Rozmowa · Dezerter

„Trzy tygodnie temu, gdy bogata wiedźma przypłynęła na swojej galerze. Jej straż honorowa przybyła razem z nią”.

Joyce... Znów ma na myśli Joyce.

„Znów chodzi o rzekomą soucriant, tak? Joyce?”

„Pomarszczona dziwka” – kiwa głową.

„Khm...” (Kaszlnij). „Przejdźmy dalej. Ofiara przybywa jakiś czas po niej...”

„Wprowadzili się do opuszczonego mieszkania przy rondzie” – wyjaśnia, wskazując skinieniem głowy miasto. „Sprzęt radiowy na widoku – reakcyjna stacja radiowa na pełen regulator. Niechlujni i pijani”.

„Widziałem takich jak oni podczas lądowania. Falangi z Okcydentu i Mesk nie były z poboru tak jak my. To były upiory. Znali się tylko na niszczeniu i zadawaniu bólu”.

„Rozumiem”.

„Stłoczyli łamistrajków, więc miałem ich na oku” – stwierdza. Wpatruje się w przeciwległy brzeg, po czym spogląda na ciebie.

„Upiory?”

„Ledwie żywi. Lubią zabijać, gdy są na haju. Po lądowaniu, gdy nastały gorące lata, strzelałem do nich. Wykańczałem ich. Tych najgorszych. Gdy tylko miałem zapasową kulkę”.

„Widziałem, że wrócili. Żeby pokazać swoją prawdziwą twarz – twarz, której nie ośmielają się pokazywać swoim burżuazyjnym wyborcom na Mundi z ich rodzinami i poliestrowymi ubraniami...”

„Dziwka. Dobre, mocne słowo. Też go często używam”.

„Tak” – kiwa z entuzjazmem głową. „Tradycyjne”.

„Co pan ma z tymi dziwkami i pederastami? Nie jest pan komunistą?”

„Rozwiązłość seksualna to burżuazyjny wybieg” – stwierdza i charczy. „A jeśli chodzi o pederastię, to Partia zalegalizowała ją w czwartym roku tego wieku. Moja Partia, a nie wasi liberalni władcy” – spluwa odchrząkniętą flegmą na dogasające węgle.

„Więc nawet nie próbuj prawić mi morałów, rasistowski zasrańcu” – dodaje. „To burżujstwo, gdy robią to burżuje. Gmeranie przy narządach płciowych...”

Pod wpływem tej myśli rozpoczyna się u niego jakiś dziwny proces związany z gruczołami. Jak rosnące drożdże...

Oprócz samotności – także gniew.

„Ekhem...” – kasła porucznik.

„Porozmawiajmy na razie o czym innym”.

Oddycha płytko.

„Znów ma pan na myśli przedstawicielkę Wild Pines, tak?”

Joyce... Ma na myśli Joyce.

„Bogata wiedźma?”

„Porozmawiajmy na razie o czym innym”.

Oddycha płytko.

„Ma pan przez to na myśli przedstawicielkę firmy, do której należy port?”

„Pomarszczona dziwka” – kiwa głową.

„Ma pan na myśli Joyce Messier, przedstawicielkę Wild Pines?”

Musi chodzić o przedstawicielkę firmy portowej, która przypłynęła swoim jachtem.

„Pieprzyli się...” – spogląda na zwęglone drewno. „Nie podobało mi się to”.

„A więc był pan zazdrosny?”

„Zazdrość to reakcyjna koncepcja. Nie podobało mi się, że drań się zabawiał – naćpany i w ramionach młodej kobiety. Chciałem, aby zginął i nie mógł dłużej cieszyć się życiem”.

Żeby przestał reagować na bodźce, został oderwany od świata. Otoczony przez mrok.

„I chciałem, żeby zobaczyła, jak jego głowa wybucha” – dodaje, kiwając głową. „Tak, to też. Powinna była wiedzieć lepiej i nie wpuszczać między swoje nogi mordercy dzieci. Wiedziałem, że będzie między nimi przez jedną dodatkową sekundę – konając...”

„Tyle wystarczyło, aby pocisk dotarł do jego głowy” – mruży oczy. „Gdy teraz o tym myślę, dochodzę do wniosku, że nie celowałem w jego usta. Chciałem, żeby jego mózg rozbryzgnął się na nią... ale...” – wzrusza ramionami. „Nie można mieć wszystkiego”.

Jej pocące się od narkotyków ciało, śliskie od krwawienia mózgowego.

Ten mężczyzna przejrzał ją tak samo jak ty.

A teraz chciałby zobaczyć ją zalaną krwią.

Żeby ją ukarać.

Skąd on zna te drobne szczegóły związane z jej ciałem?

Szybko zaczynasz rozumieć.

„Widział ją pan kiedyś przez okno, z dachu?”

„Tak też” – kiwa głową. „Wyginała się jak łuk przyciśnięta do szyby...”

„Mhm” – mlaszcze. „Wyginała się jak łuk przyciśnięta do szyby...”

„Był pan w sekretnym przejściu za Whirling-in-Rags”. (Przejdź dalej).

„Byłem w całym Martinaise – w każdym zakamarku”.

„I tam też”.

„Tak, tam też” – potrząsa głową niemal w zachwycie. „Rzeczy, które wyrabiali w tym pokoiku. Do czego się posuwała, żeby poczuć się dobrze... Zabawne, w jaki sposób działa światło...” – wyjaśnia.

„Włączasz je w środku i na zewnątrz robi się tak ciemno, że nie widzisz człowieka, który zagląda przez okno. Nauczyłem się tego w latach dwudziestych, gdy wciąż mnie ścigali. Widziałem ludzi, którzy odwalali niezłe szopki, ale...” – potrząsa głową.

Tej dwójki nic nie przebiło.

Słyszysz znajomy odgłos długopisu porucznika tańczącego po papierze. Rzuca ci krótkie spojrzenie...

Kolejny wątek mamy zamknięty. Dobrze idzie, detektywie.

...a następnie spogląda na mężczyznę. „Jak się pan tam dostał? Do ukrytego warsztatu pinballowego?”

„Teraz wystarczy, że się dobrze umyję i mogę tam po prostu wejść – mówiłem już, myślą, że jestem antyspołeczny. Najlepiej wpaść tam tuż przed zamknięciem. Kuchnia jest wtedy pusta”.

„Otworzył pan stalowe drzwi w kuchni? Jak?”

„Otworzyłem je już dawno temu. Mieszkał tam jakiś burżujski handlarz grami – już nie pamiętam... piętnaście lat temu? Zostawił sporo zapasowych klucz, więc wziąłem sobie jeden. Aż pewnej nocy zobaczyłem w lunecie, jak ona zapala światło...” – wyjaśnia, wskazując Whirling-in-Rags.

I wtedy mu się przydał ten zapasowy klucz. Taki jak ten za oknem sali Związku.

„Jeszcze jedno – kwiaty, panie Dros. Zasuszone kwiaty na dachu”.