Rozmowa · Opanowanie

„Stary? Alkoholikiem?” – z każdym wypowiedzianym słowem mruży oczy odrobinę bardziej. „Faszystą?”

„Nie. Miałem na myśli...” (Wskazuj dalej swoją twarz). „Że nie jest, ogólnie rzecz biorąc, czerwonawy i różowy, jak ja”.

„Masz obsesję na punkcie swojego wyglądu” – stwierdza, kręcąc głową. „Bo tylko to ci zostało. Bogacz odebrał ci wszystko. Poza butelką”.

„I zostawił cię tutaj – wskazującego swoją opuchniętą twarz. Bogacz rządzi tobą i całym światem. I śmieje się z twojego kręcenia się w miejscu” – stwierdza, wpatrując się w zimne węgle.

„Tak”.

„Nie każdy jest” – stwierdza, kiwając głową. „Większość ludzi jest młoda i taka. Bogacz odebrał wam wszystko – jesteście lumpenproletariatem. Została wam tylko butelka...”

„I ten wasz rasistowski śmieć. To też możecie zachować – możecie kontynuować dyskurs na ten temat na Kanale 4, erodując solidarność klasy robotniczej na korzyść bogacza” – wyjaśnia, wpatrując się w zimne węgle.

„Nawiasem mówiąc, zinternalizowałem jego weltanschauung”.

„O, nie mam wątpliwości, że wszyscy w MOR-ze zinternalizowaliście sporo rasizmu. Nie musisz mi o tym mówić. To widać. Nie możesz przestać opowiadać o jakimś facecie mierzącym głowy...”

Porucznik kiwa w twoim kierunku głową, jakby zachęcał cię do działania.

Mów dalej o mierzącym głowy człowieku. Polityka wyciąga z tego człowieka informacje, każe mu mówić o faktach.

Cuno mrużąc oczy, wpatruje się zdezorientowany w dal. „Więc nam szczał?” – szepcze do siebie.

„Było coś o tym pomniku na rondzie... i syfilisie?”

„Frissel I, Filip II – co za różnica? To syfilityczni mordercy. Nie chcę już myśleć o tych sprawach. Jestem tym wszystkim zmęczony!”

Płonący w nim gniew przygasa. Jest nim zmęczony. Jak wszystkim...

„Syfilis to choroba, którą Filip III zaraził się w burdelu” – odpowiada szybko. „Ten posąg to abominacja”.

„Dobrze. Skoro mamy to już wyjaśnione...”

„Mhm...” – mamrocze z uwagą.

„Abominacja?”

„Bakteria zaatakowała jego mózg i sprawiła, że wydawał biliony na musujące wino, cocainum i swoje posągi. Jego syn, Filip IV Szalony, zaraził się syfilisem w łonie matki...” – robi wdech świszczący od nienawiści.

Jest to w zasadzie możliwe, choć Filip III nie miał syfilisu. Był po prostu szalony.

„A i tak rządził Revacholem przez dwadzieścia pięć lat! Straciliśmy 2 miliony dusz, obalając tego typu rządy – i te groteskowe pomniki, dwieście pomników...”

„Ale wciąż tam stoi”.

„Jaka celna uwaga!” – prycha. „Stoi tam, prawda? Wciąż tam jest. Wiesz dlaczego?”

„Bo cyniczne, reklamowe japiszony postawiły jego zdekonstruowaną wersję”.

„Zgadza się. Jakieś marketingowe karaluchy wzniosły jego cyniczną dekonstrukcję. My obaliliśmy ten pomnik za pomocą uczciwych ładunków wybuchowych klasy robotniczej – a mimo to wciąż tu jest...” – stwierdza, kręcąc z obrzydzeniem głową.

„Sztuka to wymysł burżuazyjnego establishmentu. To zniewaga dla ludzkości. Każdą galerię powinno się zrównać z ziemią, a artystów skazać na 30 lat ciężkich robót w Yekokataacie”.

Chwila. Dziura po kuli w sercu Filipa! Pomnik został postrzelony. Przez niego!

Musiało tak być, udowodnił już, że umie oddać stąd o wiele trudniejszy strzał.

