Rozmowa · Przekonywanie

„Zdali sobie sprawę z tego, że odkryli nowy gatunek, i nazwali go Col Do Ma Ma Daqua. To perykarnaskie określenie głosu boga, który wedle wierzeń jest bardzo cichy”.

„Proszę mówić dalej”.

„Dostali obsesji na punkcie tych maleńkich ptaków. Choć nie mogli ich zobaczyć, nauczyli się rozróżniać poszczególne osobniki i” – uśmiecha się – „zaczęli im nawet nadawać imiona”.

„Nadawać imiona?”

„Sequester. Macierzanka. Josquin” – kiwa głową. „To tylko niektóre spośród Ma Ma Daqua, które śledzili z osobna”.

„O raju”.

„Mhm. Dostali obsesji na punkcie tych maleńkich ptaków. Choć nie mogli ich zobaczyć, nauczyli się rozróżniać poszczególne osobniki i” – uśmiecha się – „zaczęli im nawet nadawać imiona”.

„Mhm, ptaków śpiewających”.

„I jak ona, ee, brzmi?”

„Nie brzmi. To tak wysoki dźwięk, że człowiek nie jest w stanie go wychwycić, ani żadne inne zwierzę. Być może rozbrzmiewa za twoim oknem, a ty nigdy się nie zorientujesz! Może być wszędzie... wszędzie, nawet...”

„Niech będzie, zapytam” – porucznik spogląda na nią sceptycznie. „Jak zwierzę może być dźwiękiem?”

„Wielu badaczy zadawało sobie to pytanie. Niektórzy doszli do wniosku, że zwierzęciem jest nie sam dźwięk, tylko maleńka korpuskuła generująca fale dźwiękowe. Nie ma jednak dowodów na poparcie tej hipotezy”.

„Ale jak zwierzę może być dźwiękiem?”

„Czemu Ma Ma Daqua tak się nas boi?”

„To smutna historia” – zasępia się. „Grupa studentów, asystujących podczas pracy w terenie, pełnych entuzjazmu i bez wątpienia próbujących zrobić dobre wrażenie na profesorach, niemal doprowadziła do wyginięcia gatunku”.

„Wyginięcia?”

Przytakuje z powagą. „Próbowali się porozumieć z tym stworzeniem, a ich jedynym medium był dźwięk. Generując więc odpowiedni dźwięk, zaczęli nadawać na tych samych falach co Ma Ma Daqua. A co się dzieje, kiedy fala akustyczna spotyka falę o tej samej częstotliwości, złotko?”

Ta kobieta zdecydowanie powinna być nauczycielką. Jest naprawdę dobra w wyjaśnianiu rzeczy.

Pssst! Wygaszają się nawzajem.

Nie masz pojęcia, bo nie jesteś KUJONEM.

„Wzmacniają się nawzajem”.

„Nie, złotko. Wygaszają się nawzajem. A te próby przeprowadzano tak lekkomyślnie, że kiedy natrafili na właściwą częstotliwość... cóż, unicestwili większość tej populacji”.

Budzi się w niej ogromny żal. Otula ją niczym tkanina.

„Uznano, że po tych wydarzeniach korpuskuła przeniosła się w inne miejsce. Anomalie podobne do tych z Ea udało się później jeszcze zarejestrować tu czy ówdzie, ale pojawiały się rzadko i nieregularnie. Nie jest możliwe potwierdzenie obecności jakiejkolwiek stabilnej populacji Col Do Ma Ma Daqua”.

„Oczywiście. Wspólny mianownik takich historii – zniknięcie i brak możliwości podważenia ich. Ale ta mi się podobała, proszę pani” – podsumowuje.

„Cieszę się, złotko” – sprawia wrażenie szczerze zadowolonej.

„Bo ja wiem? Wyglądam pani na kujona?”

„Nie, złotko. Ale to przecież podstawy fizyki... Och, przepraszam, rozpędziłam się...” – przez chwilę wygląda na speszoną, a w jej oczach widzisz nieme przeprosiny, ale szybko wraca do swojego wywodu. „W każdym razie te próby...”

