapitału” – spluwa. „Czego chcecie?”

„Sługus kapitału” – spluwa. „Czego chcesz?”

Stary mężczyzna w dresowych spodniach podpiera się na kolbie swojego karabinu i spogląda na ciebie.

„Przepraszam, że przeszkodziłem. Do widzenia”.

„Pieprzone błazny...” – stwierdza, zamykając oczy i kręcąc powoli głową.

„Powinienem był wiedzieć, że przyślą po mnie jebanych błaznów...” – słyszysz, jak mamrocze do poczerniałych szczap drewna.

To nie był właściwy ruch. Trzeba było naciskać dalej.

„Pieprzony błazen...” – stwierdza, zamykając oczy i kręcąc powoli głową.

Chcę zobaczyć straszyka z Kimem.

„Nie lubi pan tego munduru?” (Wskaż swój płaszcz).

„Och, uwielbiam go. Wzbudza we mnie nostalgię za czasami, gdy...” – milknie na chwilę i łapie dech.

„Za czasami, gdy pozbyliśmy się wszystkich tych skurwieli z powierzchni ziemi”.

Rośnie mu w piersi wielka, gwałtowna duma.

„O tak... Hardkorowo, Cuno to się podoba”.

Duma z rodzaju „przynajmniej tyle mamy”. Spękany honor, gorzka duma. Ten człowiek mówi jak komunard. Lepiej uważaj.