Zapomnij już o tym! W umyśle odzywa ci się coś o wiele bardziej godnego uwagi! Czy nie mogło być tak, że...

„Właściwie to został nie tyle zdekonstruowany, co uchwycony w momencie eksplozji”.

„O czym ty mówisz?” – pyta wiekowy komunard, przekrzywiając głowę.

„Nieważne”.

„Urojenia burżujskiej sztuki...” – stwierdza, machając pogardliwie ręką.

„To nie jest już pomnik na cześć Filipa III. To pomnik wybuchającego pomnika Filipa III”.

„Co to za szaleństwo?” – pyta, a w jego oczach pojawia się przytłumiony blask.

Porucznik też przekręcił głowę i przygląda ci się z dziwnym wyrazem twarzy.

„To nie szaleństwo. To pomnik na cześć tego, co zrobiliście. Waszego programu odpomnikowiania Revacholu”.

„Więc twierdzisz, że... teraz to jest komunistyczny pomnik?”

Nie tylko.

„Nie wiem. Może to zbyt wydumane”.

„Oczywiście, że tak. Urojone burżujskie wymysły. Wszystko jest jakimś rodzajem dywersji w drodze do banku” – stwierdza, machając pogardliwie ręką. „Wszyscy artyści do pociągu do Yekokaty”.

„Typowa lewacka podłość, represje wobec własnego ludu”.

„Przenoszenie siły roboczej tam, gdzie jest akurat potrzebna, to powszechna praktyka. Postępują tak wszystkie narody. To się nazywa osadnictwo” – wyjaśnia, kręcąc głową, i mamrocze do siebie: „Zastraszanie burżujskiego artystycznego faszysty...”

„Sam nie wiem. A może by tak nie?”

„Nie bądź taki przewrażliwiony. Przenoszenie siły roboczej tam, gdzie jest akurat potrzebna, to powszechna praktyka. Postępują tak wszystkie narody. To się nazywa osadnictwo” – wyjaśnia, kręcąc głową, i mamrocze do siebie: „Jakiś burżujski artystyczny faszysta...”

„Oczywiście. Prosto do Yekokaty”.

„Wiesz, nie brzmisz już jak liberasta. Może się pomyliłem...” – stwierdza, mierząc cię swoimi czarnymi oczami. „Może odstawi mnie do więzienia mazowski komunista – tak jak należy”.

„Jak powinno być. W komunistycznym stylu”.

„Prosto do Yekokaty jak na starego rewizjonistę przystało” – oznajmia, kiwając lekko głową w twoim kierunku. „Wreszcie – odkupienie moich grzechów: rewizjonizmu, uleganie reakcyjnym ideom, dezercja...”

Wciąż nie uważa, żebyś wierzył w socjoekonomię Mazowa, ale myśl, że mogłoby tak być, przyniosła mu odrobinę ukojenia.

A nawet poczucia braterstwa. Przez krótką chwilę czuje się mniej samotny. Niestety, chwila mija.

„Mylisz się. Nie jestem komunardem. Jestem gliniarzem”.

„Jak na gliniarza w średnim wieku jesteś cholernie dobry w wyciąganiu informacji ze starego rewizjonistycznego dezertera. Do dzieła” – stwierdza, kiwając głową.

„Mhm...” – mamrocze porucznik. „Prosto do kopalni odkrywkowej. Albo do usuwania skażenia promieniotwórczego ze Severnej Zemlji”.

„Tak, no cóż...” – starożytny komunard mierzy was obu wzrokiem i nie wie, co o tym wszystkim myśleć.

Rodzi się w nim ziarenko wątpliwości. A może ten gliniarz jest...? Nie, to niemożliwe. Jego opinia o tobie się poprawiła.

„Tak”.

„Może masz rację...” – jego oczy wypełnia nagle zrozumienie. „Tak działa dialektyka. Ale musisz zrozumieć, że sztuka to i tak burżujski wymysł”.

Kaszle, po czym dodaje śmiertelnie poważnym głosem: „I tak wszystkich powinno się zesłać na roboty w Yekokataacie”.