Rozmowa · Dezerter

„Odkąd przybyła do Martinaise. Zobaczyłem, jak skrada się skoro świt w trzcinie za budynkiem Felda. Było ciemno, jeszcze zimą. Nie miała wtedy na sobie swojego skąpego kostiumu. Była tylko sylwetką w mroku, poruszającą się...”

„Za budynkiem Felda? Na wybrzeżu? Co ona tam robiła?”

„Ukrywała coś w wodzie. Jak już się z tym uporała, puściła dymka. Byłem na górze w ruinach – nie zauważyła mnie, za to ja widziałem ją jak na dłoni. Paliła... Była nerwowa, ale nie przestraszona”.

I piękna.

„Co pana zdaniem tam ukryła?”

„Swój paszport. I bilety do Villiers” – odpowiada i kaszle. „I stamtąd do Casherbrume”.

W Wolnym Państwie Semenine. W odległym zakątku Ziemi, niedaleko szaroty.

„To ukryta boja, o której nam powiedziała... Zaglądał pan do środka?”

„Po tym, jak sobie poszła” – potwierdza, kiwając głową.

„Czy zatrzymał pan to wszystko? Gdy znaleźliśmy skrytkę, była pusta”.

„Nie. Po co miałbym to robić? Nie potrzebowałem biletów do Villiers... Odłożyłem wszystko na miejsce. Gdybym chciał coś wymusić, to wybrałbym kogoś lepszego”.

To by wskazywało, że myślał o jej szantażowaniu.

Jest tu też drobna niespójność – był wcześniej zaskoczony, że nazywa się Klaasje. Nie zobaczyłby w dokumentach imienia?

„Jest pan pewny? Zaglądałem tam. W środku nic nie było”.

„Na co mi te śmieci?” – pyta, spoglądając ze zdezorientowaniem na trzciny. „Nie wybieram się do Villiers...”

Znowu jest. Ten dziwny neurologiczny stan, w jaki czasami wpada.

Od czasu do czasu dopada go dziwaczna dezorientacja. Jakieś aberracje jego układu nerwowego?

„Jakie nazwisko miała zapisane w paszporcie?”

„Stało tam jakieś inne...” – zastanawia się. „Nie pamiętam. Tego ranka było ciemno. Pamiętam tylko jej twarz na fotografii”.

„Gdzie była ta skrytka? Wygląda na to, że przegapiliśmy ją podczas śledztwa”.

„W wodzie za znajdującym się tam obozowiskiem” – odpowiada, wskazując wybrzeże niedbałym ruchem ręki. „Nie pamiętam dokładnie. Trwała zima. Było lodowato...”

„Widział pan jej imię w paszporcie. Ale kiedy wcześniej wspomniałem, że ma na imię Klaasje, zdawał się pan je słyszeć pierwszy raz w życiu”.

„W dokumentach nie stało Klaasje...” – odpowiada, kręcąc głową.

„Przejdźmy dalej – czy później też pan ją obserwował?” (Przejdź dalej).

„Tak” – odpowiada, uśmiechając się niemal. „Z tymi znamionami jej twarz wyglądała jak archipelag. I to ciało, twarde i szczupłe, i całe poobijane – w czarne i żółte sińce. Od razu było widać, że ktoś jej spuścił lanie”.

„Widać też było, kim była” – kiwa głową. „Szpionem. Ściganym szpionem. Revachol stał się kloaką świata. Trafiają tu w końcu wszyscy oszuści finansowi i handlarze bronią. Żeby ćpać i kopulować jak zwierzęta”.

„Poznał pan, że jest szpionem, po dokumentach?”

„Na zdjęciu miała inny kolor włosów i okulary. Fałszywka. Jakaś paskudna, burżujska afera. Słyszałem o takich sprawach w radiu...”

Przygotowuje dla ciebie grunt...

Siniaki. Tego nie da się zobaczyć w lunecie...

„Jak pan to wszystko zauważył? Siniaki, to, że była bita?”

„Chyba nie jestem ślepy, co nie?” – odpowiada, kręcąc posiwiałą głową.

„I był pan w stanie zobaczyć jej siniaki przez lunetę karabinu?”

„Nie da się zobaczyć sińców przez lunetę. Widać tylko niewyraźne zamazanie...” – odpowiada, kręcąc posiwiałą głową.

Siniaki. Takie coś da się zobaczyć w lunecie?

I to, że była szpionem. Skąd się tego dowiedział?

„Po pierwsze – zorientował się pan po dokumentach, że jest szpionem?”

„Na zdjęciu miała inny kolor włosów – i okulary. Fałszywka. Jakaś paskudna, burżujska afera. Słyszałem o takich sprawach w radiu...”

„Jak pan to wszystko zauważył? Siniaki, to, że była bita?”

„Ha...” – stwierdza i kręci posiwiałą głową.

„A te siniaki... Widział pan je przez lunetę karabinu?”

„Nie da się zobaczyć tego przez lunetę. Widać wtedy tylko niewyraźne zamazanie...” – odpowiada, kręcąc posiwiałą głową.

Zaraz, była szpionem? Skąd się tego dowiedział?

Jest tu drobna niespójność – był wcześniej zaskoczony, że nazywa się Klaasje. Nie zobaczyłby w dokumentach imienia?

Jeden drobiazg – jakie imię i nazwisko miała zapisane w paszporcie. Ciekawi mnie to...

„Zachował pan te dokumenty? Kiedy znalazłem skrytkę, była pusta”.

„Czy zatrzymał pan znajdujące się tam dokumenty?”

„Nie. Odłożyłem je na miejsce. Po co mi one? Nie wybieram się do Falne...” – przez chwilę wygląda na zdezorientowanego. „Czy... Znaczy...”

„Zachował pan te materiały?”

„Jakiś ukryty pojemnik na wybrzeżu? Zaglądał pan do środka?”

„Tak. Po tym, jak sobie poszła. To była zatopiona skrytka. Całkiem nieźle zrobiona...”

„Byliśmy niechlujni. Powinniśmy byli uzyskać od niej tę informację...” – mamrocze do siebie porucznik. „Czy zabrał pan te dokumenty?”

„Zabrał pan te dokumenty?”

„I piękna”.

„To też” – kiwa głową.

„Skąd pan wiedział, jak wyglądała? Mówił pan, że było ciemno”.

„Wzeszło słońce, a jej włosy były jak pajęczyna. Wypaliła więcej papierosów i wciągnęła kreskę syfu, który akurat ćpała. W tych ruinach...” – kręci głową. „Bez tych prochów nie była w stanie nawet się ruszyć”.

„Wzeszło słońce, a jej włosy były jak pajęczyna. Wypaliła więcej papierosów i wciągnęła kreskę syfu, który akurat ćpała. W tych ruinach...” – kręci głową. „Bez tych prochów nie była w stanie nawet się ruszyć”.

„Co ona tam robiła?”

„Jak zdołał pan podejść na tyle blisko, żeby zobaczyć siniaki, panie Dros?”