Rozmowa · Opanowanie

„Wie pan co, jeśli chodzi o tego René...”

„Tak, gdzie on jest?” – pyta spięty. „Mam nadzieję, że nie ma wyniszczającego artretyzmu. Albo kamieni nerkowych. Jeszcze się pojawi, żeby pobawić się kulkami i dostać jedną w łeb, co nie?”

Mój boże, on się nawet o niego martwi.

„Tak, potężny artretyzm. W tym tygodniu już nie zagra”. (Skłam).

„Tak, jasne” – odpowiada. Wygląda na to, że lekko się rozluźnił. „Mam nadzieję, że boli go jak diabli. Że ma krwawe poty. To musi być tortura – że nie mógł rzucać tymi swoimi kulkami przez cały tydzień...”

Martwił się o niego.

Przypomina mu on jego samego. Ta sama nienawiść. Ta sama... Próbujesz wymyślić coś jeszcze, ale nie – to tylko nienawiść.

Są weteranami tej samej wojny. Gdzieś na zachodzie, w Węglowym Mieście, jego wróg leży w ciemnym pokoju, w metalowej szufladzie L'Ossuaire Municipal, tak jak i on się niedługo położy. Połowa wojny między nimi dobiegła już końca.

Funkcjonariusz satelicki Jean-Heron Vicquemare krąży nerwowo po pomoście 22 kilometry na wschód, w Martinaise. „Co on tam może tak długo robić?” – pyta.

„Wykonuje swoją pracę?” – odpowiada funkcjonariuszka patrolowa Judit Minot z nutą nadziei w głosie. I ciepła, którego tak mało w zimnym powietrzu nad wodą...

Jest pijany – myśli. Wszyscy to wiedzą. A mimo to próbuje spojrzeć na niego przychylnym okiem...

Wygląda to, jakby czuł ulgę. Czyżby się o niego martwił?

„Proszę powiedzieć mi w każdym razie coś innego, panie Dros...”

„Tak, jasne...” – odpowiada, po czym mamrocze do siebie: „Pewnie wydala kamień nerkowy. Mam nadzieję, że potwornie go boli. Przynajmniej nie będzie rzucał tymi swoimi kulkami...”

„René nie żyje. Umarł kilka dni temu ze starości”.

„Nie...”

„Tak”.

„Czekałem tak długo...” – stary komunard patrzy na ciebie, a jego ciemne oczy wypełnia niedowierzanie. „Czekałem zbyt długo i teraz on nie żyje”.

„Przykro mi, panie Dros” – odzywa się porucznik łagodnym tonem. „Rozumiem, że znał go pan od dawna”.

„Wszyscy już nie żyją” – stwierdza, kręcąc głową. „Pieprzyć to...”

Gdyby naprawdę aż tak strasznie chciał go zabić, to by to zrobił. Musiał przeżyć tysiąc czarnych dni na tej wyspie, czując, jak gaśnie jego zdrowie.

„Miał pan tysiąc szans, żeby go zabić”.

„I zmarnowałem je wszystkie. Jakie to ma teraz znaczenie? Odszedł. Obrócił się w proch”.

Przypominał mu on jego samego. Ta sama nienawiść. Ta sama... Próbujesz wymyślić coś jeszcze, ale nie – to tylko nienawiść.

„Wszystko w porządku, panie Dros? Możemy kontynuować?”

„Myślisz, że nie widziałem, jak ludzie umierają? Widziałem tylko to. Jak się pieprzą i umierają. Cała reszta naszych planów... Aby kochać... Aby kolonizować szarotę. Wszystko trafił szlag...”

Nie jest w porządku. To kolejny czarny dzień w długim pochodzie czarnych dni. Coś dziwnego trzyma go w kupie, daje mu przetrwać...

Idea. Włożona mu do głowy przez dorosłych, przez wieże radiowe i pięknie drukowane ulotki, kiedy wciąż był nastolatkiem: wszystko jest możliwe. Jeśli będziemy walczyć.

A potem przegrał. Jak oni wszyscy.

