Rozmowa · Opanowanie

„Tak. A co więcej – ludzie z biura projektowego też są pewnie lewicowi. Często tak bywa”.

„Zawsze mieliśmy najładniejsze plakaty... Może masz rację...” – jego ciemne oczy wypełnia nagle zrozumienie. „Tak działa dialektyka. Ale musisz zrozumieć, że sztuka to i tak burżujski wymysł”.

„W takim razie dosyć już o pomniku. Proszę mi powiedzieć, panie Dros...”

„Spasiony związkowiec pozwolił im tam to postawić. Skorumpowany drań. Pewnie dostał za to niezłą sumkę – i podzielił się nią z prawem...”

Oskarżenia o korupcję. Wykolej je nagłą zmianą tematu! Niech to jemu będzie tu gorąco.

Hmmm. Wciąż wyraża jakieś opinie na temat przywódców Związku.

„To pan. Pan postrzelił pomnik. W jego sercu była dziura po kuli...”

„Tak” – kiwa głową. „To był niepotrzebny, sentymentalny gest. Powinienem oszczędzić ten pocisk dla zdeformowanego potwora liberalnego kapitalizmu. Prawdziwy wstyd...”

„Tak. Wstyd” – zauważa porucznik. „Tylu innych do ukarania przez wszystkie te lata – prawda, detektywie?” – pyta, zwracając się do ciebie.

Masz wrażenie, jakbyś o czymś zapominał... Nieważne. To nieistotne. Ciśnij dalej!

Zaraz! Nagle cię coś uderza... Może nie było tak, jak by się mogło wydawać?

Dziura po kuli w pomniku Filipa... Został postrzelony w serce. Przez niego?

„Bo zapomnieliście go obalić?”

„Zapomnieliśmy?!” – wybucha, rozkładając ręce. „Partia wysadziła w powietrze każdy ze 141 pomników Filipa za pomocą ładunków wybuchowych z plastikiem. Wykonaliśmy bardzo skrupulatnie ten rozkaz. Nie...” – wskazuje miasto.

„Jakieś marketingowe karaluchy wykorzystały zakumulowany kapitał, aby wznieść nową, ironiczną wersję tego pomnika” – wyjaśnia, kręcąc z obrzydzeniem głową. „Sztuka to wymysł burżuazyjnego establishmentu. To zniewaga dla ludzkości”.

Powiedz: „Bo król jest święty, a jego pomniki są niezniszczalne”. Ale ironicznie.

„Nie, cyniczne marketingowe karaluchy takie jak ty wzniosły jego nową, ironiczną wersję. My obaliliśmy ten pomnik za pomocą uczciwych ładunków wybuchowych klasy robotniczej – a mimo to wciąż tu jest i szczerzy zęby...” – stwierdza, kręcąc z obrzydzeniem głową.

„Nie wiem”.

„Ale ja wiem. Jakieś marketingowe karaluchy wykorzystały zakumulowany kapitał, aby wznieść jego nową, ironiczną wersję. My obaliliśmy ten pomnik za pomocą uczciwych ładunków wybuchowych klasy robotniczej – a mimo to wciąż tu jest i szczerzy zęby...” – stwierdza, kręcąc z obrzydzeniem głową.

„Bo król jest święty, a jego pomniki są niezniszczalne”.

„Król był zdeformowany od urodzenia cudzołożnikiem. Partia wysadziła jego pomniki w powietrze za pomocą ładunków wybuchowych z plastikiem. Ten tutaj był szczególnie zniszczalny...” – stwierdza, wskazując ręką miasto.

„Aż jakieś marketingowe karaluchy wykorzystały zakumulowany kapitał, aby wznieść jego nową, ironiczną wersję” – wyjaśnia, kręcąc z obrzydzeniem głową. „Sztuka to wymysł burżuazyjnego establishmentu. To zniewaga dla ludzkości”.

„Skąpana we krwi soucriant na swoim jachcie. Co to jest soucriant?”

„Kogo to, kurwa, obchodzi?” – ten temat już go nie rozpala...

„Twoja ukochana Joyce Messier. Soucriant. Krwiopijca. Kobiety takie jak ona żerują na energii życiowej młodych mężczyzn z klasy robotniczej. A oni jej na to pozwalają”.

„Nie mogę uwierzyć w to, jak bezwładny jest ten lumpenproletariat. Pozwalają jej po prostu pływać sobie tym jej stateczkiem. Żadnej przemocy – nawet kradzieży. Klasa robotnicza straciła apetyt na sprawiedliwość...” – jego zawiedziony głos stopniowo niknie.

