Rozmowa · Opanowanie

„Wiem tylko, że widziałem, jak to się stało – i że mi się to podobało. Bardzo mi się podobało. Jej pulchne ciało podskakujące na wodzie kanału jak korek. Ta szykowna żółta torba wciąż wisząca na jej ramieniu i dusząca ją...” – spogląda swoimi czarnymi, zimnymi jak węgiel oczami na kanał, a po chwili na ciebie – i mruga.

„Cwany jebaniec nie dotrzymał słowa...” – stwierdza chłopak, przysłuchując się wszystkiemu z otwartymi ustami.

„Ha...” – znowu prycha. „To mi brzmi, jakbyś chciał, żebym zeznawał w tej waszej prawnej farsie. Moje dni są policzone. Spędzę je, gnijąc w celi Moralinternu – powiedziałem wszystko, co chciałem powiedzieć” – stwierdza i kaszle.

„Edgar nie dotrzymał swojej części umowy”.

„Pan to zrobił”. (Wykonaj ruch imitujący strzał z karabinu).

„Ha!” – nie dał się złapać. „To był ktoś inny. Ktoś ją zastrzelił” – odpowiada, wzruszając ramionami. Jego spojrzenie nagle staje się lodowate.

„A może po prostu się potknęła. Czasem wyobrażam sobie różne brutalne rzeczy... Mam wiele luk w pamięci – zwłaszcza we wspomnieniach z lat trzydziestych. Ale wiem jedno...”

„Pan ją zabił?”

„Ktoś ją zabił” – odpowiada, wzruszając ramionami. Jego spojrzenie nagle staje się lodowate. „A może ta krowa po prostu się potknęła. Mam problemy z pamięcią, ale wiem jedno...”

Nic nie mów.

„Krowa oberwała kulką w prawe płuco, wpadła do kanału, łapiąc się za cycka, i utonęła. Albo wykrwawiła się – trudno powiedzieć. To była niechlujna robota. I ruchomy cel”.

„Na pewno to zrobiła? Mówią, że zadzwoniła za nią jej córka. To nie była jej córka, prawda?”

„Kobiety lubią Barbarę Muskową i Numb 12...”

„Mmmhm... Pewnie wylewała na siebie całe wiadra tego gówna. Oczywiście nigdy nie zbliżyłem się do niej na tyle, by to sprawdzić...”

O nie, nie rozumiesz powiązania! W tak kluczowym momencie...

Durniu, zrób coś, nie możesz teraz się zamyślać, to nie czas na wygłupy.

Rąbnij się jeszcze raz w głowę. Odpal ją!

„Coś o szefie Związku... Wyborach. Poprzedniej przywódczyni...”

„Co?” – zaczyna to wyczuwać. Coś jest nie tak.

Po prawej widzisz spoglądającego na ciebie przez moment z ukosa porucznika...

Porucznik natychmiast orientuje się w sytuacji i zwraca się do podejrzanego: „O umowie, którą pan zawarł”.

„Z Edgarem. Śmierć najemnika Krenel była jedynie przypadkowo korzystna dla braci Claire. Ale...”

„Co z innymi ludźmi, których pan dla nich zabił?”

„Innymi ludźmi?”

„Na przykład z byłą przewodniczącą Związku”.

Tak! To jest to, czego sam nie byłeś w stanie powiązać...

„Nie po to walczyłem przez czterdzieści lat, żeby teraz skończyć jako informator międzynarodowego reżimu” – macha palcem w kierunku porucznika. „Stało się, co się stało”.

Wciąż jesteś głupi. Twoje oczy wpatrują się w jego palec. Jest pożółkły od nikotyny...

Wcześniej, jak spytałeś go o Związek, powiedział, że jest rozczarowaniem. Obiecali mu coś. Politycznego.

„Kim, nie zdołamy rozwikłać tego elementu. Co robimy?”

„Patrzcie, kto się obudził!” – woła, szczerząc do ciebie zęby. „Z pijackiego stuporu. Ten tu jest w gorszym stanie niż ja... wypalony emocjonalnie. Życie w piekle deregulacji nie jest łatwe, prawda?”

