Rozmowa · Dezerter

„A więc, krótko mówiąc, nie chodziło tu o niego, a o nią”. (Zakończ).

„O nią...” – powtarza, wpatrując się w popiół, a po chwili w trzciny. Kącik jego oka drży.

Słyszysz syk o niskiej częstotliwości, na granicy słyszalności. Po chwili ustaje.

Porucznik kiwa w twoim kierunku potwierdzająco głową.

Oto i jest. Motyw. Mamy go.

„Gdzie ona jest?” – pyta stary mężczyzna, spoglądając na ciebie. „Nie widziałem jej od wielu dni”.

„Uciekła. Nie wiem, gdzie ona jest”.

„Wyjdzie jej to na dobre...” – spogląda na miasto i kiwa głową. „Wiesz, pod koniec ta dziewczyna patrzyła prosto w lunetę. Przez ostatni tydzień wpatrywała się w wyspę...”

„Nocą – płacząc lub paląc na dachu. Jakby wiedziała, że tu byłem...” – mówi, po czym dodaje, nie kierując swoich słów do nikogo konkretnego. „To nie ma znaczenia”.

Na przeciwnym do portu brzegu rzeki Esperance na dwupiętrowy, duraluminiowy budynek 57. komisariatu, przy bramie do Terminala H, pada zimny deszcz.

Spójrz na wschód...

W środku, w celi, młoda kobieta przechodzi jednoczesny odwyk od amfetaminy, barbituranów i alkoholu. W tym samym czasie dwóch mężczyzn w brązowych garniturach macha młodemu policjantowi odznakami MOP-u. Słyszy, jak otwierają się drzwi...

...i wie już, że to koniec. Przyszli po nią. Na zewnątrz powoli zbliża się zmierzch. Lśniąca złotem i pomarańczą rzeka wpada do Zatoki Martyneskiej.

Tam, na rozklekotanym pomoście w nienazwanej wsi, dwójka funkcjonariuszy policji i jeden konsultant specjalny patrzą na wąski pas wody morskiej. Wystają z niej ruiny zbudowanego przez Filipa II, przejętego przez komunę, a następnie zniszczonego podczas Lądowania fortu...

„On tam jest i robi... nie wiem nawet co” – mówi funkcjonariusz satelicki Vicquemare. „Za tym przeciwlotniczym czymś. Dlatego go nie widzimy”.

Konsultant specjalny Heidelstam patrzy na sprawę optymistycznie. „Kiedy będzie wracać, zobaczymy łódź. A na razie chodźmy na kawę. Znam takie ciekawe miejsce, w którym...” – jego głos niknie w dali, kiedy schodzą z pomostu.

Kiedy mężczyźni odchodzą, funkcjonariuszka patrolowa Minot ogląda się przez ramię – na stojącą wśród deszczu ruinę fortyfikacji wystającą z wody niczym zgniły ząb...

Szczęścia, Harry – myśli. Będziesz potrzebował go naprawdę dużo...

Stary mężczyzna milknie i wpatruje się w twoje stopy. Spalone kłody leżące w wygaśniętym ognisku są wilgotne od morskiego powietrza.

„Moglibyśmy dowiedzieć się więcej...” – szepcze do ciebie porucznik, wykorzystując okazję. „Zaczął mówić...”

Kto wie, co widział i zrobił przez te wszystkie lata?

Możesz wyciągnąć z niego więcej... Lubi mówić.

Dość już. Aresztuj go. Wykręć mu ręce za plecami i to zakończ.

„Możemy wyciągnąć z niego więcej...” – szepcze chłopak. „Rozwiązał mu się ozór...”

Stary mężczyzna milknie. Wpatruje się w twoje stopy i spalone kłody.

Kiedy mężczyźni odchodzą, funkcjonariuszka patrolowa Minot ogląda się przez ramię – na stojącą wśród śniegu ruinę fortyfikacji wystającą z wody niczym zgniły ząb...

Kiedy mężczyźni odchodzą, funkcjonariuszka patrolowa Minot ogląda się przez ramię – na ruinę fortyfikacji wystającą z wody niczym zgniły ząb...

Wiedział, że ona wie. Patrzyła na wyspę, powoli się domyślała – dzień po dniu, papieros po papierosie...

Za wodą, na rozklekotanym pomoście w nienazwanej wsi pełnej domów z szarych pustaków o eternitowych dachach, dwójka funkcjonariuszy policji i jeden konsultant specjalny patrzą na wąski pas wody morskiej.

...i wie już, że to koniec. Przyszli po nią. Na zewnątrz zapadł już zmrok. Czarna jak smoła wstęga rzeki wpada do Zatoki Martyneskiej.

...i wie już, że to koniec. Przyszli po nią. Na zewnątrz trwa już wiosna. Zielononiebieska rzeka wpada do Zatoki Martyneskiej.

Otrząśnij się.