Gdyby tylko miał amunicję.

„Twoja ukochana przedstawicielka przedsiębiorstwa portowego to soucriant. Widziałem ją. Kobiety takie jak ona żerują na energii życiowej młodych mężczyzn z klasy robotniczej. A oni jej na to pozwalają”.

„Soucriant – krwiopijca, bogata dziwka na swojej łodzi”.

„Och, ma pan na myśli przedstawicielkę firmy”.

„Kobiety takie jak ona żerują na energii życiowej młodych mężczyzn z klasy robotniczej” – stwierdza, kiwając głową. „A oni jej na to pozwalają...”

„Och, ma pan na myśli Joyce”.

„Bum-bum-bum kretyni na lodzie...”

„To kretyni wystrychnięci na dudka przez burżujską kulturę. Co tu jeszcze dodawać? Widziałem już takich jak oni – pojawiają się jak robaki po deszczu” – stwierdza i wykonuje gest wyrażający irytację.

O, wiele można jeszcze dodać, hardkorowy człowieku.

„Prawda. Co innego można powiedzieć o tych bitach?”

„Bity...” – prycha stary mężczyzna. „Przemocowy język burżuazji. Nawet muzyka to forma morderczej rywalizacji. Dmący w saksofon antykomunizm...” – jego głos niknie wśród szumu wiatru wiejącego znad morza.

„Regresywne bity”. (Skiń głową). „Wciąż jeszcze wiele w nich trzeba poprawić”.

„To chyba nie jest na to odpowiednia chwila, oficerze” – wtrąca się porucznik, aby zakończyć ten temat...

...ale bezskutecznie!

„Wie pan, te bity są tak naprawdę mocno postępowe”.

„To chyba nie jest na to odpowiednia chwila, oficerze” – wtrąca się porucznik, aby zakończyć ten temat...

...ale bezskutecznie!

„Dobre, tradycyjne revacholskie bity. Nie ma w nich nic kretyńskiego”.

„To chyba nie jest na to odpowiednia chwila, oficerze” – wtrąca się porucznik, aby zakończyć ten temat...

...ale bezskutecznie!

Co tu jeszcze dodawać? Ty zawsze masz coś do powiedzenia.

„Racja”. (Nie mów mu).

„Słyszałem to też w radiu – to bum-bum. To ta sama brutalna dekadencja, powtarzająca się po raz setny... Mizantropia udająca kulturę”.

„Pozwoliłem im wejść do kościoła. Bum-bum jest teraz w środku”.

„To chyba nie jest na to odpowiednia chwila, oficerze” – wtrąca się porucznik, aby zakończyć ten temat...

...ale bezskutecznie!

„Widziałem cię” – stwierdza stary mężczyzna, kiwając głową. „Ten drewniany chlew jest jak znalazł dla tej hałastry. Upiorny sarkofag. Wszyscy kaznodzieje to pedofile...” – jego głos zanika wśród szumu wiatru wiejącego znad morza. Mężczyzna przygląda się kościołowi górującemu nad wybrzeżem.

„To ja przepędziłem ich z tego lodu”.

„To chyba nie jest na to odpowiednia chwila, oficerze” – wtrąca się porucznik, aby zakończyć ten temat...

...ale bezskutecznie!

„Widziałem cię” – stwierdza stary mężczyzna i kiwa głową. „Nie sądziłem, że będziesz z tego dumny – z eksmitowania upośledzonych umysłowo włóczęgów” – oznajmia, wzruszając ramionami. „Ale tak właśnie wygląda prawo własności. Nie zdziwiłbym się, gdyby jutro na tym lodzie otworzył się sklep Frittte...”

„Mówiąc »stary kutas paradujący w swoim mundurku«, ma pan na myśli René?”

„Każdego pieprzonego ranka od trzydziestu czterech lat...” – cedzi, zgrzytając ze wściekłości zębami. „Rzuca tymi kulkami. Stuka nimi jedna o drugą... Zawsze nienawidziłem tej gry. To nie jest rozrywka dla klasy robotniczej. Guzik mnie obchodzi, co mówią w Radio Czerwiec”.

„Rojalistyczne ghule grają w to, jakby to było ich całe życie! Stuku-stuk...” – naśladuje dźwięk odbijających się od siebie bul. „Ten dźwięk rozchodzi się po wodzie każdego dnia. I ten jego mundur! Wygląda jak jakaś papuga! Nie wspominając nawet o tym, że jest zdrajcą swojej rasy. Opętanym petanką zdrajcą rasy”.