„Będziemy mieli mnóstwo czasu, aby o tym porozmawiać, panie Dros” – wtrąca się porucznik, aby nie mógł napawać się tą chwilą. „Gdy trafi pan do aresztu tymczasowego – spędzi pan w nim całe lata”.

„Do dzieła” – odpowiada maruder, a z jego ust znika szczerbaty uśmiech. „Całe życie spędziłem w izolatce”.

Spokojnie. To nie była niezałagodzona katastrofa. Porucznik się nią zajął. Przejdź dalej, tylko spokojnie...

„Zabił pan, kurwa, poprzednią przewodniczącą. Wiem to”.

„Patrzcie, kto się obudził!” – woła, szczerząc do ciebie zęby. „Z pijackiego stuporu. Ten tu jest w gorszym stanie niż ja... i tak nim targają emocje. Życie w piekle deregulacji nie jest łatwe, prawda?”

„Obiecali polityczne zmiany. I ich nie wprowadzili”.

„Patrzcie, kto się obudził” – prycha. „Wyszliście na tym gorzej ode mnie”.

„Będziemy mieli mnóstwo czasu, aby o tym porozmawiać, panie Dros” – wtrąca się porucznik, aby nie mógł napawać się tą chwilą. „Gdy trafi pan do aresztu tymczasowego – spędzi pan w nim całe lata”.

To tyle? Muszę powiedzieć właśnie to? Nie mam w głowie innych myśli?

Mógłbyś powiedzieć, że ma brudne paznokcie, ale to zwykły fakt. Nic to nie zmieni.

Tak, niestety – to wszystko, czym dysponujesz.

Jesteś PRAWEM. Musi ci udzielić tej informacji!

„Ej, Cuno nie rozumie, co się tu dzieje. Weź się w garść, detektywie Dicku i jedziemy z tym koksem, dobra?”

Musisz się pozbierać i natychmiast wracać do pracy. Jesteś tu ostatnim detektywem MOR-u. Zakończ przesłuchanie. Nieważne, że nie pamiętasz jednej rzeczy.

Weź się w garść, to tylko jedna mała kwestia. Wciąż masz wszystko pozostałe! No dalej, dokończ śledztwo!

Nie ma tu innego funkcjonariusza, tylko ty. Musisz wziąć się w garść. Dokończyć przesłuchanie.

Skup się na swojej pracy. Nikogo innego już nie ma. To musisz być ty. Dokończ to cholerne przesłuchanie, zapomnij o tamtym.

TERAZ!

„Coś o szefie Związku...” (Uderz się pięścią w głowę).

„Oficerze!” – woła porucznik, który obserwuje, jak uderzasz się w głowę, aby odnaleźć powiązanie w sprawie o morderstwo.

Szybko dociera do niego, co się dzieje.

„Panie Dros, wracając do umowy, którą pan zawarł” – zwraca się porucznik do mężczyzny. „Z Edgarem. Śmierć najemnika Krenel była jedynie przypadkowo korzystna dla braci Claire. Ale...” – zawiesza głos i podchodzi bliżej.

Chłopak obserwuje, jak uderzasz się brutalnie w głowę, aby odnaleźć powiązanie w sprawie o morderstwo.

Komunista obserwuje, jak uderzasz się brutalnie w głowę, aby odnaleźć powiązanie w sprawie. Nic to nie daje.

Jasna cholera. Czemu jesteś taki głupi? Dosyć. Przerywamy tę mentalną porażkę. Wracamy do pytań.

„Kim, co ty o tym sądzisz? O tym, no wiesz...”

Zaraz. Chodziło o jego spotkanie z Edgarem i ich umowę...

Dobry boże, jesteśmy na samym skraju! To już końcówka, a ty nie umiesz nawet zapamiętać, jakie wątki chcesz połączyć, tak? A podejrzany o morderstwo patrzy na ciebie z pogardą!

Rąbnij się w głowę. Odpal ją!