„...przeprowadzano tak lekkomyślnie, że kiedy natrafili na właściwą częstotliwość... cóż, unicestwili większość tej populacji”.

„Wygaszają się nawzajem”.

„Otóż to... A próby przeprowadzano tak lekkomyślnie, że kiedy natrafili na właściwą częstotliwość... cóż, unicestwili większość tej populacji”.

„Nie wiem”.

„No więc wygaszają się nawzajem. A te próby przeprowadzano tak lekkomyślnie, że kiedy natrafili na właściwą częstotliwość... cóż, unicestwili większość tej populacji”.

„Delikatny, niski szept...”

„Tak, jest też takie tłumaczenie” – oczy rozświetlają jej się za szkłami okularów. „Obydwa są całkiem ładne, prawda?”

„Choć ten »niski« brzmi tutaj dość paradoksalnie, bo Col Do Ma Ma Daqua wydaje dźwięk tak wysoki, czy raczej jest takim dźwiękiem, że inne zwierzęta, w tym ludzie, nie są w stanie go usłyszeć. Może być wszędzie, w każdej chwili, a my nigdy się nawet nie zorientujemy”.

„Ciekawe. A co z...” (Zakończ).

Uśmiecha się łagodnie. „Co z czym?”

„A może być tutaj?” (Rozejrzyj się). „Teraz?”

„Niewykluczone” – odpowiada spokojnie. „Jak mówiłam, może być wszędzie w zupełnej tajemnicy przed nami. Być może dźwięczy nam przy uchu każdego jednego dnia. I każdej nocy”.

„Może jest drapieżnikiem?”

„A jeśli ta istota jest drapieżnikiem?”

„Nie martw się, na pewno nie. Gdyby tak było, odnaleźlibyśmy ją, idąc tropem pozostawianych przez nią zniszczeń”.

No nie wiem. A jeśli szkody, które czyni, też są niewidoczne?

„Oczywiście. W każdej bajce jest ktoś albo coś niewidzialnego”.

„Cicho, Kim, chcę posłuchać o niewidzialnej kryptydzie. Czym ona jest?”

„To Col Do Ma Ma Daqua” – kobieta poprawia okulary. „Ta nazwa oznacza »cienki szept dźwięku«. Bardzo trafne określenie, bo mówimy tu o samopowielających się falach dźwiękowych, niewidzialnych i nieuchwytnych! Col Do Ma Ma bardzo się nas boi, co sprawia, że niezwykle trudno wyśledzić tę istotę...”

„Masz rację, Kim, to dziecinne, ale chcę wiedzieć”.

„Dobra. Nie będę psuł ci zabawy” – ustępuje porucznik. „Czym jest ta niewidzialna kryptyda?”

„To bardzo ciekawe pytanie! A odpowiedź brzmi: owszem!”

„Ten ptak też jest jakąś kryptydą?” (Wskaż krawat, który ci dała).

„Nie” – mruży tajemniczo oczy. – „To król kryptyd”.

„O raju. Król kryptyd?”

„Nie inaczej” – mała srebrzysta czaszka zwieńczona ostrym dziobem połyskuje w twojej dłoni.

„No dobrze. To co to za ptak?”

„Ośmiooki teratorn, największy odkryty ptak. Rozpiętość skrzydeł: 11,5 metra. Sądzono, że wyginął 3500 lat temu. Niektórzy powątpiewali w prawdziwość skamieniałości, mówili, że to mutacja. Dopóki...”

„Dopóki...?”

„Dopóki na własne oczy nie ujrzał go sławny gottwaldzki odkrywca i przyrodnik Uwe Plattenkalk w 21 roku”.

Ta sława wydaje się nieco wątpliwa – nie znajdujesz o nim żadnej wzmianki w swoim katalogu wiedzy, ale – rzecz jasna – nie jesteś wszechwiedzący.

„Dobrze. Nie teraz, cofnijmy się o krok w tej rozmowie”.