Nie wygląda na to. Żeby wszystko było w porządku.

„Był dla pana ważny?”

„Wszystkim istotom ludzkim zależy na sobie nawzajem” – odpiera gniewnie. „Zależało mi... aby zobaczyć jego eksplodującą głowę. A teraz... Niech szlag trafi ten świat”.

„Przykro mi”.

„Pieprz się...” – odpiera stary komunard ze wzrokiem wbitym w ziemię, jakby mówił do wyspy.

„Żartuję tylko...”

„Nie, nie żartujesz! Nie zniknąłby na tak długo...” – stary komunard patrzy na ciebie, a jego ciemne oczy wypełnia niedowierzanie. „Czekałem zbyt długo... Czekałem zbyt długo i teraz on nie żyje”.

„Hmmm... A ten napompowany sterydami rasista u bram?”

„Tak – sterydami. Rasista na sterydach”.

„Rozumiem”.

„Sterydy i audycje radiowe...” – jego głos przechodzi w przygnębione skrzeczenie. „Stacja Revachol 98AM napromieniowująca lumpen jest chyba najgorsza...”

„Ma pan na myśli Miarogłowego, prawda? Jaką ma pan opinię na jego temat?”

„Jaką mam na jego temat opinię? Myślisz, że bogacz ma opinię na temat tego idiotyzmu? Czy bogacz w radiu dzieli się z tobą swoją opinią?”

„Nie” – odpowiada za ciebie. „Bogacz dogląda nieruchomości i maca swoje dzieci. Brodząc wśród trupów...”

Ha, tak, ale tam był. Czemu tam był, skoro nie możesz mieć swojej opinii?!

„A więc czemu tam był?”

„Zachodzi w głowę w kwestii rasy... Wy, moralistyczne małpy, podtrzymujecie tę rozmowę na Kanale 4, pomagając tymi bredniami bogaczowi w jego szwindlach”.

„Myślisz, że bogacza obchodzą te wasze rasistowskie gierki? On rządzi całym światem. I śmieje się z waszych moralnych solilokwiów” – stwierdza, wpatrując się w zimne węgle.

Zaraz, chwileczkę. Bądźmy poważni.

„Bądźmy przez moment poważni. Tu jest prawdziwy świat. A w prawdziwym świecie to ma znaczenie, jaki ma się kolor skóry i co się mówi”.

„Widziałem prawdziwy świat. W szóstym roku tego wieku. Maszerujących młodych ludzi, którzy byli dla siebie życzliwi. Oni marzyli o milionach lat w gwiazdach. To tutaj...” – spogląda na popiół. „To zaczyn szaroty”.

„Zaczyn szaroty?”

„Koniec” – odpowiada, kiwając głową. „Szarota pochłonie to wszystko. Wodę, niebo, miasto. Wkrótce. Nie ma co się spinać” – potrząsa głową. „Już nas wszystkich nie ma”.

„Rozumiem”.

No dobra. Dosyć tego. To do niczego nie prowadzi.

„Ma pan rację. Ja też jestem zrównoważonym, moralnym człowiekiem, na którego Miarogłowy nie ma wpływu”.

„Wydaje mi się dziwne, że ciągle o tym wspominasz. Wy, moraliści, jesteście wiecznie zafascynowani tymi rasistowskimi tematami. Pomaganiem klasie rządzącej w ich szwindlach”.

„Bogacza nie obchodzi karnacja. On rządzi całym światem. I śmieje się z waszych moralnych solilokwiów” – stwierdza, wpatrując się w zimne węgle.

„Ja na przykład mam opinię o Miarogłowym, którą wszyscy powinni usłyszeć. I nie jest ona pozytywna”.

„Wy, moraliści, wszyscy jesteście kryptofaszystami wiecznie zafascynowanymi tymi upiornymi, rasistowskimi tematami. Pomaganiem klasie rządzącej w ich szwindlach, podtrzymywaniem niedorzecznej dysputy na Kanale 4”.

„Zauważył pan, że on nie jest...” (Wskaż całą swoją twarz).