Rozmowa · Dezerter

Jak gdyby coś umieściło w nim tę myśl. Żeby zostawić kwiaty.

„Coś umieściło w panu tę myśl. Jakaś kompulsja”.

„Jak to umieściło?” – pyta, unosząc wzrok. Jego oczy są szeroko otwarte.

Nagły przypływ przerażenia.

„Nieważne”.

„Nie rozumiem...” – stwierdza, kręcąc głową.

Zapada cisza. Porucznik rysuje pojedynczą linię w swoim notatniku, po czym raz jeszcze posyła ci porozumiewawcze skinienie głową.

Kolejny załatwiony.

Zapada cisza. Porucznik rysuje pojedynczą linię w swoim notatniku.

„Po prostu tak poczułem po tym, co pan powiedział. Zgadza się pan z tym?”

„Może...” – opuszcza głowę i po prostu wpatruje się w kłody. „Mówiłem już – mam dziury w mózgu. Gdyby nie to, nie siedziałbym tak tutaj, czekając na ciebie...”

Nagły rozbłysk wściekłości.

„Gdybyś zjawił się tu dziesięć lat temu, to bym cię zabił” – stwierdza i ociera oczy.

„Może...” – opuszcza głowę i po prostu wpatruje się w kłody. „Mam te... dziury w mózgu. Gdyby nie to, nie siedziałbym tak tutaj, czekając na ciebie...”

Nic nie mów.

On też milczy. Opuszcza głowę jak słonecznik na uschniętej łodydze.

„Chciał ją pan pocieszyć”.

„Chciał ją pan zmanipulować”.

„Czuł pan coś do tej kobiety?”

„Ja...” – wzdycha. „Ja nie mam czego się trzymać, tylko to... To za mało”.

Węgle jego oczu połyskują nagle niczym ociekające wodą kamienie. Czy on płacze?

„Człowiek musi czuć coś innego. Podczas tej walki jest łatwiej, gdy ma się oko na coś tam” – spogląda na miasto. „To słabość, wiem”.

„Były jakieś inne?”

„Tak. Przez te wszystkie lata. Uczucia są nieproletariackie”.

„Jeszcze jedno co do tej kobiety...”

„Kobiecie...” – uśmiecha się nagle.

I niezrozumiale. Nie pasuje to do jego zbolałego głosu.

„Dlatego zostawił pan za jej oknem ususzone kwiaty?”

„Nie...” – znowu zaczyna potrząsać głową – jak słonecznik na uschniętej łodydze.

„W takim razie dlaczego?”

„Sam nie wiem. Jednej nocy byłem tam, a ona płakała jak dziecko, w kącie swojego pokoju – na podłodze. Czasem jej się to zdarzało...”

„Chciał ją pan ukarać, więc go pan zabił”.

„Ona niemal karmiła tego faceta piersią. Nie uwierzyłbyś, na co mu pozwalała...” – stwierdza, kręcąc głową i wpatrując się w popiół.

Ty też skupiasz w nim swój wzrok. W twojej głowie jej niewinność Dei nadal odwraca się do ciebie z walizką w ręce i rozplecionymi, jedwabistymi włosami, gotowa, by odejść...

To nie ma nic wspólnego z tym, co dzieje się teraz. (Spróbuj zapomnieć).

Nic z tego, Harry. Jej głos rozbrzmiewa w powietrzu wieczora. Pachnie płonącymi budynkami...

„Nie jestem taki. Nie myślę w ten sposób”.

„Nikogo nie obchodzi, co sobie myślisz” – stwierdza stary mężczyzna i spluwa w popiół. „Ty i twoi kumple zabijacie po dziesięciu przedstawicieli klasy pracującej dziennie. Podawali te statystyki na Kanale 8”.

„Wie pan, ja też nienawidzę kobiet”.

„To prawda, w kobietach jest coś burżujskiego...” – kiwa głową. „Słabi są podatniejsi na wyzysk ze strony kapitalistów, chyba że sięgną po broń, ale takie jak ona...” – kręci głową.

„Spaczone przez substancje psychoaktywne, alkohol i interesy klasowe burżuazji. Wszystkie takie są te współczesne kobiety...” – stwierdza, odrywając wzrok od popiołu.

„Mężczyźni są szaleni”. (Potrząśnij głową).

„Świat jest szalony...” – stwierdza, unosząc wzrok. Zauważasz jakiś blask w jego oczach, który po chwili gaśnie.

„Zasługiwała na porządną karę”.

Kiwa głową. „Uwiła tam sobie gniazdko miłości. Przepocona pościel i butelki, których używali do bóg wie czego... Widziałem tam też innych mężczyzna, ale nie jestem pewny, kim byli. Trafiła się też raz kobieta”.

„Kobieta o rudych włosach? Ruby...”

„Partia nie ma nic przeciwko temu, więc i mnie to nie przeszkadza, ale to wiele mówi...” – stwierdza, kręcąc głową.

Zdaje się, że odpowiedź brzmiała „tak”.

„Kobieta o rudych włosach? Ruby...”

„Partia nie ma nic przeciwko temu, więc i mnie to nie przeszkadza, ale to wiele mówi...” – stwierdza, kręcąc głową.

Nie drąż.

Stary mężczyzna unosi wzrok. Zauważasz jakiś blask w kąciku jego czarnych oczu...

Gorzki posmak na jego języku.

„Przejrzał ją pan? Ja też”.

„Masz urojenia. W duszy burżujskiej kobiety nie ma nic, co można by ujrzeć. W środku znajdziesz to samo, co na zewnątrz: chory hedonizm i desperację”.

Nic nie mów.

Sen...

Do zobaczenia jutro, Harry. Jej głos rozbrzmiewa w wieczornym powietrzu, parzy...

Podczas kiedy on tu tkwi i gnije.

„Od jak dawna ją pan obserwował?”