Rozmowa · Dezerter

„Mamy druaminę. I inne opioidowe środki przeciwbólowe. Na pewno pan cierpi”.

„Ostatnio cienko u mnie z dostępem do tych środków...” – jego oczy rozbłyskują. Mlaszcze wyschniętymi ustami.

Nie ma szans, żeby poradził sobie bez nich z bólem. Można bezpiecznie założyć, że jest już uzależniony od środków przeciwbólowych.

„Dziękuję za wyjaśnienie”. (Zakończ).

Spogląda na ciebie. Jego twarz jest wysuszona na słońcu i wietrze – gdzieś tam w głębi czai się grymas bólu.

„Jak sobie z tym pan radził mentalnie?”

„Nie radziłem sobie. Mam dziury w mózgu. Części lat brakuje, inne są wypełnione bólem. Dekada...” – wywraca oczami.

„Sam nie wiem czego... Inferno?”

(Kiwnij ze zrozumieniem głową). „Ja też żyję w piekle”.

„Przynajmniej to wiesz”. Wskazuje skinieniem głowy Martinaise: „Zdrajcy tego miasta włączyli na powrót światła w latach trzydziestych, gdy walki dobiegły końca. Ruiny połyskujące w mroku jak pieprzona karuzela...”

„To obrzydliwe...” – spogląda na swoje buty. Jego twarz jest wysuszona na słońcu i wietrze – gdzieś tam w głębi czai się grymas bólu.

Czy nie mają złamanych serc? Jak mogli przejść nad tym do porządku dziennego?

(Widzisz, że porucznik chce coś powiedzieć).

„Wyobrażam sobie, że życie w izolacji musi być ogromnie trudne – mentalnie”.

„Zdrajcy. Lepsza samotność”. Wskazuje skinieniem głowy Martinaise: „Patrzyłem, jak mieszkańcy tego miasta włączają na powrót światła. Z każdym rokiem więcej i więcej. Ruiny połyskujące w mroku jak pieprzona karuzela...”

„Cuno też by tak mógł. Żyć całkiem sam. Cuno by dał radę”.

„Dobrze, Cuno. Tak zrób”. Wskazuje skinieniem głowy Martinaise: „Widziałem, jak zdrajcy tego miasta włączają na powrót światła. Z każdym rokiem więcej. Ruiny połyskujące w mroku jak pieprzona karuzela...”

„Ja też mam dziury w mózgu”. (Wskaż swoją głowę).

„Nic dziwnego. Wszystkie wasze umysły gniją od fal radiowych...”. Wskazuje skinieniem głowy Martinaise: „Patrzyłem, jak zdrajcy tego miasta włączają na powrót światła. Z każdym rokiem więcej. Ruiny połyskujące w mroku jak pieprzona karuzela...”

„To poważna sytuacja. Musi pan zostać zbadany i możemy to zapewnić”.

„Nie ma czego badać. Triaż dobiegł końca – kolor czarny. Podać morfinę. Kona”.

„Lubi pan tę druaminę, co?”

„Człowiek cieszy się małymi rzeczami...” – odpowiada z krzywym uśmiechem na ustach. „Ponurym żartem. Słonecznym dniem. Morfiną...”

„Ojciec Cuno ma to gówno. Winiarski brzuch”. Chłopak spogląda na ciebie: „Gliniarze mogą pomóc, co nie? Lekarskim gównem. W jakichś... ośrodkach”.

„Policja może zapewnić dostęp do lekarza. Musi pan zostać zbadany”.

„Tak się kończy kradzież”.

„Tak” – na jego wyschniętych ustach pojawia się uśmiech. „To prawda, droite. To prawda. To kara w dżungli”.

„Rozumiem”.

Kaszle, po czym spogląda na swoje stopy, nagle przygnębiony.

„Jak z pańskim zdrowiem?”

„Co pan kradnie?”

„Warzywa, zaopatrzenie...” – odpowiada i krzywi twarz. „Zbieram deszczówkę. To życie psa a nie człowieka” – kaszle jeszcze raz i kładzie dłonie na swoim brzuchu...

„Co to za miejsce? Ta wyspa...”

„To nie jest wyspa, droite” – stwierdza, rozglądając się wokoło. „To fortyfikacja obronna Komuny Revacholskiej, a ja jestem jej ostatnim obrońcą”.

„Do czego ją wykorzystywano?”

„Zdeformowany od urodzenia król Filip II wzniósł ją, aby ograniczyć dostęp do Zatoki Revacholskiej. Przejęliśmy ją w drugim roku i wyposażyliśmy fort w działo przeciwlotnicze, aby zabezpieczyć się przez desantem powietrznym – zabezpieczyć się przed całym światem”.

„Ma pan na myśli Lądowanie? Odbicie Revacholu?”

„Wojskowi Koalicji nazwali tę akcję »Operacja śmiertelny cios«” – wyjaśnia, krzywiąc się. „Później dowiedziałem się, z radia, że nazwali ją...”

„Śmiertelny cios. Jesteś jednym z nich. Powiedz mi – kto tak się wyraża? Na samym Caillou mieliśmy 50 milionów ludzi...”

„Proszę powiedzieć mi coś innego”.

„Nie” – kręci głową. „Iblis – tak to nazywa Iblis”.

„Rozumiem. Iblis”.

Kiwa głową.

Szejtan, Ahura, Mroczny.

„Iblis?”

„Anioł o czarnych oczach” – odpowiada, kiwając głową.

„Mordercy. Wiem, co ma pan na myśli”.

„Nie wiesz. Nie widziałeś tego...” – kręci powoli głową. „Iblis...”

„Wojsko Koalicji”.

Kręci głową i mówi: „Iblis”.

„Ktoś, kto przybył, żeby ukrócić to szaleństwo”.

„Po pierwsze, nie jestem jednym z nich”.

„Jasne, że jesteś – należysz do MOR-u. Powiedz – kto nazywa operację wymierzoną przeciwko 50 milionom ludzi Śmiertelnym ciosem?”

„Desantem powietrznym?”

„Przed tym lądowaniem. Wojskowi Koalicji nazwali tę akcję »Operacja śmiertelny cios«” – wyjaśnia, krzywiąc się. „Później dowiedziałem się, z radia, że nazwali ją...”

„Rozumiem”. (Zakończ).

„Hmm...” – jego nogą targa dreszcz.

„Jak udało się tu panu ukryć na tak wiele lat?”

„Było trudno w drugim dziesięcioleciu...” – odpowiada, kręcąc głową. „Nie szkolono mnie na partyzanta, a oni szukali maruderów, te psy gończe...” – zamyka oczy. „Światła reflektorów nocami na wodzie”.

„Rozwieszali plakaty. Prowadzili kampanie”.