Rozmowa · Opanowanie

„Łoooł. Odpuśćmy, zanim się pan za bardzo podnieci”.

„A czym się tu podniecać? Tym odrażającym ghulem?!” – pyta, a dłonie drżą mu ze wściekłości. „Uwielbiam jego widok. Przypomina mi wszystko, o co walczyliśmy. Przynajmniej zabiliśmy tego Frissela i jego ludzi...” – tyradę przerywa mu atak kaszlu.

Skiń tylko głową.

„Pamiętam go...” – stwierdza, wskazując swoje czarne oko. „Pamiętam go z La Noce – nie jego osobiście, ale takich jak on. Były ich dziesiątki tysięcy. Myślałem, że załatwiliśmy wszystkich, zanim przybyli im na pomoc liberałowie. Jednego przegapiliśmy...”

„Właśnie tego” – wskazuje swoim drżącym palcem miasto, a dokładniej krater w pobliżu placu, na którym stoi samotna sosna.

Wygląda na to, że dziś pod sosną nie ma ani jednego człowieka. Nawet samotnego Gastona.

„Nikogo tam nie ma...”

„Tłusty i pulchny jak bażant...” – nie słucha cię. „Aż prosi się o odstrzelenie...” – oznajmia z szerokim uśmiechem na twarzy, po czym dodaje cicho: „Proszę, panie Dross. Niech mnie pan zastrzeli”.

W jego szepcie słychać tak drapieżny głód, że jest on niemal tęsknotą.

„Zdecydowanie odpuśćmy. Niech się pan uspokoi”.

„Mam się uspokoić? Nie jestem zdenerwowany...” – oznajmia, a dłonie drżą mu ze wściekłości. „Uwielbiam go. Przypomina mi wszystko, o co walczyliśmy. Przynajmniej zabiliśmy tego Frissela i jego ludzi...” – tyradę przerywa mu atak kaszlu.

„Chciałby go pan zabić?”

„Jeszcze nie. Lubię patrzeć, jak paraduje – brać na muszkę jego medale” – wyjaśnia z uśmiechem. „Albo jego gębę i... bawić się spustem. Myśleć o tym. Rozkoszować się tym cukierkiem rozpływającym się w ustach...”

Jak przysmak. Zostawiony na później... Lubi czekać ze sprawianiem sobie przyjemności.

„Zostawia pan go sobie na później?”

„On jest jak smakowity cukierek. Prawdziwy łakoć. Na czarną godzinę... Na najczarniejszą. Gdy wkładam lufę tego karabinu do swoich ust. Myślę sobie wtedy: nie, nie marnuj tej kulki. Poślij ten ołów między oczy René. Za chłopaków, których zabił. A później patrzę, jak rzuca sobie tymi kulkami i nagle czuję...” – przerywa i wydaje z siebie tęskne westchnienie.

„Ukrywam nawet jeden pocisk, żebym zawsze miał pod ręką kulkę. Dla niego...” – zmarszczki na jego twarzy prostują się, gdy patrzy na przeciwległy brzeg. „Ostatnio go nie widywałem... Pewnie ma atak artretyzmu. Stara pizda...”

Usłyszenie tego może go wytrącić z równowagi. Na pewno wszystko z niego wyciągnąłeś?

Nagle się o niego martwi. Przypomina mu on jego samego. Ta sama nienawiść. Ta sama... Próbujesz wymyślić coś jeszcze, ale nie – to tylko nienawiść.

Są weteranami tej samej wojny. Gdzieś na zachodzie, w Węglowym Mieście, jego wróg już nie oddycha, leży w ciemnym pokoju w metalowej szufladzie, tak jak i on się niedługo położy. Połowa wojny między nimi dobiegła już końca.

Funkcjonariusz satelicki Jean-Heron Vicquemare krąży nerwowo po pomoście 22 kilometry na wschód, w Martinaise. „Co on tam może tak długo robić?” – pyta.

„Wykonuje swoją pracę?” – odpowiada funkcjonariuszka patrolowa Judit Minot z nutą nadziei w głosie. I ciepła, którego tak mało w zimnym powietrzu nad wodą...

Jest pijany – myśli. Wszyscy to wiedzą. A mimo to próbuje spojrzeć na niego przychylnym okiem...

Kiwnij głową.

„On jest jak smakowity cukierek. Prawdziwy łakoć. Na czarną godzinę... Na najczarniejszą. Gdy wkładam lufę tego karabinu do swoich ust. Myślę sobie wtedy: nie, nie marnuj tej kulki. Poślij ten ołów między oczy René. Za chłopaków, których zabił. A później patrzę, jak rzuca sobie tymi kulkami i nagle czuję...” – przerywa i wydaje z siebie tęskne westchnienie.

