Rozmowa · Opanowanie

„To Edgar mówił. Wyraził swój szacunek, jakbym był skamieliną w mundurze. Wygłaszał frazesy o walce, chwalił się swoim różowym dyplomem. Cytował nawet Mazowa”.

„Nigdy nie ufaj socjaldemokracie, który cytuje Mazowa...” – nagle coś sobie przypomina. „O! I dobroczynności. Uwielbiają swoją dobroczynność – zaoferował mi koce i mieszkanie socjalne. Do tej pory mam gazową kuchenkę, którą mi przyniósł”.

„Kiedy to było?”

„Dwadzieścia lat temu. Żaden z nich nie jest w stanie chodzić, prawda? Wtedy byli mniej spasieni”.

To właśnie mniej więcej wtedy Claire'owie zdobyli swoją władzę.

„Panie Dros, czy zabił pan najemnika Krenel dla Claire'ów? Aby rozpętać zamieszki?” (Przejdź dalej).

„Nigdy już nic więcej dla tej świnie nie zrobię” – odpowiada, kręcąc głową.

„Nic więcej? Co pan zrobił dla Edgara?”

„Próbowałem nauczyć go mazowskiej socjoekonomii. Nie dało się, więc nasze drogi się rozeszły” – odpowiada i kaszle.

No dobra. To nie dla nich załatwił wisielca. Ale coś insynuuje.

Kryje się tu coś więcej, czujesz to. To nie było oczywiste kłamstwo, ale prawie...

To eufemizm.

Kryje się tu coś więcej, ale możesz nie mieć dość informacji, żeby to z niego wyciągnąć...

To musi być jedna z tych tajemnic, które pozostaną nierozwiązane...

Pogódź się już z tym i kontynuuj!

Czujesz, że kryło się tu coś więcej, ale co? To musi być jedna z tych tajemnic, które pozostaną nierozwiązane...

Nie ma nic tajemniczego w przegapieniu jednej rzeczy na sto. Pozbieraj się i przejdź dalej.

„Nic więcej? Co wcześniej pan dla niego robił?”

„O tej sprawie zapomnijmy”.

„Pierwsi pod ścianą staną oni” – prycha. „W pierwszej kolejności. Za podtrzymywanie kapitalizmu. Powinni trafić tam przed właścicielami...”

„Skontaktował się pan z nimi?”

„Z nikim się nie kontaktowałem. Ukryłem się. To Edgar do mnie przyszedł”.

„Skąd wiedział, że pan tu jest?”

„Nie wpadł na mnie przez przypadek jak jakiś głupek” – odpowiada, kiwając głową. „Rozpracował to. Jakieś dzieciaki powiedziały mu o potworze na wyspie. Mówiłem – ma głowę na karku” – stwierdza, wskazując ścieżkę prowadzącą do wieży.

„Wysiadł z łodzi i poszedł tam, skąd ty przybyłeś. Otworzyłem mu nawet drzwi – myślałem, że to człowiek lewicy. Że mnie nie wyda”.

Wzrusza ramionami. „Miałem racje w jednej z tych kwestii”.

„Skąd wiedział, że pan tu jest?”

„I pozwolił tu panu być?”

„Pozwolił mi tu być?” – pyta, rozglądając się. „Strefa Kontroli Revacholu jest bezprawnym następcą Komuny Revacholskiej. Odebraliśmy tę fortyfikację lojalistom. Nawet bracia Claire to rozumieją...”

Pozwolili mu tu zostać. To „rozumienie” było z ich strony grzecznością. Ale po co taka grzeczność?

Claire'owie wiedzą o Martinaise wszystko, więc o nim, rzecz jasna, też! Może to oni powiedzieli mu, żeby...

„Nie jesteśmy pierwszymi ludźmi z miasta, których pan poznał, prawda?”

„Nie da się żyć samotnie...” – przestaje grzebać w popiele i po prostu kręci głową.

„A to nie Evrart przewodzi Związkowi?”

„Ta przestępcza ropucha nie poradziłaby sobie z prowadzeniem wychodka. Nie ma żadnej politycznej edukacji. Za to jego brat bliźniak, Edgar Claire, studiował na jednym z tych uniwersytetów we Wschodnim Revacholu. Opowiada o powstaniu, alienacji i tak dalej...”

„Rozumiem”.

„Pierwsi pod ścianą staną oni” – prycha. „Ci utrzymujący kapitalizm, kolaboranci – cała banda. Na pewno powinni trafić tam przed właścicielami...”

„Mhm. A teraz... Mam kilka pytań co do tego...”

„Dobrze zrobiliśmy, wpychając go pod powóz. Aż w latach trzydziestych te disco dziwki...” – robi wdech i dyszy z nienawiści, przez co nie jesteś w stanie zrozumieć ani jednego słowa.

„Dobrze”.

Kiwnij głową.

„Coś jeszcze?”

„Parodię socjaldemokraty?”

Na myśl o przeszłości jego twarz wykrzywia grymas.