Rozmowa · Dezerter

„Co z nimi?”

Proszę! Już się do tego przyznał! Teraz tylko spytaj...

„Jeszcze jedno, panie Dros. Zasuszone kwiaty. Na dachu”.

„Jeszcze jedno co do niej...”

„Ta pieprzona dziwka...” – rzuca i wymachuje ręką w przypływie nagłej złości. Coś w niego wstąpiło...

Dziwny, pozbawiony przyczyny szał, nad którym wydaje się nie mieć kontroli.

„A drzwi? Te stalowe drzwi w kuchni. Jak je pan otworzył?”

„Teraz wystarczy, że się dobrze umyję i mogę po prostu wejść do hostelu. Wszyscy myślą, że jestem antyspołecznym włóczęgą. Najlepiej wpaść tam tuż przed zamknięciem. Kuchnia jest wtedy pusta”.

„Taaa” – Cuno kiwa głową. „Oświetlenie robi robotę. Speedziarze jebią się po krzakach...”

Musi umieć radzić sobie ze skrzypiącymi podłogami i zardzewiałymi zawiasami...

„Jak się pan tam dostał? Do ukrytego pinballowego warsztatu?”

„Był pan w sekretnym przejściu za Whirling-in-Rags”. (Przejdź dalej).

„Te siniaki na jej ciele – widział je pan może przez dziurę w ścianie?”

„Tak, obserwowałem ją w ten sposób” – kiwa głową. „Jak robi nożem kreski z tych swoich narkotyków, masturbuje się...”

Wszystko naraz wzbiera w nim niesamowitą tęsknotą.

„Czy to pan wykonał ten otwór?”

„Nożem z ostrym sztychem”.

Nadawał się też do podsłuchiwania. Wychwytywania jęków i parsknięć.

„Pan zrobił ten otwór?”

„O tak” – odpowiada i mlaszcze. „Jak robi nożem kreski z tych swoich narkotyków, masturbuje się...”

Musiał może... wspiąć się na dach?

„Wspiął się pan, prawda? Wspiął się pan do jej okna jak KRABOCZŁEK?”

„O czym ty mówisz? »Kraboczłek«?” – pyta i kaszląc, zbywa cię lekceważącym machnięciem ręki.

„Był pan w sekretnym przejściu za Whirling-in-Rags” – wtrąca się porucznik.

„Byłem w całym Martinaise – w każdym zakamarku”.

Dzięki bogu, że porucznik to wyłapał...

„W tym zakamarku też?” – dopytuje porucznik, nie pozwalając ci dokończyć.

„Mam inne pytanie na jej temat”.

„Jej...” – powtarza dziwnie wolno.

Czuć w tym odrobinę bólu. Ukłucie.

„Jakie sposoby? Proszę powiedzieć!”

„Nie w tym życiu, droite” – odpowiada i kaszląc, zbywa cię lekceważącym machnięciem ręki. Myślami jest już gdzieś indziej...

Przy niej.

Ten wątek przepadł. Zrekompensuj to jakoś, chwyć inną nitkę, szybko!

Przepadło...

Jesteś kiepskim detektywem. Leniwym i kiepskim.

Jedna przegapiona rzecz i już tonę w niepewności...

I słusznie. Napraw to szybko! Dociśnij, ale bardzo ostrożnie!

Na razie wywęsz inne tropy, jak to robisz zawsze. Odrób straty później...

I słusznie, synku, bo to żałosne. Zrehabilituj się natychmiast!

Nie. Jest dobrze. Mam go już w garści. Nie muszę być idealny.

Nie, nie jest dobrze. Napraw to szybko! Bądź niesamowicie szczegółowy!

Jest dobrze? Nie czujesz, żeby było. Masz wrażenie, że powinieneś to nadrobić, wyjątkowo dokładnie go analizując...

Oczywiście, że nie jest dobrze. Natychmiast się zrehabilituj. Maksymalna wydajność!

„Byłeś w jakimś sekretnym przejściu, co? W środku Whirling-in-Rags i tam węszyłeś?”

„Byłem w całym Martinaise – w każdym zakamarku”.

Dzięki bogu, że młody to wyłapał...

„Taaa... I w tym też, tak? W sekretnym gównie za Whirling?”

„Jak zdołał pan podejść na tyle blisko, żeby zobaczyć jej siniaki, panie Dros?”

„Mam swoje sposoby” – stwierdza, a na jego wyschniętych, bladych ustach pojawia się uśmiech.

„Wspiął się pan, prawda? Wspiął się pan do jej okna?”

„Jak dobry ma pan ten swój cholerny wzrok? Używa pan lornetki?”

„To pan zostawił ususzone konwalie za jej oknem?”

„Tak. Nie powinienem był tego robić. To był błąd...” – prawą stroną jego twarzy wstrząsa skurcz.

„Czemu pan to zrobił?”

„Jednej nocy byłem tam, a ona płakała. Jak dziecko, w kącie swojego pokoju – na podłodze. Nigdy wcześniej jej takiej nie widziałem”.

„Kiedy to było?”

„Dzień po tym, jak go zabiłem”.

„I przyniósł jej pan konwalie?”

„Tak” – odpowiada, spoglądając na zwęglone kłody. „Nie wiem już, czemu robię rzeczy, które robię”.