„Zostawia pan go sobie na później?” – pyta porucznik radosnym tonem.

„Czasem Cuno lubi se popatrzeć na torebkę, zanim ją wciągnie. Po prostu patrzeć na pełną torebkę...”

„Prawdziwy łakoć. Na czarną godzinę... Na najczarniejszą” – stwierdza, a z jego ust niemal cieknie ślinka. „Gdy wkładam lufę karabinu do swoich ust. Myślę sobie wtedy: »Nie. Poślij ten ołów między oczy tego fiuta, René«. Za chłopaków, których zabił. A później patrzę, jak rzuca sobie tymi kulkami i nagle czuję...” – przerywa i robi wydech.

Skiń tylko głową.

„Tłusty i pulchny. Jak bażant, który aż prosi się o odstrzelenie...” – oznajmia z szerokim uśmiechem na twarzy, po czym szepcze: „Proszę, panie Dross. Niech mnie pan zastrzeli”.

Wygląda na to, że dziś pod sosną nie ma ani jednego człowieka.

„No nie wiem, co do tego...”

„Disco... dziwki?”

„Już mnie nawet te dziwki nie obchodzą...” – stwierdza, wpatrując się przygnębiony w trzciny. „Miejmy to już za sobą. Aresztuj mnie”.

Śmierć Renégo musiała być dla niego nie lada stratą. Może wciąż dałoby się z nim porozmawiać o rzeczach niewzbudzających takiej wściekłości. Bo tej już w nim nie ma.

„Dziwki...” – to wszystko, co mówi. Nawet to jedno słowo wycedził z ogromnym wysiłkiem. Trawi go zbyt wielka złość.

Możliwe, że mówi o Joyce w młodości. Musieli słuchać disco, kiedy się tu zjawiali... Ale trudno mieć pewność.

A może po prostu jego ciało i umysł w końcu się poddają...

„Cieszę się, że o tym porozmawialiśmy. A teraz...”

„Cieszysz się, że porozmawialiśmy o czym?” – pyta i wykonuje kolejny nagły gest. On drży...

„Cieszysz się? Wszystko przepadło...” – wpatruje się w popiół u swoich stóp. Wokół rośnie ubrudzona szarością wiosenna trawa.

„Wspomniał pan, że Związek jest socjaldemokratyczny... a pan Claire jest parodią socjaldemokraty”.

„Nie chcę rozmawiać o tych przeklętych socjaldemokratach. Oni wszyscy są zdrajcami. Odmóżdżona hałastra...” – macha ręką, jednocześnie wzburzony i przygnębiony.

René wciąż wisi mu kamieniem u serca.

„Kolejne odrażające rozczarowanie...” – stwierdza, grzebiąc w popiele. „Związki to prawdziwy wróg – prawdziwy wróg proletariatu uspokajający masy”.

Rozczarowanie. Jakież osobiste. Widać, że znana mu jest związkowa wierchuszka.

„Kogo nazywasz rozczarowaniem? Evrarta Claire'a?”

„Ta zdeformowana ropucha? Nie spodziewałbym się po nim, żeby podcierał choćby swoją własną dupę. Mam na myśli mózg operacji. Tego mądrego”.

Edgara!

„Ma pan na myśli Edgara? Brata Evrarta?”

Stary mężczyzna śmieje się i kiwa głową. „Mówi o powstaniu i bazie społecznej – musieli wysłać go do jakiegoś uniwersytetu w Le Jardin, gdzie wszyscy bez przerwy »alienują« to i »hegemonują« tamto...”

Został oszukany przez tego Edgara. Musieli się spotkać osobiście, skoro czuje do niego aż taką wrogość.

„Dobra. Rozumiem”.

„Pierwsi pod ścianą staną oni” – prycha. „W pierwszej kolejności. Za podtrzymywanie kapitalizmu. Powinni trafić tam przed właścicielami...”

„Rozmawiał pan z Edgarem?”

„On jako pierwszy trafiłby pod ścianę...” – przestaje grzebać w popiele i po prostu kręci głową.

„Claire'owie nie przegapiliby mężczyzny ukrywającego się w ich ogródki – nie przez tak długi czas. Nic nie dzieje się w Martinaise bez ich wiedzy”.

Oczywiście. Może Claire'owie powiedzieli mu, żeby...

Nie rzucaj się na niego od razu, wyczerp najpierw inne tematy, zmiękcz go...

„O czym rozmawialiście?”