W środku, w celi, młoda kobieta przechodzi odwyk od amfetaminy, barbituranów i alkoholu. Znika, drżąca, z twojej wyobraźni...

Na przeciwnym do portu, południowym brzegu rzeki Esperance na dwupiętrowy, duraluminiowy budynek 57. komisariatu, przy bramie do Terminala H, pada biały śnieg.

Na przeciwnym do portu, południowym brzegu rzeki Esperance, w okolicach dwupiętrowego, duraluminiowego budynku 57. komisariatu, przy bramie do Terminala H, powietrze jest nieruchome.

Centrum, po drugiej stronie Zatoki Revacholskiej. Zimny deszcz pada na czterdziestopiętrowe wieże. Nad nimi – Centralny Aerodrom Lausanne, kokon zawieszony na szarym niebie siatką stalowych lin i otoczony hybrydowymi jednostkami powietrznymi.

Spójrz na północ...

Na peronie młoda kobieta odczuwa odstawienie amfetaminy, barbituranów i alkoholu. Mimo to jednak uśmiecha się wśród tłumu, dotyka wielkiego ducha miasta, które opuszcza, by udać się do innego, daleko na południu.

Mniejszego. Odleglejszego. Ukrytego. Nie takiego, jak wielki kandelabr, który migocze u jej stóp w zapadającym zmierzchu. Ulice, wieże, apartamentowce i zimna woda. Za wodą zaś – czarny pas ruin, którego nie byłoby nawet widać, gdyby nie zmrużyła oczu...

Żegnaj, Martinaise.

Mniejszego. Odleglejszego. Ukrytego. Nie takiego, jak wielki kandelabr, który migocze u jej stóp pośród nocy. Światła uliczne, wieże, apartamentowce i woda. Za nią zaś – czarny pas ruin, którego nie byłoby nawet widać, gdyby nie zmrużyła oczu...

Mniejszego. Odleglejszego. Ukrytego. Nie takiego, jak wielki kandelabr, który migocze u jej stóp skąpany w wiośnie. Ulice i wieże, apartamentowce i woda. Za nią zaś – czarny pas ruin, którego nie byłoby nawet widać, gdyby nie zmrużyła oczu...

Otrząśnij się.

Na peronie młoda kobieta odczuwa odstawienie amfetaminy, barbituranów i alkoholu. Mimo to jednak uśmiecha się wśród tłumu. Po chwili znika z twojej wyobraźni...

Centrum, po drugiej stronie Zatoki Revacholskiej. Śnieg pada na czterdziestopiętrowe wieże. Nad nimi – Centralny Aerodrom Lausanne, kokon zawieszony na białym od śniegu niebie siatką stalowych lin i otoczony hybrydowymi jednostkami powietrznymi.

Centrum, po drugiej stronie Zatoki Revacholskiej. Oceaniczny wiatr uderza w czterdziestopiętrowe wieże. Nad nimi – Centralny Aerodrom Lausanne, kokon zawieszony na niebie siatką stalowych lin i otoczony hybrydowymi jednostkami powietrznymi.

„Uciekła, ale najpierw doprowadziła mnie tutaj. Domyśliła się, że ktoś obserwuje ją z fortu”.

„Uciekła...” – spogląda na miasto i kiwa głową. „Wiedziałem. Przez ostatni tydzień patrzyła prosto w lunetę. I na wyspę, jakby wiedziała...” – wzdycha.

„Patrzyła – nocą, płacząc lub paląc na dachu – prosto na mnie...” – mówi, po czym dodaje, nie kierując swoich słów do nikogo konkretnego. „To nie ma znaczenia”.

„Nie mogę panu tego powiedzieć”.

„Wiem, że już jej tu nie ma” – spogląda na miasto. „Trafiła za kratki albo ucieka... Wiesz, patrzyła prosto w lunetę. Pod koniec – przez ten ostatni tydzień. Patrzyła na fort. Jakby wiedziała”.

„Jakby wiedziała, że tu byłem” – mówi, po czym dodaje, nie kierując swoich słów do nikogo konkretnego. „To nie ma znaczenia”.

„Aresztowałem ją”.

„Zamknięta z twoimi panami. Mnie też to wkrótce spotka... Może się spotkamy?” – spogląda na miasto i kiwa głową. „Wiesz, pod koniec patrzyła prosto w lunetę. Jakby wiedziała”.

„Wpatrywała się w wyspę, w fort, jakby wiedziała, że tu byłem...” – mówi, po czym dodaje, nie kierując swoich słów do nikogo konkretnego. „To nie ma znaczenia”.

„Aresztowałem ją”. (Skłam).

Cała i zdrowa, szanowny panie. Z całą pewnością nie zgubiłeś świadka.

„Chodziło o suki” – stwierdza chłopak, kiwając ponuro głową.

Jest, detektywie – motyw. Mamy go.

„O nią...” – powtarza, wpatrując się w popiół, a po chwili w trzciny. Kącik jego oka drży.